Algemeen Dagblad, 11 januari 2012

Krajicek gelooft in haar grote doel

Michaëlla Krajicek heeft voor 2012 één groot doel voor ogen. De Nederlandse tennisster wil deze zomer haar opwachting maken op de Olympische Spelen in Londen. 'Dat zou voor mij heel speciaal zijn. Ik heb me al een keer gekwalificeerd, maar toen moest ik thuis blijven door een blessure. Bovendien wordt er in Londen getennist op het gras van Wimbledon. Voor mij kan het niet mooier.'

Om haar grote droom te verwezenlijken moet Krajicek binnen een half jaar in de top 50 van de wereldranglijst staan. De huidige nummer 91 van de mondiale lijst beseft dat het geen eenvoudige opgave zal zijn. Bij de Australian Open, waar ze voor het eerst sinds lange tijd rechtstreeks is toegelaten, hoopt ze wat meer duidelijkheid te krijgen over de haalbaarheid van haar ambitieuze doel. 'Ik hoop dat ik een beetje kan peilen hoe ik ervoor sta. Ik heb misschien nog niet het niveau dat ik gelijk van iemand uit de top 10 of 20 kan winnen. Maar tegen de meisjes die daaronder staan, heb ik zeker een kans.'

Krajicek, die maandag 23 jaar werd, zit goed in haar vel. Sinds augustus werkt ze samen met coach Eric van Harpen. Onder zijn hoede keerde ze terug in de top 100. 'Ik kan heel veel van hem leren. Hij is erg gefocust en heeft heel veel ervaring. Hij heeft met goede meisjes gewerkt. Tactisch en technisch hebben we veel veranderd, bijna alles eigenlijk.'

Van Harpen schaafde vooral aan de service en forehand van Krajicek. Die aanpassingen hebben effect. 'Ik moet nog steeds wel nadenken bij wat ik doe. Het gaat stapje voor stapje. Maar ik vind het fijn om met hem te werken. Al praat hij wel het liefst de hele dag over tennis. Af en toe wil ik er wel eens van afwijken, maar dat snapt hij ook', zegt Krajicek lachend.

Krajicek geniet er ook van dat privé de rust volledig terug is. Haar halfbroer Richard steunt haar meer dan ooit en staat haar op en buiten de baan terzijde. 'Ik praat veel met hem en train met hem als ik in Nederland ben. Hij helpt me met alles. Het is fijn om een team met de juiste mensen om me heen te hebben.'

Ze gelooft dat dit haar jaar kan worden. 'Natuurlijk moet ik ook wel wat geluk hebben met bijvoorbeeld de loting. Maar ik heb veel vertrouwen. Die 2, 3 jaren dat het minder ging, hielden het plezier in het tennis mij overeind. Ik wil er nu alles aan doen om er nog een fantastische loopbaan van te maken. Ik weet dat mijn doelen gewaagd zijn. Als de Spelen in Londen niet lukt, kan ik het over 4 jaar opnieuw proberen. Ik wil toch zeker wel tot mijn 30e doorgaan, als mijn lichaam het toelaat.'

De glimlach is terug bij Krajicek

Nederlandse denkt weer aan tennis. Michaëlla Krajicek wil met haar nieuwe coach Eric van Harpen weer resultaten boeken. Aan de zijde van haar kersverse coach Eric van Harpen heeft Michaëlla Krajicek nieuw elan gevonden.

Gipsracket

We gaan terug naar vorige week vrijdag als Krajicek knokt voor een plaats in het hoofdtoernooi op de US Open. De Hongaarse Melinda Czink heeft de 22-jarige Nederlandse bijna op de knieën. Diep in de derde set bitst een onrustige Van Harpen: “Haal dat gips toch eens van je racket Misa!” Het is een verwijzing naar het stijve spel van zijn pupil. Krajicek kan haar lach niet bedwingen. Toeval of niet, tien minuten na het tafereel stapt ze als winnares van de baan.

Het is een klinkend voorbeeld van een vleugje humor dat Van Harpen aan zijn werkwijze toevoegt. “Ik denk dat het mij ontspannen maakt. Ook in mijn partij tegen (Eleni, red.) Daniilidou speelde ik telkens een dropshot op het verkeerde moment. Toen maakte Eric een soort wegwerpgebaar in de trant van ‘ga jij maar lekker door met je onnozele dropshots’. Dan weet ik wel hoe laat het is”, schiet Krajicek opnieuw in de lach als ze het moment beschrijft.

De samenwerking behelst meer dan wat joligheid. “Eric benadrukt bij mij het technische aspect. Hij werkt heel specifiek en ik zie ook in dat dit voor mij beter werkt. Ik ben blij dat het goed klikt en dat het zich meteen vertaalt in resultaten”, aldus Krajicek. “Ik kan nu al zeggen dat het de juiste keuze is geweest. Ik heb rust en zelfvertrouwen op de baan. Het zegt ook veel dat ik hier een paar lastige partijen heb gewonnen, die ik misschien een half jaar geleden zou verliezen.”

Ook het fysieke aspect pakt Krajicek serieuzer aan. “Ik ben met een dieet gestart, omdat Eric wil dat ik fitter word. Natuurlijk voel ik mezelf daar ook beter bij. Ik vond het voorheen moeilijk om van dingen af te blijven waar suiker in zat”, erkent de oud-nummer dertig van de wereld. Ze heeft een methode niet aan deze verleiding toe te geven. “In een schrift hou ik per dag bij welke slechte dingen ik eet, al zijn het vijf M&M’s. Op deze manier kan ik mezelf controleren en is het een soort van bevestiging dat ik goed bezig ben.”

Domme beslissingen

Toch zag de wereld er niet lang geleden nog anders uit voor Krajicek. In 2008 vertrekt ze halsoverkop in het kielzog van haar inmiddels ex-vriend Allistair McCaw naar de VS. Haar ouders blijven met vraagtekens achter en het contact verwatert. “Dat was een keuze waarbij ik mijn hart volgde. Ik trainde in Florida met Nick Bollettieri en met Allistair werkte ik aan mijn fysiek.” Maar de Krajicek uit 2007 - die het tot de kwartfinales op Wimbledon schopte - was verdwenen, mede door blessureleed aan de knie en enkel. “In 2008 nam ik een aantal domme beslissingen door te snel weer te gaan tennissen, daardoor duurde het herstel langer. Toch ben ik altijd hard blijven werken en geloofde in mezelf. Bij Nick (Bollettieri, red.) trainde ik vooral op het mentale aspect. Veel trainen en dan komt de rest vanzelf, dat was zijn filosofie. Ook van die periode heb ik geleerd.”

Eind 2010 verbreken Krajicek en McCaw hun relatie en reist ze terug naar Tsjechië. Haar ouders sluiten dochterlief zonder enige scrupules weer in de armen. “Het besluit had niets met mijn tenniscarrière te maken, de liefde was gewoon over. Achteraf kan ik natuurlijk makkelijk zeggen dat het niet goed voor mijn tennis was. Ik miste mijn ouders en onbewust was dat van negatieve invloed op mijn resultaten”, vindt de huidige nummer 183 van de wereld. “Ook door mijn lage ranking ging mijn zelfvertrouwen achteruit, maar ik bleef hopen op een ommekeer.”

Krajicek lijkt in Van Harpen, de twee werken nu drie weken samen, een coach te hebben gevonden die haar daadwerkelijk terug naar de beste honderd tennissters kan sturen. “Ik zag Misa dit jaar op Roland Garros en dacht; ‘dat is werkelijk een grote job om haar te coachen’. Later kwam Richard (Krajicek, red.) naar mij toe met de vraag of ik haar voor twee weken zou willen begeleiden, gewoon om het aan te kijken.” De twee weken bevielen, gezien het feit dat de coach al plannen maakt voor volgend jaar: “Kerst met de familie kan ze vergeten, maar ik zorg er wel voor dat ze dan helemaal klaar is voor de Australian Open.”

Her Long and Winding Road

Facing Serena Williams when she's on her game, in the second round of a Grand Slam tournament, may seem like a surefire recipe for leaving a player ranked No. 183 bruised, battered and wondering what on earth she's doing playing this game.

But it takes more—a whole lot more—than a blizzard of aces and a few dozen blazing winners to kill the basic joy Michaella Krajicek takes from playing tennis.

