Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Marc Hoeben, Sportweek, 26 januari 2007

Kleine Kraai moet zelf leren vliegen

Weinig is er voor nodig om het beeld op te roepen van die mooie julidag in 1996. Richard Krajicek zakte op het centre court van Wimbledon door de knieŽn, hij had zijn lotsbestemming gevonden. Zijn hele leven had hij van dat moment gedroomd. Winnaar in de Groene Kathedraal, zegevierend in het bekendste tennistoernooi ter wereld. Zijn naam was gevestigd.

In Nederland pinkte menigeen destijds een traantje weg. Het verhaal van Krajicek was genoegzaam bekend, je kon er een boek vol over schrijven. De scheiding van zijn ouders, het dwingende karakter van zijn vader, het was allemaal breed uitgemeten en ruimschoots besproken. Ondanks al dat drama, inclusief verschillende blessures, had hij toch maar dat hoogtepunt bereikt. Zelfs zijn grootste critici zagen daarin iets van een fraaie ontknoping.

Elf jaar later heeft het verhaal een andere wending genomen. De naam Krajicek blijkt Ė hoe voorspelbaar Ė een last voor zijn amper achttien jaar geworden halfzusje MichaŽlla. Bij het eerste Grand Slam-toernooi van het jaar zat ze vorige week in zak en as. Door de onbeduidende Luxemburgse Anne Kremer werd ze bij de eerste de beste gelegenheid uit de Australian Open in Melbourne geknikkerd. Na de fraaie plek in de derde ronde van 2006 een mager resultaat, zoals het seizoen toch al teleurstellend was begonnen.

Misa kon wel janken, zei ze. Om er later aan toe te voegen dat ze meer rust wilde en dat ze te veel energie in randzaken had gestoken. Ook de bekendste tennisvader van Nederland, Petr, liet zich niet onbetuigd. In Nederland zou er veel te veel druk op de schouders van zijn dochter worden gelegd, het liefste zou hij haar voorgoed meenemen naar het tweede vaderland TsjechiŽ, waar de tennistop veel breder is en zij zich in alle anonimiteit kan voortbewegen.

Te veel druk dus. Het is maar hoe je het bekijkt. Inderdaad, na het verlies tegen Kremer werd er flink wat afgediscussieerd op de digitale snelweg over de Kleine Kraai. Meestal ongenuanceerd, waarbij alle oude tegenstellingen over haar grote broer weer kwamen bovendrijven. Het was zwart. Of het was wit. Maar er zat niks tussenin.

Je zou zeggen: vergeten die reacties en rustig verder trainen. Daar kan het toch niet aan liggen. Wat senior precies bedoelde, zal nooit helemaal duidelijk worden. Want ging het om de publieke opinie, om te kritische media? Het zal toch niet? De tegenvallende resultaten hadden gerust aan enkele andere zaken gekoppeld kunnen worden en tot kritische beschouwingen kunnen leiden. Maar voorlopig niets van dat alles. Iedereen leeft aardig mee met de tiener en het begrip over een tijdelijke terugval van een jonge tennisster danst door de letters over de paginaís.

Blijkbaar is het nog altijd gemakkelijker de oorzaken voor een dip in externe dingen te zoeken, dan twijfels te hebben over de eigen aanpak. Petr Krajicek is een bijzondere man, met prachtige, droge humor. Maar hij is ook een emotioneel mens en door de directe betrokkenheid van de familieband niet altijd even realistisch. Als hij de wijk naar TsjechiŽ wil nemen, dan kan dat. Maar dan vergeet hij dat MichaŽlla zich hier altijd thuis heeft gevoeld en dat de Nederlandse tennisbond zich altijd zeer behoorlijk heeft ingespannen om de haar loopbaan in de steigers te zetten.

Krajicek senior wil het beste voor zijn dochter. Uiteraard. Maar een tijdlang werkte ze samen met de voormalige atletiektrainer Frans Thuijs en diens bemoeienis zorgde voor een belangrijke winst op fysiek terrein, de achilleshiel van de speelster. Toch werd de samenwerking verbroken, vanwege de (te hoge?) kosten. Precies hetzelfde argument werd aangevoerd bij het afscheid van Michiel Schapers als tenniscoach.

Het is niet zo moeilijk om in te schatten welke impulsen de loopbaan van MichaŽlla Krajicek zouden kunnen gebruiken. Een goede tenniscoach, een goede, meereizende fysieke trainer. Dat kost geld, ja. Maar zei broer Richard, die zich noodgedwongen losmaakte van Petr, ook niet altijd dat je bereid moest zijn in je tennisloopbaan te investeren?
Loslaten doet pijn. Aan het hart, in de portemonnee. Soms zit er niks anders op. En het kan ook langs de weg der geleidelijkheid.