Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Danielle Pinedo, NRC Handelsblad, 20 januari 2009

Alleen ik weet wat er aan de hand is met mij

Door privéproblemen en blessureleed viel Michaëlla Krajicek (20) vorig jaar ver terug op de wereldranglijst. Daardoor weet ze nu wel wie haar vrienden zijn.

Gisteren begon in Melbourne de Australian Open. Zonder Michaëlla Krajicek, die een enkelblessure opliep tijdens het toernooi van Auckland. De halfzus van Richard Krajicek moet het eerste grandslamtoernooi van het jaar noodgedwongen voor de televisie volgen. Maar zij zegt zich tijdens een tussenstop in Nederland op weg naar de Verenigde Staten “nog nooit zo goed” te hebben gevoeld. Krajicek viel door privéproblemen en blessureleed het afgelopen jaar terug tot plaats 195 op de wereldranglijst. Maar de voormalig top-30-speelster toont zich optimistisch over haar kansen in 2009 en steekt naar eigen zeggen in goede vorm.

De afgelopen maanden werd veel over Krajicek geschreven, maar zelf kwam zij nauwelijks aan het woord. “Ik vind het onnodig elke keer te reageren op dingen die over mij gezegd worden”, verklaart de kwartfinaliste van Wimbledon 2007 in een vraaggesprek per e-mail de mediastilte. “Iedereen heeft het recht op zijn eigen mening. Maar alleen ík weet wat er aan de hand is met mij, mijn tennis en mijn leven buiten de baan.”

Hoe kijk je terug op het afgelopen tennisjaar?

“Het was een jaar waarin ik veel heb geleerd, waarin ik volwassen ben geworden. Een jaar waarin ik heb ondervonden wie mijn echte vrienden zijn en wie me steunen in mindere tijden — en eerlijk gezegd waren dat er niet veel. Ik heb ook geleerd dat goede resultaten niet garant staan voor geluk. Natuurlijk zijn overwinningen een belangrijk onderdeel van mijn sport, maar het is nóg belangrijker dat je gelukkig bent in je leven.”

Nadat je twee maanden geleden de finale in Bratislava had bereikt, maakte je een flinke sprong op de wereldranglijst. Dat schiep verwachtingen.

“Ja, dat was een bevestiging voor mezelf dat ik nog steeds kan winnen en ook acht wedstrijden gezond en fit kan blijven. Ik ben altijd in mezelf blijven geloven, zelfs in de eerste zes maanden van 2008, toen ik geen wedstrijd wist te winnen. Ik ben ongelooflijk trots dat ik in minder dan drie maanden van plaats 330 op de wereldranglijst terug wist te komen in de top-200. Ik richt mij nu op de toekomst; het verleden kan ik niet meer terug draaien.”

Nederland wordt de komende twee weken niet vertegenwoordigd op de Australian Open. Wat zegt dat volgens jou over de staat van het Nederlandse tennis?

“Elk tennisland gaat door een mindere fase. Neem Zweden. In de jaren tachtig en negentig had Zweden spelers als Borg, Wilander, Edberg en Enquist. Daarna werd het stil — tot op de dag van vandaag. Ook Australië heeft betere tijden gekend. Ik vind dat we ons in Nederland meer moeten richten op tennissers met discipline en doorzettingsvermogen dan spelers met talent. Nederlandse tennissers zijn vaak verwend en weinig zelfstandig. Daarom is hun ambitie om diep te gaan waarschijnlijk ook niet zo groot.”

Wat vind je van de verrichtingen van Arantxa Rus, die met plaats 166 de best gerangschikte Nederlandse tennisster is?

“Arantxa is een verrijking voor het Nederlandse tennis; ze heeft het erg goed gedaan het afgelopen jaar. Het is jammer dat 2009 niet zo goed voor haar is begonnen [Rus werd in de kwalificaties van de Australian Open uitgeschakeld, red.] maar ik weet zeker dat ze het weer oppakt.”

Vorig jaar kondigde je op Roland Garros aan dat je definitief naar Nederland wilde verhuizen. Vorige week meldde persbureau ANP dat Amerika je uitvalsbasis wordt. Wat is er in de tussentijd gebeurd?

“Ik train in Florida bij de Bollettieri-academie, maar ben niet van plan een huis te kopen in de Verenigde Staten. Ik zal ongeveer evenveel weken in Nederland en Florida doorbrengen. En de rest van mijn tijd zit ik in het vliegtuig of op toernooien. Wat me zo aan Florida aanspreekt? Het weer is goed, de faciliteiten zijn prima, de sfeer is positief. Ik kan me daar voor 100 procent op het tennis richten. En Nick Bollettieri is niet alleen een geweldige coach, maar ook een warm en zorgzaam mens.”

Je beoogde Belgische coach Marc De Hous haakte af omdat hij Amerika te ver vond als uitvalsbasis. Ga je nu op zoek naar een nieuwe privécoach in Amerika?

“Nee. Ik word bijgestaan door Nick en Allistair [Allistair McCaw (34), haar vriend en conditietrainer]. Dat is voor mij genoeg.”

De relatie met je vader en voormalig coach Petr is de afgelopen maanden aanzienlijk bekoeld. Was dat nodig om je eigen zelfstandigheid te bevechten?

“Petr is mijn vader, maar ik ben nu twintig jaar. Ik ben niet langer het kleine meisje waar veel mensen me nog steeds voor houden. Net als andere mensen van mijn leeftijd ben ik het huis uit gegaan om op mezelf te wonen. Ik ben heel dankbaar voor wat mijn vader mij heeft geleerd, maar ik voelde dat het tijd was om volwassen te worden. Helaas heeft mijn vader in de media dingen gezegd die naar mijn mening binnen het gezin moeten blijven. Dat heeft mij teleurgesteld.”

Volgens je vader probeert McCaw iedereen bij je uit de buurt te houden. Wat vind je van zo’n uitspraak?

“Mijn vader heeft gelijk: Allistair houdt mensen op afstand die niet het beste met me voor hebben. Hij heeft veel rust om me heen gecreëerd, zodat ik meer ontspannen in het leven kan staan. Er zijn veel slangen en oneerlijke mensen in de tenniswereld, dus ik heb iemand als hij nodig om mezelf gefocust te kunnen houden op mijn sport. In die zware periode van blessures en privéproblemen is Allistair trouw aan mij gebleven — dat kan ik over de meeste mensen niet zeggen.”

Wat zijn je doelen voor 2009?

“Ik wil gezond en gelukkig zijn, tennis spelen en het beste uit mezelf naar boven halen. Als ik gezond blijf, begin ik in februari met wat toernooien in Amerika. Hoe ik er aan het eind van het jaar qua ranking voor wil staan, houd ik voor mezelf. Maar ik ben liever een gelukkige top-200-speelster dan ongelukkig in de top-20.”