The point was driven home when Serena produced said blizzard of aces and winners under the glare of the midday sun on Arthur Ashe stadium this afternoon. Looking devilish in a blood-red tennis dress, Serena played the match and posted the score most people expected when they saw she was playing the second-lowest ranked player in the draw, 6-0, 6-1.

Serena hit 10 aces and 25 winners—20 more than Krajicek—and she made just 10 unforced errors compared to Krajicek's 18. So why did Krajicek come bounding into Interview Room 2 deep in the bowels of Ashe, a great big grin on her face, and ask the quartet of reporters waiting for her there: "Did you guys even see the match?" She laughed out loud. "It went by so fast!"

She had reason to feel buoyed despite the drubbing she took. As she told me later, "I'm not saying this is a huge breakthrough for me, but I think it's a little bit of a breakthrough. For sure it was good to be out there (on a stadium court) again. I went out there believing that I could beat Serena, but it was a tough one. I haven't played a top player like her in a long time. I can't say I'm happy but I have to laugh at it a little bit. I mean, six-love, six-one? It's kind of funny."

Only someone who has been at the other end of a score like that could take it so lightly.

Before the match, Krajicek had consulted Lucie Safarova, her friend and doubles partner, for advice—after all, Safarova had stretched Serena to three sets in the quarterfinals of Eastbourne, the first tournament Serena played this year. When Krajicek returned to the locker room right after the match, Safarova was waiting. Krajicek's eyes light up as she recounted how Safarova stammered out her profuse apologies: "Oh, I'm so sorry! I didn't mean to ruin your game, I'll never give you advice again, I promise!"

Of course, Krajicek knew the blowout had nothing to do with Safarova's advice, and everything to do with her own ongoing struggle to find the game that once brought her to the cusp of stardom. Krajicek was a prodigy who won the girls' singles title here in 2004, at 15. She cracked the pro Top 50 in January of 2006, shortly after turning 17. And at 18, she rode a big serve to the 2007 Wimbledon quarterfinals. Her bloodlines predicted great success, and also pumped out a certain measure of pressure—Michaella is the half-sister of former Wimbledon champion Richard Krajicek.

Michaella hit her career-high ranking of No. 30 in Februrary of 2008, and that's just about when things began to fall apart. Before Wimbledon that year, she suffered with a bad wrist. After Wimbledon, she blew out a knee. By the time she returned to the tour at the end of September, her ranking was down to No. 168. It never really recovered.

But also since that fall from grace, Krajicek has been working—hard. She's lived in the netherworld frequented by journeywomen who sustain their so-so rankings shuttling between sub-Tour events in places like Barnstaple (in the UK), or Olomouc (Czech Republic) and the qualifying events for WTA and Grand Slam events. But that's just one of the ways she's traveled a long and winding road.

For about two years starting in 2008, Krajicek lived in Bradenton, Fla., and trained at the IMG NIck Bollettieri Tennis Academy with Bollettieri's blessing. She needed some distance from her family, who didn't approve of her relationship with her coach at that time, Allistar McCaw. She hit rock bottom at this time last year. "I was practicing for five hours a day. I was doing everything I could, but it just wasn't happening. I lost in the qualifying at the U.S. Open, and the girl who beat me won two rounds. I felt exhausted. It's not that tennis wasn't fun anymore, it was more that I felt like something has to happen, and be different, because the way it was going it wasn't going."

In December, Krajicek terminated her relationship with McCaw and re-connected with her family. She traveled to Prague, where her family still had ties, and decided to buy an apartment. Jaroslav Jezbera, the Century 21 agent (yes, they have a franchise in Prague) who showed and sold her the new apartment, kept in touch and invited Krajicek to a New Year's Eve party hosted by Jezbera's sister. "Nothing happened there," Krajicek says, "But when I returned from Australia early this year we started dating."

Re-discovering family bore fruit in many ways, not least of which was that Richard Krajicek once again encouraged Michaella to take on veteran coach Eric Van Harpen (he's worked with, among others, Conchita Martinez, Maria Sharapova, and Maria Kirilenko)—an idea Michaella had previously rejected because she wanted to live in the U.S. and Van Harpen was based in Europe. Michaella decided to give it a whirl and they teamed up after a brief trial, shortly after Wimbledon. "We clicked," she said. "I know Eric can help. He sees a lot of things he thinks I can improve."

Until this tournament, Krajicek had failed to qualify in six consecutive majors, but she punched through here with three-set wins in two of her three qualifying matches. In her main draw matches here, we alternately witnessed impressive displays of her strengths—a fine serve and solid groundstrokes—and her most outstanding liability: so-so mobility. Krajicek was disappointed by her failure to make better use of her serve against Serena today (she put just 50 percent of her first serves into play); her feet were an even better indicator for what she needs to improve. As she said:

"She (Serena) takes the all so early. I've played Maria (Sharapova), and she takes the ball early as well. But she doesn't hit it as hard or as precisely as Serena. Even (Victoria) Azarenka doesn't hit as hard a Serena. It's just hard to meet her at that level and stay there. I could have done a better job, but at least I know how much better I need to get."

After the match, Krajicek sat in her chair alongside the umpire for a long time, gazing out at the crowd, taking small sips of water and patting herself here and there with her towel. I asked her if she was soaking up and enjoying the atmosphere, drinking in the sights and sounds of her first adventure at a major since the summer of 2008.

She laughed and emphatically said, "No! Damn. . .I couldn't get more than one game. I was, like, you gotta be kidding me—is that it? I was sweating, of course, but I had to ask myself, 'Did I even sweat?' It was really that fast."

It's easy to forget that despite that colorful and eventful past, Krajicek is just 22. She has plenty of time to improve, and has a veteran coach to help her find her way to land of milk, honey, and direct entry into majors. For now, it seems enough that the way it's going is. . . going.

Arjan Schouten, Algemeen Dagblad, 17 mei 2011

Nieuwe liefde in het leven van Krajicek

Na drie woelige jaren is de storm in het leven van Michaëlla Krajicek gaan liggen. De 22-jarige tennisster heeft zich na een omstreden relatie met haar fitnesscoach verzoend met vader Petr en moeder Pavlina, is teruggekeerd naar Praag en serieuzer dan ooit op zoek naar een terugkeer aan de top. Ouder, wijzer en... opnieuw verliefd.

Ostrov Stanice, tenniseiland midden in de Moldau. Alsof het nooit anders is geweest speelt Michaëlla Krajicek er een partijtje tennis met haar ouders als aandachtige toeschouwers. Moeder Pavlina klapt aanmoedigend, vader Petr bromt aan de overkant van de baan bij de gemiste punten en oma geniet in de schaduw van haar kleindochter.
Na de nederlaag drinken ze gezellig samen wat op het terras.

Lachend en ongedwongen, maar nog niet zo lang geleden onbestaanbaar. Het zat immers helemaal fout in de familie Krajicek. De kwartfinaliste van Wimbledon 2007 sloeg na een jaar vol blessures haar vleugels uit en koos voor het avontuur in Amerika, samen met haar vijftien jaar oudere fitnesscoach Allistair McCaw, die vervolgens uitgroeide tot haar liefdespartner. Een controversiële relatie die vanaf het begin niet werd gepruimd door haar ouders, niet in de laatste plaats omdat het haar tennisloopbaan weinig goeds bracht.

Maar nu is er een nieuwe liefde in het leven van de blondine. Een liefde waar ze eigenlijk nog helemaal niets over wil zeggen, maar een vluchtige kus op het Praagse tennispark verraadt alles.

Stel je nieuwe vriend eens voor?
'Hij is gewoon een Tsjech, komt uit Praag. Met deze jongen was ik al een tijdje bevriend, maar het is allemaal nog vrij pril. Na alles wat ik heb geleerd in de laatste drie jaar wil ik het graag nog even privé houden.'

Is hij een topsporter, misschien?
'Haha (glimlacht veelbetekend). Ik zeg helemaal niets meer. De komende tijd komt er vast wel meer informatie naar buiten, maar laten we het nu zo rustig houden als mogelijk is.'

Valt hij wél in de smaak bij je ouders?
'Ze kenden hem niet, maar in de ogen van mijn moeder viel hij meteen goed. Daar kun je nu om lachen, maar eigenlijk is dat helemaal niet zo grappig. Heel apart, zelfs. Ach, er is gelukkig gelijk meer rust dan toen met Allistair. So far so good, ik mag niet klagen...'

