Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Australian Open 

Jeroen Mascini , PZC, 11 januari 2008

Grote plannen, maar ook grote zorgen

De Australian Open, maandag in Melbourne, wordt haar eerste grandslam zonder vader Petr op de tribune. 'Ik denk dat ik de kwartfinales moet halen, willen mijn ouders naar AustraliŽ komen,' zegt de beste tennisster van Nederland, MichaŽlla Krajicek.

De plannen van MichaŽlla Krajicek voor 2008 zijn groot, maar voorlopig laat haar lichaam de woensdag negentien jaar geworden tennisster in de steek. Door een zeurende polsblessure begon het nieuwe jaar in mineur. Krajicek verloor haar eerste partij in Auckland en meldde zich daarna af voor Hobart. Ze begint wel aan de Australian Open, zonder verwachtingen. "Ik moet heel voorzichtig zijn."

Het grandslamtoernooi in Melbourne is een van haar vijf piekmomenten dit jaar. Tijdens de vier grandslams ťn op de Olympische Spelen wil ze op haar best zijn. Maar dan moet Krajicek wel fit zijn, en dat is ze niet geweest sinds ze begin december op een training haar linkerpols blesseerde. "Ik voelde me goed, speelde goed en toen kwam opeens die blessure. Uit het niets."

Krajicek speelde de Nationale Masters met een brace en haalde de finale zonder een dubbelhandige backhand te kunnen slaan. Het lijkt nu niet verstandig te zijn geweest dat zij in Rotterdam heeft getennist. De rustperiode aan het einde van het jaar bleek te kort. Op nieuwjaarsdag verloor Krajicek in Nieuw-Zeeland, vooral vanwege haar pols, van de Italiaanse Sara Errani. "Het deed zo'n pijn dat ik twijfelde of ik de wedstrijd moest uitspelen."

Sinds die nederlaag is Krajicek blijven trainen, de pols werd intensief behandeld. Gisteren sloeg ze voor het eerst weer dubbelhandige backhands. "Dat was niet pijnlijk, maar ik heb vooral slice geslagen, omdat ik mijn pols nog wil sparen."

De blessure moet het Nederlandse tennis zorgen baren. Mocht Krajicek zich terugtrekken en geen Nederlandse man kwalificeert zich, dan is de Australian Open de eerste grandslam sinds 1986 zonder een Nederlander in het enkelspel. Het zegt iets over de rest, maar ook over de halfzus van Richard Krajicek, die in korte tijd de exponent van het vaderlandse tennis is geworden.

Sinds haar debuut in 2005 in Melbourne - net zestien overleefde ze de kwalificatie en haalde de tweede ronde - won 'de kleine Kraai' drie WTA-toernooien en nam ze flinke stappen op de wereldranglijst. Het eindsaldo van 2007 (33ste) was ten opzichte van het jaar daarvoor (35ste) weinig spectaculair. Toch is ze niet ontevreden over 2007, met de kwartfinales op Wimbledon als haar hoogtepunt. "Het was mijn eerste jaar zonder toernooilimiet, ik heb bijna alleen maar grote toernooien gespeeld. Natuurlijk had ik minder vaak in de eerste ronde willen verliezen, maar het is qua ervaring een goed jaar geweest. Ik heb ruim tien maanden over de wereld gereisd, alle toernooien gezien, alle omstandigheden leren kennen. En ik ken nu alle speelsters op de tour en weet dat ik veel kans maak om te winnen. Ik heb in 2007 twee keer tegen Maria Sjarapova gespeeld en beide keren verloor ik close. Waarom zou ik de volgende keer niet winnen?"

Ze is ervan overtuigd dat ze een stap heeft gemaakt dankzij de vele wedstrijden op niveau. "Elke toptennisster heeft het fysiek en de slagen. Het verschil zit in je hoofd. Het mentale aspect is het belangrijkst. Het gaat erom dat ik rustig en geconcentreerd ben, dat ik me thuis voel op de baan."

Een verbeterpunt weet ze wel. "Ik moet meer gefocust zijn aan het begin van toernooien. Ik heb te vaak in de eerste ronde verloren van een meisje van wie ik op papier niet had mogen verliezen. Natuurlijk is het altijd makkelijker voor iemand die lager staat, maar juist zulke wedstrijden winnen is een grote kwaliteit van de toppers."

