Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Algemeen Dagblad, 10 mei 2008

’Gezondheid van broer belangrijker dan tennis’

Tennister Michaëlla Krajicek voert het niet als excuus op, maar de levensbedreigende infectie van haar broer Peter heeft zijn weerslag op haar gehad.,,Maar ik zoek de fout altijd bij mezelf.’’

Aan de vooravond van dit tennisseizoen, op 24 december 2007, zit Michaëlla Krajicek in Praag naast een ziekenhuisbed. Haar jongere broer Peter (15) herstelt van een ingrijpende operatie van meer dan drie uur, waarbij een bult en een stuk ader in zijn nek zijn verwijderd.

Een dag later stapt Nederlands beste tennisster alleen op het vliegtuig en reist via Amsterdam naar Australië. Daar speelt ze haar eerste wedstrijd van het seizoen. Ver weg van haar familie, van haar ernstig zieke broer.

,,Peter werd op 18 december opgenomen,’’ zegt Petr Krajicek over zijn zoon. ,,De belangrijkste ader naar zijn hersenen was besmet. De chirurg wilde eigenlijk op dat moment met vakantie gaan, maar zei: ‘Ik ga hem direct opereren’. Er was een kans van dertig procent dat hij het niet zou redden.

,,Na die operatie is hij twee dagen in een kunstmatige coma gehouden. Op 24 december ging het beter en was hij van de intensive care af. We hebben met de familie kerst in het hospitaal doorgebracht.’’

Michaëlla: ,,Opa en oma waren er ook. We konden geen cadeautjes aan Peter geven, omdat die geïnfecteerd zouden raken in het ziekenhuis.’’

Petr: ,,Het was moeilijk voor Michaëlla om een dag erna te vertrekken. Zij houdt verschrikkelijk veel van haar broer.’’

Vader en dochter Krajicek spreken over Peter in Berlijn, een dag na Michaëlla’s nederlaag in de eerste ronde van het prestigieuze toernooi daar. Wéér verloor ze, voor de achtste opeenvolgende keer. Dit jaar heeft ze nog geen wedstrijd in het enkelspel gewonnen.

De verklaring voor haar povere prestaties lijkt gevonden. Het moet slopend zijn voor Michaëlla Krajicek om de wereld rond te reizen terwijl haar broer tegen een levensbedreigde infectie strijdt. Om alle gevoelens opzij te schuiven en zich te concentreren op een tennispartij.

Met alleen haar coach, de Zuid-Afrikaan Allistair McCaw, als metgezel. Petr Krajicek heeft afstand van zijn dochter genomen en vergezelt haar slechts bij wat toernooien in Europa, zoals in Berlijn. Michaëlla heeft een vaste vriend, een Tsjechische tennisser, maar die is geen vaste reisgenoot . Hij blijft meestal in Praag.

,,Ik heb het moeilijk gehad,’’ zegt ze. ,,maar het laatste dat ik wil is de situatie rond mijn broer als excuus opvoeren voor mijn slechte resultaten. Oké, het gaat even minder met me, maar ik zoek altijd de fout bij mezelf.’’

Ze laat weinig emoties toe. ,,Die stoïcijnse instelling is nodig om me staande te houden in de wereldtop,’’ vertelt ze. ,,Ik moet me toch vaak alleen redden.’’

Petr Krajicek: ,,Tennis is een individuele sport en daarom zo hard. Soms onaangenaam zelfs. Je bent afgezonderd van het gewone leven.’’

Michaëlla: ,,Ik moet altijd scherp zijn. De concurrentie is groot bij de vrouwen. Er zijn alleen maar sterke speelsters in de top-50. Iedereen kan van iedereen winnen. Ik gokte laatst voor de grap wie er bij een toernooi ver zouden komen. Ik zat er voor meer dan driekwart naast.’’

Petr: ,,Hard zijn is noodzaak voor Michaëlla. Het is voor haar eigen welzijn. Anders houd je het niet vol. Je kan niet steeds gaan huilen. Dan verzwak je. Dat wordt afgestraft. Je bent snel weg uit de top. Kijk maar naar Amelie Mauresmo.’’

Michaëlla: ,,Een tweevoudig Grand Slam-winnares en voormalig nummer één van de wereld.’’ Petr: ,,Vorig jaar lukte ineens weinig bij haar. Ze kon haar ritme niet meer vinden.’’ Michaëlla: ,,Ik hoop dat ritme weer snel te krijgen. Tennis blijft mijn passie, mijn werk. Dat wil ik goed doen. Ondanks alles.’’