'Met Allistair was het ook echt iets moois met de man van wie ik hield. Ik heb veel geleerd, ook over mezelf.'

Robèrt Misset , de Volkskrant, 14 mei 2011

Volkskrant Magazine

Michaëlla Krajicek (22) was een tenniskampioen in spe. Maar de laatste twee jaar verschenen er meer berichten over haar privéleven dan over haar tennisprestaties. Ze had een omstreden relatie met haar fitnesscoach en zakte diepweg op de internationale tennisranglijst. Lang zweeg ze, maar nu de relatie ten einde is vertelt ze haar verhaal. ‘Ik wilde het leven beleven voor het voorbij is.’

De gehele familie Krajicek zit begin mei bij het tennistoernooi in Praag op de tribune als Michaëlla in de geboortestad van vader en coach Petr voor het eerst de kwartfinales bereikt. ‘Het is zo schattig om ook opa en oma te zien’, zegt ze. ‘Maar ik had juist in Praag nog geen wedstrijd gewonnen. Dit was wel een mooi moment.’ Zo vanzelfsprekend is die harmonie niet in een familie waar het tennis bindmiddel én splijtzwam is geweest. ‘De wonden zijn nu wel geheeld’, zegt Michaëlla (‘Misa’) Krajicek. Ze vertelt openhartig en dan weer gereserveerd over de afgelopen jaren, waarin de omstreden relatie met haar fitnesscoach Allistair McCaw tot een breuk met haar ouders leidde. ‘Het heeft pijn gedaan. Onze relatie is nooit geprezen. Maar deze man sloeg me niet of zo. Het probleem was dat ik in die periode met Allistair geen goede resultaten boekte op de tennisbaan. Daar zijn we allebei op afgerekend.’ Krajicek is geheel in het wit gekleed, een wit topje boven Een witte lange broek, het blonde haar in een knotje. Theedrinken is een ritueel voor de zeventien jaar jongere halfzus van Wimbledonkampioen Richard Krajicek, de zoon uit het turbulente huwelijk van Petr met Ludmila Bytel. Ze doet een lepel honing in het ene kopje thee, roert en schenkt het mengsel dan in een andere kop. Zo wisselen ook haar stemmingen, van een uitbundige lach tot een nerveuze giechel en een veelbetekenende stilte.
Ze heeft de scène uit de zomer van 1996 al vaker beschreven. Haar vader Petr ziet thuis in Den Hoorn op televisie hoe zijn zoon Richard op Wimbledon een getraumatiseerde jeugd rechtvaardigt door de meest prestigieuze grandslamtitel te winnen. Richard heeft na de scheiding van zijn ouders eind jaren tachtig gebroken met zijn dominante vader, die hem met Mozart vergeleek. De 7-jarigeMisa speelt met haar Barbiepoppen en vraagt waar haar vader naar kijkt. ‘Ik wist dat het om tennis ging,maar ik kende die jongen op tv nauwelijks. Pas veel later realiseerde ik me hoe speciaal die dag ook voor mijn vader moet zijn geweest. Zijn zoon wint Wimbledon en hij mag er niet bij zijn. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat Richard toch zijn beide ouders op het centercourt van Wimbledon had willen hebben om het hoogtepunt van zijn carrière te beleven.’
Moet jij die leegte bij je vader niet compenseren door eveneens Wimbledon te winnen?
‘In 2005 zou ik samen met Richard aan het gemengd dubbelspel op Wimbledon meedoen. De familie herenigd op Wimbledon, het zou voor mijn vader bijzonder zijn geweest. Helaas raakte ik geblesseerd en ging het niet door. Het is nu anders. Ik speel niet voor mijn vader, ik speel voor mezelf. ‘Maar ik weet wat ik moet doen om mijn vader werkelijk trots te maken. Ik gun het hem ook om dat met mij te beleven. Ik ben in 2007 in de buurt geweest met een plaats bij de beste acht op Wimbledon. Nu lijkt een grandslamtitel verder weg dan ooit en toch koester ik die droom. Mensen vinden dat vreemd als je 150ste op de wereldranglijst staat. Maar ik voel dat ik nog met de besten mee kan.’
We rijden in de auto van haar moeder Pavlina door het oude centrum van Praag naar de Cesky Lawn Tennis Klub Praha. Deze club is de uitvalsbasis geworden voor de in 1989 in Delft geboren Michaëlla. Als kind van twee culturen zit ze in een spagaat. ‘We zijn in de jaren negentig om financiële redenen teruggegaan naar Tsjechië. Ik had het moeilijk op school. Ik kon het Tsjechisch alleen verstaan. Het duurde een jaar voor ik de taalwerkelijk beheerste. Voor mijn vadermoet het confronterend zijn geweest. Maar ik was een kind van 9 jaar, ik kon zijn gevoelens niet duiden. ‘Ik had heimwee in Praag. Ik weet eigenlijk niet wat Nederland nog voor mijn broertje Petr jr. betekent. Hij was pas 6 toen we Nederland verlieten. Hij spreekt veel beter Tsjechisch dan Nederlands. Tsjechië ligt dichter bij zijn hart dan bij het mijne.’ Met een weemoedige glimlach: ‘Ik ben eigenlijk de enige Nederlander in de familie.’
Praag voelt dus niet als thuiskomen?
‘Hier proef je de historie. Als ik naar de tennisclub rij, kijk ik op de brug over de rivier onbewust één seconde over de hele stad uit. Praag is een van de mooiste steden ter wereld. Tsjechië zal ook altijd een deel van mijn leven bepalen. Ik heb een appartement in Praag. Maar thuis blijft voor mij Nederland. Ik tennis ook voor Nederland. Dat gevoel verandert niet, ook al ben ik er de laatste jaren zelden geweest.’
Petr Krajicek is voor Michaëlla een andere vader geweest dan voor Richard. Ze zegt haar vader ook niet te herkennen in het beeld dat Richard in zijn autobiografie Harde ballen van hem schetst. ‘Mijn vader is altijd streng voor me geweest op de tennisbaan, maar nooit zo extreem als met Richard. Ik kan me alles herinneren, misschien heeft hij tien keer overdreven. Mijn vader is milder en wijzer geworden.’ Toch dreigde de familiegeschiedenis zich te herhalen. In 2008 kreeg Misa een verhouding met de Zuid-Afrikaan Allistair McCaw die door iedereen werd veroordeeld. Haar ouders weigerden hem te accepteren. Ook bij de tennisbond (KNLTB) werd McCaw als een bedreiging voor haar carrière beschouwd. Ze woonden vooral in Florida, waar Krajicek trainde op de befaamde academie van kampioenenmaker Nick Bollettieri.
Was Amerika ook een vlucht?
‘Nee, geen vlucht in de zin dat ik mijn koffers pakte en niemand vertelde dat ik naar Florida ging. Ik zocht er wel de rust die ik in Nederland en Tsjechië even niet kon vinden. In eerste instantie ging ik voor het tennis naar Amerika. Ten onrechte is het beeld geschetst dat Allistair me meenam naar Amerika om me weg te houden van de familie.’
Maar het was wel zo prettig om met hem te leven zonder dat je ouders over je schouder meekeken.
‘In Amerika kon ik mezelf ontwikkelen, dat is het positiefste van die twee jaar geweest. Ik was 19, 20 jaar; ieder kind verlangt naar het moment dat het zijn eigen keuzen kan maken. Ik wilde aan mezelf denken. Zelfstandig kleine, maar ook grote beslissingen kunnen nemen.’
Je vader was aanvankelijk bang dat je in het vrouwentennis een lesbische relatie zou krijgen.
‘Het was een andere periode in mijn leven. Mijn vader riep dat wel, maar ik wist ook dat hij altijd van me zou blijven houden. Ik had mijn haar kort geknipt en ik was bevriend met lesbische tennissters.’
Had jij die gevoelens ook?> ‘Nee, maar ik accepteerde ze uiteraard bij mijn vriendinnen. Het was blijkbaar een schok voor mijn vader, terwijl hij juist wilde dat ik kort haar had. Had ik er geen last van op de tennisbaan.’
Stel dat je wel met een vriendin was thuisgekomen. ‘Dat zou niet gebeurd zijn. Al denk ik nog steeds dat mijn vader het op den duur zou accepteren. Maar het is aan mij om te voelen of te kiezen.’
En dan kom je met een jongen thuis, deugt hij ook niet. ‘Ik nam tot die tijd echt weinig jongens mee naar huis. Mijn vader deed er nooit zo moeilijk over, zolang het maar niet ten koste ging van mijn tennis. Bij Allistair was het in dubbel opzicht gecompliceerd. Aanvankelijk was hij alleen mijn fitnesscoach. Hij had huwelijksproblemen en we reisden samen. We werden vrienden en na zijn scheiding werd het meer. Het gebeurde gewoon, het was niet gepland.’
Je vader was woedend. ‘Hij was niet boos vanwege mijn relatie met een coach, met een man die al getrouwd was geweest en vijftien jaar ouder was dan ik. Het belangrijkste voor hem was dat ik niet goed speelde en dan kwam die relatie er nog eens bij. Je weet hoe hij is. Voor mijn vader is tennis echt…
Heilig. ‘Heilig, alles. Dat zal altijd zo blijven. De situatie was anders gelopen als ik in die periode beter had getennist. Na Roland Garros in mei 2008,waar ik al in de eerste ronde verloor, uitte mijn vader zijn ongenoegen in enkele interviews. Toen vertelde hij ook over mijn relatie met Allistair. Voor mij was het teleurstellend, ik had hem namelijk pas in Parijs ingelicht. ‘Het was nog zo pril. Ik zei tegen mijn vader: ‘Het blijft onder ons.’ Ik had het niemand anders verteld. Typisch mijn vader, ik verlies en bij hem komt de stoom uit zijn oren. In die emotie vertelt hij dingen die je niet met de hele wereld moet delen. En het lag al zo gevoelig.’
Je relatie met Allistair stond meteen onder druk. ‘Het was anders dan het in de media werd beschreven. Wij waren elkaar nog aan het ontdekken, terwijl mijn vader er al een stempel op drukte.’
Je moeder vond het nog erger dan je vader. ‘Ze had een bepaald beeld voor ogen en Allistair viel niet in die categorie. Hij was niet haar ideale schoonzoon. Ook dat maakte het niet eenvoudig voor mij.’
Maar zij viel toch zelf ook voor een oudere man? Ze is ruim twintig jaar jonger dan je vader. ‘Dat argument heb ik één of twee keer gebruikt. Mijn moeder heeft een goed hart, maar hoe ze zich soms uit... Hoe moet ik het uitleggen? Ze zegt iets op een volgens mij verkeerde manier waardoor het slecht overkomt. Ze vond Allistair niet de geschikte man voor mij en ze was onwrikbaar in die mening.’
