Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Esther Scholten, Tennis Magazine, 1 maart 2008

Michaëlla klaar voor de volgende stap

Gevangen in het publieke oog

Michaëlla Krajicek wil zich na haar polsblessure in de top-20 tennissen. Ze weet ook hoe "Het gaat niet alleen maar om winnen en verliezen". De lessen van Misa

Op een complex waar' het verleden leeft, jaagt Michaëlla Krajicek de toekomst na. Ooit hebben op dezelfde tennisbanen Ivan Lendl en Hana Mandllkova gestaan. Martina Navratilova heeft er, tijdens het Fed Cup-toernooi van 1986, een emotionele terugkeer naar haar geboorteland beleefd. In het restaurant getuigen vergeelde foto's van de vroegere glorie; clubicoon en Grand Stam-winnaar Jan Kades hangt er prominent met een sierlijke volley. Krajicek tennist al vanaf haar tiende op de I. Cesky Lawn-Tennis Klub Praha, gelegen langs de Vltava-rivier aan de rand van Praag. Echt inspirerend wil ze de rijke historie niet meer noemen. "Ik loop hier al zo lang rond." De faciliteiten zijn goed én er is weinig afleiding; dat is het belangrijkste.

Inderdaad: soberheid troef. De indoorbanen liggen in opblaashallen, waar een schaduw overheen valt van de tribunes rond het centercourt. Het stadion, pronkstuk van het complex en enthousiast het Koloseum genoemd, is jaarlijks het toneel van een ATP- en een WTA-evenement, maar in de vijftig weken zonder toernooi oogt het vooral als een vergeten kolos uit een stalen tijdperk Het is een onbedoelde knipoog naar dat wat geweest is en daarom ook een toepasselijk decor voor de revalidatiestrijd van Misa. Krajicek (9 januari 1989, Delft) droomt van de jaren die nog voor haar liggen, maar ze weet dat juist in de geschiedenis nuttige lessen schuilen. "Zeker vorig seizoen was één groot leerproces voor mij. Van nature ben ik heel open en spontaan; die onbevangenheid heeft me in 2007 kwetsbaar gemaakt. Ik heb geleerd dat het niet verstandig is om te veel van mezelf te laten zien."

Afgelopen lente viel Misa ten prooi aan een meedogenloze geruchtenmachine die zich als een pitbull in haar vastbeet. Er werd gespeculeerd over haar seksuele geaardheid en er circuleerden verhalen over een geheimzinnige toeschouwer op de tribune. Het begon allemaal met één opmerking van Misa en een nieuw kort kapsel. "In Rome heb ik in het bijzijn van journalisten laten vallen dat ik privé-problemen had. Meer zei ik niet. Ik wist niet dat daar zo'n big deal van gemaakt zou worden. Daar schrok ik ook van. Het probleem lag in de familiaire sfeer, maar in de media werd het almaar groter gemaakt en op een gegeven moment haalden de journalisten alles door elkaar. Ik zou een vriendin hebben, die op de tribune zou zitten. Onzin, maar wat kon ik nog doen? Ik had kunnen zeggen: nee, nee, het zit niet zo, ik ben niet lesbisch. Maar een reactie kan zo snel verkeerd overkomen. Dan redeneren ze weer: als zij het ontkent, zal het wel waar zijn. Echt boos ben ik niet geweest, wel dacht ik: zo werkt het dus. Natuurlijk heb ik het me aangetrokken. Zoals je kunt zien, heb ik mijn haar weer laten groeien. Het is niet zo dat ik naar de mening van anderen leef, maar ik wilde rust. Het maakt mij niet uit of mijn haar kort is of lang, dus kies ik voor het makkelijkste. Als proftennisster moet je al met zoveel andere stress omgaan: fit zijn, beter worden, er professioneel uitzien, geen domme dingen zeggen. Als er dan zoiets bijkomt, is dat als ik eerlijk ben voor een achttienjarig meisje niet makkelijk."