Nadat ze haar familie de dag na kerst heeft achtergelaten, bereidt ze zich aan de andere kant van de wereld voor op haar eerste toernooi van 2008. Ze probeert de thuissituatie van zich af te zetten en negeert een polsblessure.

Haar coach McCaw adviseert haar niet te spelen om de linkerpols rust te geven. Ze luistert niet naar de Zuid-Afrikaan en gaat de baan op. Ze kan haar backhand niet voluit slaan, maar slicet noodgedwongen. Ze verliest logischerwijs.

,,Ik legde druk op mezelf, voelde me verantwoordelijk, wilde ondanks de blessure gewoon tennissen. Ik had er oprecht vertrouwen in, dacht dat ik de klus zelfs met één hand kon klaren.

,,Maar spelen met die geblesseerde pols was een slechte beslissing van me,’’ erkent ze. ,,Een pure fout. Ik ben 19 jaar, dan doe je soms verkeerde dingen. Ik heb er van geleerd. Zoiets overkomt me niet meer.’’

De pols heeft haar drie maanden gehinderd, maar ze heeft er geen last meer van. Krajicek, die al drie WTA-toernooien won, kan ongeremd trainen om terug te keren op haar oude niveau. Rust is daarbij onontbeerlijk, geeft ze aan.

,,Daarom ben ik blij dat ik niet vaak in Nederland ben. Daar heeft iedereen een mening over mij. Ik vertel bewust niet veel over mijn vriendje. Je mag opschrijven dat ik er een heb. Meer zeg ik er niet over. Anders gaan mensen er weer over spreken.

,,Ik lees ook niet al die verhalen over mij. Ik vraag aan mijn broer Richard of hij de positieve stukken bewaart. Ik steek daar wat van op. De rest sla ik over.’’

De ‘Kleine Kraai’ is naar eigen zeggen volwassener geworden in die laatste maanden. ,,Ik heb veel tegenslagen gehad, en kan beter met teleurstellingen omgaan.’’

Ze benadrukt de rol van McCaw in dat proces. ,,Hij is meer dan een conditietrainer voor mij. Hij steunt mij op het mentale vlak en heeft me leren genieten. Ik kan het tennis af en toe van me afzetten en aan iets anders denken. Al blijft elke nederlaag vervelend. Het duurt twee of soms drie dagen voordat ik er overheen ben. Ik wil zó graag het beste uit mezelf halen, en mijn broers, mijn vader en moeder en Allistair blij maken.

,,Het zit er even niet in, het vertrouwen is weg. Ik blijf echter vechten voor dat ene doel: de top bereiken. Ik knok me terug.’’

Vader Petr: ,,Het duurt misschien nog een tijdje, maar Misa komt er bovenop. Daar ben ik van overtuigd.’’

Met Peter Krajicek gaat het inmiddels stukken beter. Een groot litteken, dat van zijn wang tot zijn borst loopt, vormt de herinnering aan die angstige decemberdagen.

Michaëlla: ,,Het is een dik litteken. Hij kan zo piraat spelen. Het belangrijkste is dat de kleine adertjes in de nek het werk van die grote, verwijderde ader hebben overgenomen.

Petr Krajicek: ,,Een andere jongen van 27 jaar had dezelfde infectie. Bij hem hebben die andere aders het niet kunnen opvangen. Het gevolg is dat hij al hoofdpijn krijgt na tien minuten lezen.

,,Die infectie is zeldzaam. Er is een kans van 1 op de 100.000 dat het je overkomt. Ongelooflijk dat die ziekte juist Peter heeft getroffen. We weten niet waar het vandaan is gekomen. Wild vlees eten kan de oorzaak zijn, maar Peter heeft dat helemaal nooit gegeten.’’

,,Gelukkig is de zwaarste tijd voorbij. Hij mocht op 31 december het ziekenhuis verlaten en is de afgelopen maanden aangesterkt. We hebben deze week de uitslag gekregen van de laatste onderzoeken. Met zijn longen en zijn bloed is helemaal niets mis.’’

Michaëlla: ,,Hij is nog zwak, maar mag alles weer doen, fanatiek sporten. Hij tennist niet zo goed als Richard en mij. Hij is beter in basketbal en zit bovendien op het gymnasium.’’

,,Weet je,’’ zegt ze. ,,Peter is natuurlijk belangrijker dan tennis. Dat hij gezond is, is me veel meer waard dan een overwinning.’’