Dat mag je toch zelf bepalen? ‘Ik was 19 jaar, je laat je ouders toch niet je partner kiezen? In de tweeënhalf jaar die ik samen met Allistair ben geweest, heb ik het vooral moeilijk gehad met mijn moeder. Van mijn vader wist ik dat hij vooral naar mijn ranking keek en op die manier een verband legde met Allistair. Mijn moeder accepteerde hem simpelweg niet.’
Je voelde je onbegrepen. ‘Wat ik mijn ouders vooral kwalijk nam, was dat er niet met ze te praten viel. Mijn moeder zei alleen maar nee. Bijna drie jaar lang: nee. Ik heb een andere kant van haar gezien, een kant die me deed schrikken. Ik had niet kunnen voorzien dat ze zo extreem zou reageren. Mijn moeder is niet gemakkelijk te pleasen. Het is niet zo dat ik er kapot van ben geweest. Maar er zaten dagen tussen dat ik alleen maar huilde. Dat ik me wanhopig afvroeg hoe ik mijn ouders kon overtuigen.’
Je moeder viel van haar voetstuk. ‘Als kind verwacht je dat je door je moeder wordt beschermd, dat je voor alles bij haar terecht kunt. Maar helaas niet in dit geval. Ik kon brieven schrijven, e-mails sturen, bellen om het nog eens uit te leggen; het maakte geen enkele indruk op haar. Mijn moeder had bepaald hoe de ideale man er voor mij uit zou zien. Allistair voldeed niet aan haar criteria. Het had niet mogen gebeuren. Je moet als ouders durven vertrouwen op je opvoeding en hopen dat je kind de juiste keuze maakt. Dit was mijn keuze en ik koos voor mijn geluk.’
Dat kon alleen door jezelf los te maken van je ouders? ‘Begin vorig jaar, na de Australian Open, heb ik de relatie met mijn ouders verbroken. Ik had genoeg van hun kritiek. Ik kon er ook niet tegen dat het tennis werd gebruikt als voornaamste argument tegen mijn relatie met Allistair. In mails, in onze gesprekken, telkens zeiden ze: ‘Kijk nou, het gaat niet goed in het tennis sinds je met Allistair bent.’ Ze vergaten dat ik een ander mens was geworden. Ik was niet meer het meisje van vroeger op wie je dezelfde trainingsmethoden kon toepassen. ‘Het was vervelend dat mijn ouders hun onvrede in de pers uitten. We hadden het kunnen uitpraten, maar daar hadden ze geen behoefte aan. Het kwam er natuurlijk op neer dat ze geen controlemeer over me hadden. Ze waren bang dat het mis met me zou gaan. Maar ik ben geen probleemkind. Ik drink niet, ik rook niet, ik ga nooit uit. Ik heb in die periode met Allistair juist harder gewerkt dan daarvoor.’
Je was ook volgens Manon Bollegraf, de coach van het Fedcup Team (waarin de beste tennissters landenwedstrijden spelen), in de ban van een man, zoals De Telegraaf kopte. ‘Ze beweerde iets over wat ze via via had gehoord, terwijl Allistair en ik officieel nog geen relatie hadden. Dat doe je niet als coach. Ze is nota bene mijn mentor geweest toen ik als jonge speelster in de WTA Tour de wereld rondreisde. Bollegraf had een voorbeeld moeten zijn, maar dat was ze dus niet. Ik vond het onprofessioneel en ik heb vervolgens twee jaar niet voor Nederland gespeeld. Vanuit zijn machtspositie bij de tennisbondwilde technisch directeur Rohan Goetzke niet de kant kiezen van een speelster, hoewel hij dat wel had kunnen doen. ‘Ik begrijp niet waarom Rohan zo halsstarrig achter Bollegraf blijft staan, terwijl hij tegenover mij heeft toegegeven dat Manon een fout heeft gemaakt. Goetzke heeft me wel zo ver gekregen dat ik dit jaar mijn rentree heb gemaakt in de Nederlandse ploeg. Ik wilde aanvankelijk niet dat Bollegraf bij mijn partijen als coach op de bank zou zitten. Dat verzoek heeft Rohan afgewezen. Hij heeft het me dus niet gemakkelijk gemaakt. ‘Ik denk nog steeds dat er een betere captain zou kunnen zijn dan Bollegraf. De klik is er niet, er is toch iets kapot gemaakt. Je merkt het ook in de groep als een van de speelsters niet achter de captain staat. Ik vind het raar dat er niets is veranderd in de begeleiding van het Nederlandse team. Er zijn andere coaches beschikbaar die een betere band hebben met de speelsters dan Bollegraf.’
Je kwam ook niet meer bij Richard. ‘Ook dat lag gecompliceerd. Sinds Richard het contact met mijn vader heeft hersteld, zijn ze close met elkaar. Ik wilde niet dat Richard tussen mij en mijn vader zou komen te staan. Ik wist natuurlijk dat hij veel met Richard over deze situatie sprak. Hij moedigde Richard ook aan om met mij te praten over Allistair. Ik wilde opmijn beurt niet tussen mijn vader en Richard komen. ‘Ik heb Richard daarom uitgelegd dat het beter was om minder contact te hebben. Het was niet slecht bedoeld, we hadden ook geen ruzie. Ik wilde voorkomen dat Richard moest kiezen tussen mij en zijn vader. Richard heeft daarna afstand gehouden, daar ben ik hem dankbaar voor. Nu staat hij er weer voor open als ik zijn hulp nodig heb. Als het even kan, ga ik voor het grasseizoen met hem trainen.’
Je was altijd het halfzusje van de Wimbledonkampioen, de dochter van die omstreden vader. Had je de relatie met McCaw ook nodig om jezelf te ontdekken? ‘Ja natuurlijk, ik ben volwassener en sterker geworden. Pas na Wimbledon in 2010 werd het contact met mijn ouders hersteld. We leden allemaal onder deze situatie. Het was nog steeds niet ideaal. Ik zei tegen mijn ouders: ‘Ik ben al twee jaar bij deze man, niet twee dagen of twee weken. Het zou fijn zijn als jullie een stap naar voren maken en niet telkens een stap achteruit als ik met hem binnenkom.’ ‘Allistair heeft er altijd open voor gestaan. Hij moedigde me juist aan om mijn ouders op te zoeken in Praag. Maar ik had geen enkele reden om dat te doen. Ik zou alleen te horen krijgen dat ik een slechte keuze had gemaakt. Ik dacht: bekijk het maar. Wat moet ik in Praag als jullie mijn relatie niet accepteren? ‘Voor mijn broertje Petr jr. vond ik het een pijnlijke situatie. Mijn moeder had tegen hem gezegd dat ik de familie had verlaten. Hij was volop aan het puberen en stond dicht bij mijn ouders. Hij begreep het niet. Ik moest hem uitleggen dat ik niet naar Amerika was gevlucht, zoals iedereen zei. Ik heb hem ook verteld waarom ik de familie een tijd heb gemeden.’
Eind vorig jaar verbrak je de relatie met Allistair. Toen mocht je zeker wel thuiskomen? ‘Het is heel zielig, maar mijn moeder was inderdaad blij. We vieren Kerstmis altijd bij mijn oma, even buiten Praag. Maar ik had het net uitgemaakt met Allistair, ik wilde op mezelf zijn. Ik had verdriet en mijn moeder juichte dat mijn relatie over was. Ik was niet verrast door die houding, maar ik vond het wel triest. Haar argumenten om onze relatie af te wijzen, klopten niet. ‘Mijn ouders zijn niet de reden geweest waarom ik mijn relatie met Allistair heb beëindigd. Het had ook niet met mijn tennis te maken. Er speelden enkele dingen tussen ons die ik voor me wil houden. Maar ik geef toe dat het niet gemakkelijk is geweest. Ik heb me telkens moeten verantwoorden. Ik voelde altijd de druk van buitenaf. Het is niet prettig je te moeten verdedigen vanwege je eerste, echte liefde. Ik vind het oneerlijk hoe er door de buitenwereld tegenaan is geschopt.’
Als je met Allistair aan je zijde de halve finales op Wimbledon had bereikt, zou iedereen je relatie hebben bejubeld. ‘Ik weet bijna honderd procent zeker van wel. Nu voelden we de druk dat het niet goed liep met mijn tennis. We konden die neerwaartse spiraal niet ombuigen. Er was ook al zo veel over ons gezegd dat het misschien niet meer mogelijk was.’
Feit is dat je met Allistair als coach ruim twee jaar hebt stilgestaan. In 2007 bereikte je de kwartfinales op Wimbledon en was je nummer 30 van de wereld. Nu sta je ver buiten de top honderd. ‘Maar Allistair is nooit mijn tenniscoach geweest. Hij speelde geen rol op de tennisbaan, dat hebben we altijd gescheiden gehouden. Natuurlijk vertelde Allistair me niet hoe ik een forehand moest slaan, zoals mijn broer Richard dat deed als we samen trainden. Hij werkte slechts aan mijn fysieke conditie en onder zijn leiding was ik fitter dan ooit. ‘Mijn spel heeft wel geleden onder de breuk met mijn ouders. Ik heb twee jaar matig gepresteerd. Onbewust nam ik die problemen toch mee naar de baan, dan dwaalden mijn gedachten af. Het is ook niet eenvoudig om de juiste coach te vinden. Mijn vader voelt me toch het beste aan. Hij begeleidt me nu bij de kwalificatietoernooien op Roland Garros en Wimbledon. Maar mijn vader wordt volgend jaar 70, hij wil niet overal meer mee naartoe.’
Verlang je naar een leven dat niet onder een vergrootglas wordt gelegd? ‘Ik heb nooit spijt van gehad van die relatie. Ik heb mijn hart gevolgd en dat voelde goed. Als ik iets heb geleerd van Allistair is het dat er een leven buiten de baan is. Hij heeft mijn ogen geopend. Ik ben zelfstandig geworden, ik kan nu voor mezelf zorgen. Vroeger werd alles voor me geregeld, ik hoefde bijvoorbeeld nooit voor mezelf te koken. Nu kon ik ook voor een ander zorgen. ‘Het ging niet ten koste van het tennis, zoals mijn vader dacht. Ik wilde het leven beleven voor het voorbij is. Het gaf me rust en voldoening. Ik ben niet als mijn vader. Tennis is niet alles voor me. Ik houd van die sport, ik wil nog zeker zeven, acht jaar spelen. Maar als ik nu zou moeten stoppen met tennis, heb ik er vrede mee. En dat is voor mij een bevrijdende gedachte.’