Als ik eerlijk ben, dat zijn haar stopwoordjes. De toevoeging, die vele antwoorden een lichte aarzeling meegeeft, illustreert het proces waarin Krajicek zich bevindt: de gezellige flapuit leert reserves inbouwen. Tegen wil en dank. "Ik wil ook niet saai gevonden worden." Misa is zoekende naar de juiste balans: welke woorden wil zij voor zichzelf houden, en welke emoties? Tijdens de Australian Open 2007 stond ze na haar verlies in de eerste ronde met de tranen in haar ogen voor de televisie•camera. "Dat was niet echt professioneel. Ik heb me voorgenomen dat nooit meer te laten gebeuren en na die tijd is het ook goed gegaan. Daar ben ik echt in gegroeid. Het hele jaar heb ik meer volwassen interviews gegeven. Ik heb me honderd procent gedragen; nooit heb ik iets van mijn diepste emoties getoond. Maar dat was volgens de buitenwacht ook niet goed. In Melbourne was ik kinderachtig, nu kreeg ik te horen: wat ben je veranderd, is dat wel goed? Zelf ben ik er tevreden over. Kijk naar de speelsters uit de top-20; die praten publiekelijk over een zeer beperkt aantal onderwerpen en ze antwoorden lang niet tot in detail."

Ze glimlacht. Vriendelijk, maar verlegen. Het is duidelijk dat ze niet vaak begrip ontmoet. De spontaniteit twinkelt alleen nog in haar ogen. Dat is ook de rekening van het leven in het vrouwencircuit. "In de kleedkamers is er heus normaal sociaal gedrag; we zeggen elkaar gedag. Maar de mannen zie je soms bij elkaar aan tafel zitten voor een kletspraatje, Dat gebeurt bij ons niet. Ik ben met niemand echt bevriend. Ergens is dat raar. Week-in-week-uit zie je dezelfde meisjes, tegelijk wil je jezelf niet laten kennen. In die zin is het profbestaan wel eenzaam. Je blijft toch omringd door je concurrentes, Die tranen van mij waren ook een verkeerd signaal aan hen. Zij mogen mijn zwakke plekken niet zien." De wetten van het sportsucces moeten zwaar wegen voor iemand als Michaëlla. Het zijn niet de opofferingen die drukken: daar is ze aan gewend. Toen ze drie was, begon haar moeder haar al voor te bereiden op een carrière als tennisster. Paulina Krajicek had gezien hoe haar man tijdens zijn eerste huwelijk Richard had gelanceerd. !n haar ogen had hij dat goed gedaan. Dat wilde ze ook voor haar dochter. Misa ging daarom niet voor de lol naar de speeltuin, maar om alle spieren goed te gebruiken. "Zo bewust dacht mijn moeder daar al over na."

Door de discipline uit haar jonge jaren kost het Misa nu geen moeite om, zoals deze maanden in Praag, iedere dag het eentonige ritme te volgen van één uur conditietraining, twee uur tennissen, lunchen en dan weer van voren af aan beginnen. "Ik heb er nooit over nagedacht dat het anders zou kunnen." Ook zoekt zij, genetisch gestuurd, graag haar eigen grenzen op. "Ik ben heel perfectionistisch. Een echte streber, in alles, Twee dagen geleden moest ik rijexamen doen, dan lig ik de hele nacht ervóór wakker." De wil om de beste te zijn is er altijd. Met het competitie-element van de tennistop heeft Krajicek geen probleem. Integendeel. Wat haar wél zwaar valt, is de wetenschap dat het publieke oog nooit slaapt en altijd oordeelt. Misa houdt van ongedwongen gezelligheid. Daarom ook zou ze liever in Nederland wonen. "De Tsjechen hebben een ander soort humeur. Ze zijn minder open en gezellig. Maar in Praag vind ik in deze fase van mijn leven wel meer rust: ik ben niet het zusje van en word nauwelijks herkend op straat. Dat vindt mijn vader ook belangrijk."

Ze spreekt die laatste zin zonder ongemak uit. Michaëlla is negentien jaar, maar de scheidslijn tussen de kindertijd en de volwassen jaren ligt bij een topsportster minder scherp. Lachend vertelt ze over twee vriendinnen die ze nog van school kent. "Die riepen vorig jaar bij alles ik ben achttien, dus ik kan doen wat ik wil. In een tennisleven gaat dat niet van de ene op de andere dag. Wel begin ik natuurlijk verantwoordelijkheid voor mezelf te krijgen. Ik probeer nu als een volwassene te denken." Daarom ook besloot ze na de mislukte Australian Open haar geïrriteerde linkerpols rust te gunnen. Ze had heel 2008 door kunnen sukkelen, stelt ze, om aan het einde van het jaar het gewricht te laten opereren. "Dat was een keuze die ik moest maken. Een lastige, want voor mij is het heel moeilijk om rust te nemen. Ook nu zou ik zó graag willen spelen, maar ik moet me leren beheersen. Wachten, wachten, wachten. Ik ben al vaak geblesseerd geweest: aan mijn enkels, rug, knie en pols. Topsport is hard. Er zijn zoveel dagen dat het tegenzit. Aan het einde van mijn carrière herinner ik me waarschijnlijk vooral de moeilijke momenten. Natuurlijk was de kwartfinale op Wimbledon geweldig, zeker op dat moment, maar ik denk er niet vaak aan terug. Ik wil meer."