In haar eerste wedstrijd van 2008 hield Krajicek zich dus niet aan dat voornemen tegen de lager genoteerde Errani. Een jaar geleden begon ze minder gehavend aan het tennisjaar, maar bleek ze niet sterk genoeg. Krajicek verloor toen als titelverdedigster haar eerste partij in Hobart en strandde ook in Melbourne in de eerste ronde. "Ik was te zwak, had te weinig power."

Daar zal het dit jaar niet aan liggen. Sinds de zomer heeft ze Allistair McCaw in dienst. De Zuid-Afrikaanse coach, een expert op het gebied van fitness en voeding, heeft de taak van vader Petr overgenomen. "Ik ben strakker in de spiegel, sneller op de baan en eerder bij de bal," noemt de tennisster de eerste resultaten van McCaws aanpak.

McCaw en Krajicek reisden in het najaar door Europa en zijn nu ook met zijn tweeŽn aan de andere kant van de wereld. Een nieuwe situatie voor Krajicek, die gewend was met haar vader rond te trekken. "Allistair heeft ervaring op vele vlakken. Hij kan me veel leren. Wat ook belangrijk is dat hij de knop kan omzetten als we van de baan af zijn. Hij is niet alleen maar mijn coach, we zijn ook elkaars gezelschap. We kunnen goed met elkaar opschieten, hebben gelukkig hetzelfde gevoel voor humor, een beetje sarcastisch. We pesten allebei graag."

Dat haar ouders er in AustraliŽ niet bij zijn, lijkt Krajicek niet zo interessant te vinden. Of ze vindt het vervelend dat er naar wordt gevraagd. "Ik ben inmiddels aan het gezelschap van Allistair gewend geraakt, het bevalt goed. Het voelt niet apart dat mijn vader niet mee is. Hij blijft ook heel betrokken. Het is niet zo dat ik van hem af ben, dat wil ik ook niet. Ik bel hem nog na elke wedstrijd."

Wimbledon, dat Richard twaalf jaar geleden won, is het mooiste grandslamtoernooi voor Krajicek, maar de Australian Open is een goede nummer twee. "Ik heb in Melbourne mijn debuut gemaakt op het hoogste niveau en al eens de derde ronde gehaald. Het is een relaxed toernooi, AustraliŽ is een supermooie plek om te zijn en de ondergrond vind ik fijn om op te spelen. Je hebt meer wind dan elders en je moet leren omgaan met de hitte, maar ik denk dat ik sterk genoeg ben om een wedstrijd onder die omstandigheden in drie sets eruit te trekken."

Als haar pols tenminste voldoende hersteld is, moet in Melbourne een begin worden gemaakt met een opmars richting de beste twintig tennissters van de wereld, het doel dat Krajicek zich voor 2008 heeft gesteld. Op de lange termijn heeft ze nog een hoger doel: "Ik wil een keer de beste van de wereld zijn."

Als Nederlandse, want hoe weinig Krajicek ook in haar geboorteland is, ze zal nooit haar nationaliteit inruilen voor de Tsjechische. Petr Krajicek opperde dat vanwege de druk op zijn dochter in het de laatste jaren niet met toptennissers verwende Nederland. "Mijn vader is een lieve man, maar hij kan soms heel emotioneel zijn. Die uitspraak verwijt ik hem niet. Mijn ouders zijn echt Tsjechisch, maar zelf ben ik echt een Nederlandse. Dat zal ik ook blijven. Na mijn carriŤre ga ik zeker in Nederland wonen."

Aanverwante artikelen:
Spannende week voor Krajicek   8 januari 2008
Krajicek viert haar 19e verjaardag op vliegveld 10 januari 2008
Spanning loopt op voor Krajicek 10 januari 2008
Grote plannen, maar ook grote zorgen 11 januari 2008
Krajicek durft het aan 12 januari 2008
Krajicek: Ik wilde teveel  15 januari 2008
Krajicek gefrustreerd en machteloos 15 januari 2008