Michaëlla Krajicek neemt de regie in handen

Een nieuwe Praagse lente

Gedonder met de familie, een veelbesproken relatie en tegenvallende resultaten. Michaëlla Krajicek (22) kreeg de laatste drie jaar heel wat voor de kiezen. Maar sinds kort is alles anders. Tennis Magazine ging op bezoek in Praag en schepte de opluchting van de gezichten.

In de verte loeit een sirene. Het geluid ebt weg, als de politiewagen zijn jacht vervolgt langs de oeverkade van de Moldau. Wie de ogen sluit, hoort het achtergrondgeruis opgaan in het niets en begint vanzelf te ademen op het ritme van de mokerslagen van Michaëlla Krajicek en trainingspartner Karolina Pliskova. Het is zondagochtend, negen uur. Verbeten werken ze hun oefenpotje af, gadegeslagen door hun vaders. Het is de tijd van een aanzwellende groep toeristen op de Karelsbrugen in de nauwe straatjes van de oude binnenstad van Praag. In de blaashal van het nationale tenniscentrum op het eiland Ostrov Stvanice, midden in de Moldau, piepen de schoenen over de hardcourtbaan. De eerste zonnestralen glijden over de omspanning en veranderen de lichtval. Het wordt lente. Een nieuwe, Praagse lente. Michaëlla Krajicek is terug. Ze is terug in de stad van haar ouders Pavlina en Petr en haar broertje Peter. In december kocht ze haar eigen woning in Praag, als om het definitieve van de stap te bevestigen en tegelijk haar onafhankelijkheid te onderstrepen. Ze is weer graag in de directe nabijheid van haar familie, van de mensen die ze boven alles en ondanks alles liefheeft. Dat mag een klein wonder heten, voor wie de laatste jarende stroom aan berichten over het halfzusje van voormalig Wimbledon-kampioen Richard volgde en met argusogen naar haar wankele prestaties keek.

Ontluikende relatie
In 2008 beleefde Michaëlla Krajicek in verschillende opzichten een dramatisch jaar. De vreugde over haar 30ste plek op de ranglijst van februari, haar hoogste ooit, verdween door toedoen van een polsblessure en een kwetsuur aan de knie. Ze eindigde dat seizoen als nummer 219. De laatste twee jaar probeerde ze vruchteloos hetverloren terrein te herwinnen. De sprong naar de beste honderd speelsters van de wereld mislukte, met 129 (2009)en 141 (2010) als klasseringen aan het einde van het jaar.
Naast het tennis brandde een andere discussie los. In het voorjaar van 2008 liet vader Petr zijn emoties de vrije loop. Bij herhaling was het al gegaan over het ‘gevaar’ van lesbische relaties in het circuit, iets waar hij en zijn vrouw Pavlina een scherp oordeel over uitspraken. Bij herhaling was het al gegaan over het feit dat hij zijn dochter niet aan de eerste de beste coach wilde meegeven. En nu kreeg dat alles een plotse wending door een uitbarsting over de ontluikende relatie van Michaëlla met haar fitnesscoach, de vijftien jaar oudere Allistair McCaw. Het was de opmaat voor een uiterst woelige periode. Ze zou er spijt van kunnen hebben. Ze schudt resoluut het hoofd. “Nou, het is wel duidelijk dat ik mijn hart heb gevolgd. Ik heb er geen spijt van. Zeker niet. Ik heb drie geweldige jaren beleefd. Met de man van wie ik hield. Maar of ik het anders had willen zien, metm ijn familie en het tennis? Ja, dat zeker wel. Ik had beter willen tennissen en een beter contact met de familie willenhebben. Maar het gaf zo veel onrust. Het is beter zoals het nu is gelopen. Het was nooit helemaal goed gegaan.”