Mentaal wil Krajicek ook stappen vooruit maken. "Op de tennisbaan moet ik iedere keer weer de confrontatie met mezelf aangaan. Ik probeer de negatieve gedachten in mijn hoofd stil te krijgen. Als ik 39 van de 40 ballen goed sla, denk ik alleen aan die ene fout. Daar lijdt mijn
spel dan onder. Je hebt zoveel tijd om na te denken tijdens wedstrijden. Dat maakt tennis ook zo mentaal. Mijn nieuwe begeleider, Allistair McCaw, helpt me hiermee om te gaan. Hij zegt de hele tijd tegen me: geef jezelf complimenten. Dat is voor mij het allermoeilijkste. Mijn vader gaf ze niet zo snel, wat ik prima vond - anders verliezen ze ook hun waarde. Maar misschien dat ik het daardoor zelf te weinig doe, Ik sta nu al anderhalf jaar rond plek 32. De volgende stap, naar de top-20 en hoger, heeft nauwelijks nog met techniek te maken. Die stap is helemaal mentaal. Het is de kunst om je voor elk punt zo positief mogelijk in te stellen en dat gaat mij langzaam beter af. Ik ben al kalmer op de baan. Ook is het zaak om je niet te laten afleiden. Bij de junioren ging het puur om het spel. Nu gaat het om véél meer. Het is werk. Het gaat niet langer alleen om winnen en verliezen. Ik heb nu ook te maken met sponsors en publiek, met bekend zijn en verwachtingen. Ik ben aan het leren om alleen voor mezelf te spelen en om deze problemen op de baan even te vergeten. Wat dat betreft heb ik in 2007 nuttige lessen geleerd. Die ervaring neem ik mee. Ik weet dat ik nu echt toe ben aan de top-20. Mijn wedstrijden tegen Serena Williams en Maria Sharapova hebben me de ogen geopend: ik voelde dat ik kansen had. Voor mij is het nu belangrijk om zonder zorgen te spelen; er meer voor te gaan. Ik weet dat ik nog veel beter kan dan ik heb laten zien."

ff bellen met .... Allistair McCaw


Hoe ben je in het tennis terechtgekomen?

"Ik speelde als junior in Zuid-Afrika, later koos ik voor duurloopsport en was ik de nummer twee in duathlon. Na mijn actieve carrière ging ik sporters begeleiden. Zo heb ik de nummers één en twee in squash gecoacht en tevens gewerkt meteen aantal tennissters uit de top-20."

Was je je ervan bewust dat sommige mensen hun wenkbrauwen fronsten toen jij Michaëlla Krajicek ging begeleiden?

"Iedereen mag denken wat hij wil. Kijk, de band tussen Misaen haar vader bestaat al heel lang en kan niet worden doorbroken. Petr Krajicek is nog steeds belangrijk in technisch en tactisch opzicht. Mijn taak was en is Misa nog professioneler te maken. Het is typisch Nederlands om daar diploma's aan te verbinden,lk weet genoeg van de technische aspecten van tennis,maar goed coachen komt erop neer dat je het beste uit je pupil haalt. En ik denk dat ik daarvoor geschikt ben."

Waar liggen jouw voornaamste aandachtsgebieden?

"Ik wil ervoor zorgen dat ze met meer zelfvertrouwen op de baan staat. Ik ben bezig met haar houding tijdens een wedstrijd. Ze moet positief zijn en blijven. Niet emotieloos, maar die gevoelens moeten gekanaliseerd worden. En wat ze leert op de training moet altijd blijven gelden tijdens wedstrijden.
Ook als het spannend wordt of als het eens mindergaa1. En verder werken we hard
aan haar voetenwerk en proberen we haar lichaam nu en in de toekomst blessurevrij te houden."

Wat verwacht je van Michaëlla de komende zes maanden?

"Na haar polsblessure moet ze weer in het ritme komen. Dan weer zelfvertrouwen krijgen door veel wedstrijden te spelen. En vervolgens proberen te vlammen tijdens de belangrijke evenementen, zoals de Grand Slam-toernooien en de Olympische Spelen."