Terug naar overzicht   Printervriendelijk versie

Australian Open   15 jan 2007 R128: Kremer (159) 4-6 3-6 

De Telegraaf, 16 januari 2007

Tranen met tuiten

Het was een hartverscheurend tafereel, dat eigenlijk beter paste in een tranentrekkende Hollywoodproductie dan bij een grandslamtoernooi. In de kille anonimiteit van de parkeergarage (!) onder de imposante Rod Laver Arena trachtte een ontroostbare MichaŽlla Krajicek haar diepe teleurstelling te verwerken. Het verlies (4-6, 3-6) van haar partij tegen Anne Kremer in de eerste ronde van de Australian Open was hard aangekomen. Keihard, zoals de niet te stelpen vloed van tranen duidelijk maakte. Vader Petr zocht tevergeefs naar troostende woorden in de al net zo troosteloze parking. Het leed van een (net) achttienjarige sportvrouw kan groot zijn; te groot voor woorden.

Meer dan een uur na de door de Luxemburgse Kremer op ervaren wijze gewonnen partij kwam een hevig aangedane Krajicek nog steeds nauwelijks uit haar woorden. Tennisprofs zijn verplicht zich na partijen te melden voor een persconferentie, maar Neerlands beste tennisster had gisteren al haar inmiddels bij elkaar geslagen prijzengeld wel willen inruilen voor een afmelding voor het verplichte pers- praatje.

Ze kwam toch, maar van een serieuze nabeschouwing op de nederlaag kwam het nauwelijks. Krajicek had al haar energie nodig om de opdringerige tranen in bedwang te houden en moest de ongelijke strijd uiteindelijk opgeven. Ze was net begonnen te vertellen over Serena Williams, die haar in de kleedkamer had willen troosten. "Zij was altijd mijn idool en kwam direct naar me toe toen ze me zag zitten huilen", snikte Krajicek door haar eigen tranen heen. "Serena zei ; 'Jij bent nog heel jong, je hebt nog zo veel tijd, trek het je niet te veel aan'. Dat kan ik enorm waarderen, vind ik zo lief."

Verder kwam de Kleine Kraai niet, de tranen werden haar te veel, net zoals de steeds weer terugkomende ballen van Kremer haar eerder op de baan te veel waren geworden.

Krajicek verloor gisteren niet zozeer van de Luxemburgse qualifier als wel van de druk die op haar ranke schouders rust. De verwachtingen rondom 'de zus van' zijn de laatste anderhalf jaar (te) fors toegenomen. Niet in de laatste plaats door het feit dat ze in ijltempo de wereldranglijst bestormde, in iets meer dan een jaar tijd drie proftoernooien won (Tasjkent, Hobart en Rosmalen) en aan het eind van 2006 de nummer 35 van de wereld was.

"Iedereen heeft het over de top twintig, top tien zelfs wanneer ze over Mischa praten", plantte vader en coach Petr Krajicek zijn vinger gisteren op de gevoelige plek. "De druk op haar wordt daarmee zo groot dat het tennis eronder gaat lijden. Mischa zou al die verwachtingen eigenlijk moeten negeren en gewoon lekker gaan tennissen."

Makkelijker gezegd dan gedaan, zoals gisteren op de winderige baan acht van Melbourne Park bleek. Geen moment haalde Krajicek met haar spel het niveau dat haar de afgelopen twee jaar in de vaart der volkeren opstuwde. Ze leverde haar eerste vier (!) servicegames in bij Kremer, die overigens niet veel beter speelde, maar op de juiste momenten haar ervaring gebruikte om haar dertien jaar jongere tegenstandster tot wanhoop te drijven.

Na zo'n anderhalf uur was het drama voor Krajicek compleet en vluchtte ze met de tranen over haar wangen door de mensenmassa richting de onorthodoxe schuilplaats onder het grote tennisstadion. "Ik zal moeten leren omgaan met de druk die het verwachtingspatroon met zich meebrengt", zou ze later melden. "Het is prachtig dat mensen iets van je verwachten, maar dan moet je ze ook wel iets kunnen geven wanneer je op de baan staat. De mensen komen niet alleen om naar mijn mooie jurkje te kijken. Ik heb de druk van buitenaf te veel op me in laten werken, ben er te veel mee bezig geweest. Ik moet gewoon weer lekker gaan tennissen."

Zo simpel als die oplossing klinkt, zo moeilijk zal het voor Krajicek zijn die ook in praktijk te brengen. Haar emotionele ineenstorting in de catacomben van Melbourne Park maakte eens te meer duidelijk hoe zwaar zij tilt aan het presteren in de sport die haar zo na aan het hart ligt. "Relativeringsvermogen is iets dat met de jaren komt", wist haar vader, bijna 65 lentes jong inmiddels. Die jaren heeft zijn dochter nog voor de boeg en ooit zal ook zij zich realiseren dat met het verliezen van een tenniswedstrijd haar wereld niet vergaat. Al stortte die gisteren in de parkeergarage onder de Rod Laver Arena voor even volledig in.

Aanverwante artikelen:
Op zoek naar rust 19 januari 2007
Tsjechische geliefden veroveren Rod Laver Arena 21 januari 2007
Krajicek vol goede moed naar Melbourne 13 januari 2007
Krajicek symboliseert malaise in Nederlandse tennis  14 januari 2007
Tranen met tuiten  16 januari 2007
Klap komt hard aan bij Krajicek 16 januari 2007
Krajicek zou graag anoniem willen zijn  16 januari 2007
Jurkje 18 januari 2007