Niet langer Misa
We zijn neergestreken in het negende district van Praag, een wat grauwe buitenwijk waar haar ouders wonen. Moeder Pavlina heeft de wens te kennen gegeven bij het gesprek aanwezig te zijn en luistert nerveus mee. Af en toe kost het haar zichtbaar moeite op de tong te bijten. Ze moet wel, zo lijkt. Een dag later stelt ook vader Petr zich uitzonderlijk terughoudend op. Michaëlla is niet langer Misa. Ze is een vrouw van 22. Ze heeft de regie in handen genomen. De ouders willen alleen kwijt dat ze opgelucht zijn. Opgelucht is ook Michaëlla zelf. Vol vuur spreekt ze over haar tennis in de laatste maanden, met het bereiken van de halve finales van het WTA-toernooi in Kuala Lumpur als hoogtepunt. Ze versloeg er onder anderen de Russisch etop-30-speelster Alisa Kleybanova, voordat ze werd uitgeschakeld door Jelena Dokic.
“Ik sta met veel zelfvertrouwen op de baan”, zegt ze. “Het belangrijkste is dat ik mezelf het gevoel heb gegeven dat ik het nog steeds kan.” Wie haar zag spelen in de REAALTennis Masters in december had al zo’n vermoeden. Ze knikt, ze heeft van verschillende kanten gehoord dat er toen in Rotterdam iets van de ‘oude’ gedrevenheid te zien viel. “Je kunt het een ommekeer noemen. Het kan er mee te maken hebben dat ik vanaf begin december in Praag ben begonnen met trainen. Maar, eerlijk gezegd, denk ik niet dat het zo veel te maken heeft met de manier waarop ik train. Het heeft meer te maken met mijn gemoedstoestand. Dat is een groot verschil geweest. Sinds oktober was mijn vader er weer bij. Dat geeft een heel ander gevoel.”

Verwijdering van ouders
Het is een lang proces geweest, voordat het zo ver was. Sinds 2008 was er gedurende twee jaar sprake van verwijdering tussen haar en Petr en Pavlina. “Het contact was al niet sterk. Ik belde hooguit één of twee keer per week. Mijn ouders waren het niet met me eens. Bij mijn vader ging het dan over tennis, bij mijn moeder over mijn vriend, Allistair. Ik koos voor mijn eigen leven.” Het dieptepunt kwam aan het begin van 2010. In een periode van drie maanden werd het contact helemaal verbroken. “Mijn ouders bleven maar benadrukken dat het beter voor mijn tennis was hier in Praag te zitten. En dan had ik mijn eigen mening. Het had natuurlijkook te maken met Allistair. Dat kwam er nog bij. Vooral mijn moeder was het er niet mee eens, al die tijd. Ze maakte het geen dag makkelijker voor me. Dat vind ik nog steeds gek. Je kunt het met je dochter niet eens zijn over haar vriend. Maar dan maak je het je kind toch niet zo moeilijk dat je het contact verliest? Mijn moeder heeft echt een bepaald beeld van de ideale schoonzoon. Dat is dan haar mening. Allistairpaste niet precies in dat plaatje, hij scoorde niet op alle punten de hoogste score. “Mijn moeder komt ook wel met namen. Dat vind ik aan de ene kant wel grappig. Maar aan de andere kant ook een beetje triest. Kijk, ik kan het me wel voorstellen dat ouders af en toe aangeven wat ze een leuke jongen vinden. Mijn moeder heeft daar een behoorlijke voorstelling van. Maar, nou, het is mijn leven. Ik vind: als je echt van je kind houdt, dan accepteer je dit soort dingen, ook als je kind bijvoorbeeld lesbisch is. Tuurlijk, ouders willen het beste voor hun kind. Maar wat is het beste? Dat is dan waarschijnlijk wat jij als ouder het beste vindt. Maar als dochter kun je daar anders over denken. En het is zo: als je je dochter goed hebt opgevoed, moet je er ook op vertrouwen dat ze zelf aanvoelt wat het beste voor haar is. “Mijn vader mocht Allistair eigenlijk wel. Hij wilde alleen niet dat mijn tennis eronder zou lijden. Hij wilde liever dat ik hier en in Nederland zou blijven trainen. Goed, hij heeft sommige dingen geroepen.Maar dat begrijp ik dan nog wel. Hij is een emotioneel mens,hij heeft zich later ook verontschuldigd. Nou, dat is voor mijn vader heel wat. Hij zegt niet gemakkelijk sorry. Jammer dat het allemaal zo in het openbaar is gegaan. Het was beter geweest als we het rustig onder elkaar hadden kunnen bespreken. Dan hadden we het makkelijker uit kunnen praten.”

Vriend nummer één
Ze gaf in april vorig jaar voor het eerst toe dat het haar dwarszat, ook al in de periode voordat het contact werd verbroken .Ze zag het soms niet meer zitten, waren haar letterlijke bewoordingen, op de vraag hoe ze zich op de tennisbaan voelde. “Ik had moeite met mijn concentratie. Mijn gedachten dreven weg van de baan, ik lette niet op, mijn focus was weg. Ik wilde wel, maar het lukte niet. Ik was in mijn hoofd bezig met andere dingen. Wat ga ik na een wedstrijd doen? Enerzijds kwam dat door de verliefdheid. Tennis was in die periode niet alles voor me. En de situatie met mijn ouders hielp niet. Als het niet goed ging, kreeg ik een mailtje. Zeiden ze dat het beter ging, toen ik nog bij ze in Praag was. Dat maakte het niet makkelijk, ik probeerde het maar niet te lezen. Maar ja, die gedachte, dat ik wist dat ze het er niet mee eens waren, dat gaf me geen vrijheid op de baan.” En dat, terwijl ze juist vanaf begin 2009 met McCaw het gelukhad gezocht bij de beroemde tennisacademie van NickBollettieri in Bradenton, Florida. Ze kocht er zelfs een huis. Het moest haar rust brengen, het moest haar tennis een boost geven. Het ene deel van het plannetje lukte, het andere totaal niet. “Ik heb mezelf beter leren kennen, ik benals persoon verder gegroeid, moest voor mezelf zorgen, veel dingen zelfstandig regelen. Dat is fijn voor me geweest, ook om mijn leven met iemand te kunnen delen. Het was voor het eerst dat ik samenwoonde. In dat opzicht, privé, is het heel positief geweest. Ik ben meer volwassen geworden, heb meer overzicht over een aantal zaken gekregen, heb andere interesses ontdekt. “Ik geloofde erin dat het zou werken.Natuurlijk had ik het veel beter willen doen. Maar ik koos ervoor bij mijn vriend te zijn. Dat had ik op nummer één gezet. En niet het tennis. Maar het klinkt zo erg om te spreken over een verloren tijd. Ik heb het geprobeerd. Het heeft niet geholpen, dat is duidelijk. Er zijn een paar dingen die ik moet verbeteren. Maar ik heb daar niemand gevonden die me daarbij kon helpen.” Voor de buitenwereld kreeg het vertrek naar Florida het karakter van een vlucht. Of, misschien noge rger, van een door McCaw geregisseerd isolement. FedCup-coach Manon Bollegraf liet zich daarover in juni 2009 bijvoorbeeld openlijk uit, het zorgde voor een hoog oplopend conflict en een weigering van Krajicek voorde nationale vrouwenploeg uit te komen. Bovendien lieten, opnieuw, haar ouders zich niet onbetuigd. “Mijn ouders hebben dat zo gevoeld, zij hebben zo hun contacten bij de pers. Ik ging weg, ze waren de controle kwijt, die ze al vanaf mijn jeugd op mij hadden. Maar ja, het is mijn leven, het is mijn keuze geweest, ik ben niet geboeid naar Amerikaontvoerd. Zo van: je blijft hier en mag geen contact meer hebben. Absoluut niet.”

Alle sores in de media
Ze noemt het ‘oneerlijk’, zoals over McCaw werd gesprokenen geschreven. Hij zou door zijn dominantie de Belgische coach Marc Dehous hebben afgeschrikt. “Dat is in elk geval niet waar. Dehous kon niet met ons mee naar Amerika, omdat hij en zijn partner hun eerste kind kregen. Allistair heeft veel negatieve dingen over zich heen gekregen. Dat verdiende hij niet. Want ik nam zelf de beslissingen. Het was heel opmerkelijk: juist Allistair bleef erop hameren dat ik weer contact moest zoeken met mijn familie. Hij noemde dat belangrijk. Terwijl mijn moeder juist zo moeilijk deed. Heel ironisch. Daarom hield ik ook van hem, omdat hij een goedhart heeft, omdat hij het echt meende.”
Na haar openhartige bui in april 2010 kwam het dan toch tot het herstel van de contacten met de familie. Ook met halfbroer Richard, na een radiostilte van een jaar. “Het was niet zo dramatisch”, zegt ze, daarop terugkijkend. “Er is niemand overleden, er was geen haat, er is niks vernield. Het was meer: we waren het niet met elkaar eens. Neem mijn vader.Ik heb altijd van hem gehouden. Hij praat alleen soms iets teveel. Hij uit zich te veel. Zo is hij. Dat kun je niet veranderen. Dat weet ik wel. Dat wil ik ook helemaal niet. De liefde voor elkaar is altijd gebleven. Het is alleen jammer dat dingen niet altijd rechtstreeks van de familie naar mij toe zijn gezegd. Dan ging het via de pers. Vond ik erg. Maar, ha, de lezers in Nederland waarschijnlijk niet.” De ruis in de communicatie werd minder, het leidde tot verzoeningspogingen tussen defamilie en McCaw. “Na Wimbledon heeft hij opa en oma, de hele familie ontmoet. Zelfs mijn moeder vond het toen oké. Maar ja, ik was al 21, dat is volgens mij toch een leeftijd waarop je het verstand hebt om te kunnen zeggen wat je het beste wilt. Ik had nu bijvoorbeeld ook een kind kunnen hebben. Dat was dan mijn keuze geweest. Ha, van zo’n opmerking zou mijn moeder hartkloppingen krijgen.”Langzaam kreeg Michaëlla Krajicek weer een warmer gevoel bij haar familie. Na het verlies in de eerste ronde van de kwalificaties van de US Open groeide het besef dat ze met haar tennis op een dood spoor zat. “Het kon niet zoals het ging. Ik was behoorlijk down. Ik wilde weer proberen wat in het verleden werkte. Oké, ik wist wel dat het nooit hetzelfde zou worden, als toen ik vijftien, zestien, zeventien was. Het zou anders zijn.” Het is anders. Ze wil overduidelijk de regie houden, ze woont zelfstandig. Na alle hindernissen die ze samen met McCaw overwon, moest ze onlangs toch bekendmaken dat het einde van de relatie daar is. “Vlak voor kerst is dat gebeurd. Dat was voor ons allebei niet fijn. Kerst is mijn favoriete periode van het jaar, dit was de ergste kerst ooit. We zouden het hier vieren, iedereen rekende erop, het werd dus minder gezellig dan gedacht. Het was niet echt ideaal, het kwam meer van mijn kant.” Het bericht, via Facebook, leidde tot een heftige reactie van haar ex. “Ik heb hem daarna nog gesproken, hij verontschuldigde zich ongelooflijk. Dat is verder iets tussen ons.”

Vader vijftien jaar jonger.
Ze zegt het. Ze is duidelijk, na de training, in de lobby van het nationale tenniscentrum. Misschien, oppert ze, is ze door het hele gedoe inderdaad wel meer volwassen geworden. Maar hoe ze het dan de volgende keer doet, als ze verliefd wordt? Ze lacht: “Ik denk niet dat je dat echt kiest, op wie je verliefd wordt.” Ze heeft tijdens de training, uit frustratie over dubbele fouten, een paar keer met haar racket gestuiterd. Het vuur is terug. Niet alleen bij haar. “Iedereen zegt nu, sinds ik hier terug ben, dat mijn vader wel vijftien jaar jonger lijkt. Hij heeft er veel energie door gekregen. Dat is heel belangrijk.” En water nog meer belangrijk is? “Ik denk dat mijn ouders duidelijk hebben ervaren dat ik achter mijn beslissing kan staan. Mijn vader wordt volgend jaar zeventig, ik denk niet dat hij dit nog een keer wil meemaken. En ik ook niet.”

Over de rest van het seizoen
“Het doel is het halen van de top-100. Het is al een tijd geleden dat ik daar in heb gestaan. En uiteindelijk gaat het natuurlijk om het presteren op Roland Garros, Wimbledon, de grote toernooien.”

Over het geloof in zichzelf (1)
“Het gekke is, en dat is niet voor iedereen te begrijpen: ik geloof nog steeds dat ik de kwaliteit heb om in de top-20 te staan. Maar dan moeten er wel veel dingen verbeteren. Ik moet veel constanter en fitter worden.”

Over het geloof in zichzelf (2)
“Mijn beste vriendin zegt altijd: het geloof dat jij in jezelf hebt, dat hebben maar weinig mensen. Beschouw ik als een heel groot compliment.”

Algemeen Dagblad, 16 december 2010

Vriend én vader zien succesvolle rentree Krajicek

Voor een handjevol toeschouwers beleefde Michaëlla Krajicek donderdag bij de Reaal Tennis Masters een moeizame rentree op Nederlandse bodem. Ten koste van Nicole Thyssen bereikte Krajicek in drie sets (6-3 2-6 6-1) de halve finales.

Slechts het laatste bedrijf kon haar goedkeuring wegdragen. ,,Het was een hele langzame start. Een combinatie wellicht van twee jaar afwezigheid hier en een beetje nervositeit. Pas in de derde set kreeg ik mijn oude ritme te pakken'', keek ze terug op de partij die een kleine twee uur in beslag nam.

Krajicek pakte de eerste set na eerst nog met 3-1 te hebben achtergestaan. In het tweede bedrijf haperde haar opslag nadrukkelijk, Thyssen profiteerde al in de derde game en pakte de set met 6-2. Na een vroege break in de derde set trok Krajicek de winst alsnog simpel naar zich toe.

In juni 2009 kwam ze voor het laatst in actie op Nederlandse bodem. In Rosmalen verloor Krajicek (21) in de tweede ronde van de Duitse Kristina Barrois. Ze was mede door blessures al ver weggezakt op de wereldranglijst waar ze ooit plaats 34 innam. Het jaar 2009 sloot ze af als 129e, een kleine honderd plaatsen hoger dan het jaar ervoor. Maar de top 100 bleef ook dit jaar buiten bereik. Als nummer 143 van de wereld is ze ook komend jaar gedoemd tot de kwalificaties voor de Australian Open.

Krajicek lijkt er niet mee te zitten. Na een rustperiode van vier weken wegens schouderklachten hervatte ze half november de training en speelde ze nog even competitietennis in tweede vaderland Tsjechië. ,,Het is fijn om hier terug te zijn. Hier liggen mooie herinneringen'', sprak ze na de moeizame opener in Rotterdam. Ze doelde niet op haar laatste optreden in 2007 toen ze ondanks een polsblessure actief was en in de finale verloor. Krajicek won het toernooi van 2004 tot en met 2006.

Ze werd in het Topsportcentrum gadegeslagen door coach en partner Allistair McCaw en vader Petr. Daar lag de grondslag van haar goede gemoed. De vrede is hersteld binnen de familie Krajicek. ,,Alles wat me privé een beetje stoorde is opgelost'', zei ze over de hereniging met haar vader, eerder dit jaar.

,,Dat ze hier allebei zitten is de grote plus. Ik heb een paar minder jaren achter de rug. In eerste instantie door blessures, maar zeker ook door privézaken. Ik ben eerst mens, dan pas tennisster. Ik ben 'happy' met hoe de dingen nu gaan in mijn leven.'' (AP)

Krajicek has name and game to match

A tennis fan will recognize the last name and many, after watching a few minutes, will shake their heads as they spot similarities in the games of Michaella Krajicek and her retired-from-the-tour brother, Richard.

Michaella used her big serve -- sound familiar? -- and aggressive all-court game to win her opening-round match at the MIMA Foundation/USTA Pro Tennis Classic. The native of the Netherlands at times overwhelmed 18-year-old American Chieh-Yu Hsu 6-3, 6-3 in a Wednesday late-afternoon match that somehow avoided rain despite dark clouds.

"I think that I served well," Krajicek said "I think I was the stronger one."
Fifth-seeded in the MIMA, Krajicek craves back-to-back titles after taking last week's $50,000 clay event in Charlottesville, Va. Oddly, her opponent in that Virginia final, Laura Siegemund, will be her round of 16 foe today. Siegemund is known at the Kiwi Tennis Club for reaching last spring's final before losing to American teen Melanie Oudin.

The 5-foot-9 Krajicek then plans to take next week off before entering French Open qualifying.

Years ago, however, she would not have worried about toiling just to get into main draws on the WTA circuit. She was 16 when she won her first WTA event in 2005, then won two more in 2006. Her world ranking peaked at No. 30 before plummeting to No. 326 sometime in 2008. Knee and wrist injuries have forced her to play in tournaments like this to regain her ranking.

"A lot of players can't handle it," she said. "The matches aren't given to you. You have to grind them through. I'm fit now. I know this is the only way."
Now a resident of Bradenton, Krajicek still exists in terms of tennis accomplishments in the shadow of 6-6 Richard, who won the 1996 Wimbledon title. Richard, Michaella said, still keeps his hands active in tennis and is the director of the ATP's Rotterdam event.

Of course, she has her own career to worry about. It is not as if she is running out of time. Michaela Krajicek is merely 21.

"I do," she said when asked if she wants back-to-back titles before flying to Europe. "I'm not playing doubles here. That's (winning the championship) my main focus here."

Krajicek rolls in Tinsley final

A day before she needed to go to the airport and get on a plane to Charlottesville for the Boyd Tinsley Women’s Clay Court Classic, Michaella Krajicek was having second thoughts.

“I had a long clay season already, and I wasn’t sure that I wanted to come because I had already played four tournaments,” Krajicek explained. “I wanted to go, but on the other side I thought maybe I shouldn’t go because if you play really tired, you can get injured.”

On Sunday afternoon at the Boar’s Head Sports Club, Krajicek, who hails from the Netherlands, was certainly glad she decided to get on that plane. The 21-year-old younger sister of former Wimbledon champion Richard Krajicek capped off a strong week of play with an impressive 6-2, 6-4 victory over Laura Siegemund.

“I have no words for it now,” Krajicek said. “I’m really happy I came.”

The fifth-seeded Krajicek, ranked 141, pocketed $7,300 with the victory. Siegemund earned $4,000.

In the tournament’s doubles final, top-seeded Carly Gullickson and Julie Ditty defeated fellow Americans Alexandra Mueller and Ahsha Rolle, 6-4, 6-3.

But Krajicek, who is hoping to break back into the top 100 — she was once ranked No. 30 in the world after a quarterfinals appearance at Wimbledon in 2007 — was the story.

Krajicek used the same blueprint that had enabled her to steamroll through the Tinsley draw all week. She was consistent from the baseline, at times dominating with her serve, and mentally tough at key moments of the match.

Up a set and serving at 4-3 in the second, Siegemund broke Krajicek after a daring drop shot. However, Krajicek won the first three points of the next game, then earned a service break of her own when Siegemund double faulted on game point.

“I think my serve was pretty good. I just played solid. I did what I did all the other matches. I don’t think I had to really raise my level that much.

“I wasn’t nervous, which was important for me because at the beginning of my career — years and years back — it was a different story,” Krajicek joked.

The unseeded and 278th-ranked Siegemund stayed in the match as long as she could, using a number of drops shots and lobs.

But Siegemund had trouble with her serve throughout the match, double-faulting on a number of key points. Krajicek said her opponent seemed nervous, but Siegemund said that wasn’t the case.

“I just didn’t feel very well,” she said. “I have asthma, and with the humidity, I couldn’t breathe today. I have no idea why it was today and not the whole week because the whole week I was fine.

“I had trouble moving, and when I can’t move my game just sort of falls apart, and she played well.”

After her Wimbledon run in 2007, Krajicek was derailed by a knee injury that required surgery and then sustained a couple of nagging wrist injuries.

But now she is optimistic she can get back into the Top 100.

“The last two or three years have been a bit of a struggle off the court,” Krajicek said. “But this is really nice. It’s been six years since I’ve won a clay tournament. This is awesome.”

Making the family proud

Michaella Krajicek was 7 years old when her older brother, Richard, defeated Pete Sampras on his way to winning the Wimbledon singles title.

For many pro tennis players in the making, this would be a seminal moment.

For Krajicek? Not so much.

Krajicek remembers family members watching all the matches on television — but nothing else.

“I was playing with my Barbies,” said Krajicek, laughing, “and they were more interesting at that time than the Wimbledon final.”

Well, Krajicek’s little sister, whose nickname in Dutch is “Kleine Kraai” (Little Crow), has certainly warmed up to tennis since. The 21-year-old has been ranked as high as No. 30 in the world. In 2007, she made it to the Wimbledon quarterfinals.

On Saturday afternoon at the Boar’s Head Sports Club, the fifth-seeded Krajicek defeated Arina Rodionova, 6-4, 6-4, to move into the finals of the Boyd Tinsley Women’s Clay Court Classic.

Krajicek will play Laura Siegemund at 11:30 a.m. today. The unseeded Siegemund was a 7-5, 6-4 winner over eighth-seeded Anastasia Yakimova in Saturday’s other semifinal.

The 141st-ranked Krajicek and Siegemund (No. 278) have never played.

“I think it will kind of be the same story like today,” Krajicek said. “She mixes it up pretty well.

“Some girls can be nervous in the final, but I’m just going to take it as another match. Seeing as how she’s won four matches, she must be playing pretty well.”

Against Rodionova, Krajicek displayed the same trait that vaulted her brother to success — a big serve.

“I think, in general, every match has been pretty good so far — but I’m getting better and better by every match,” Krajicek said. “Today, the circumstances were a little more difficult because of the wind and it was much hotter today also, but I think I played well and I served well.”

In the first set, Krajicek broke Rodionova to take a 5-4 lead, then calmly held serve, closing out the set with two service winners.

In the second set, Krajicek jumped on Rodionova from the get-go, taking an early 3-0 lead.

However, Rodionova clawed back to 4-3 and Krajicek had to hold on for dear life in the eighth game, staving off six break points. On two of those occasions, she hit lobs that just clipped the back of the tape for winners, clearly frustrating Rodionova.

“It was a tough game and just too bad that I lost it,” Rodionova said.

Krajicek knew the importance of the game. If she had lost it, the match could have very easily taken a different turn.

“I was trying to stay aggressive,” she said, “but my first serve wasn’t going that well in that game. I got a little bit nervous, but I kept things together except for the one double fault.

“She was going for it and pressured me, so I had to hit [the lobs].”

Krajicek, who is actually the former Wimbledon champ’s half-sister — they have the same father but different mothers — says her big brother helped tutor her on the court as a teenager.

Today, Richard Krajicek is the director of a tennis tournament in Rotterdam, writes books, and is married to a former model who once played a “Bond girl” in the James Bond movie “Tomorrow Never Dies”.

Not a bad gig if you can get it.

“He’s got a lot going on, but I’m sure if I were to call him now and say, ‘I need your help with my serve,’ he would be right here,” Krajicek said.

“I respect all of his achievements. He was No. 4 in the world and he could have been No. 1. A couple of times, he was one match away. That’s how close it is.

“Obviously, I look up to that, but while I’m here I’m trying to be myself.”

Krajicek: ik trek het niet meer

De sukkelende tennisster Michaëlla Krajicek mist de steun van haar ouders en haar grote broer Richard Krajicek

Mede daardoor vallen de resultaten van de 21-jarige blondine in de afgelopen jaren nogal tegen. ‘Ik trek het niet meer’, laat de nummer 141 van de wereldranglijst weten in een openhartig interview in het tijdschrift Sportweek.

Volgens Krajicek accepteren haar ouders niet dat ze een liefdesrelatie heeft met haar fitnesscoach Allistair McCaw. ‘De band met mijn ouders is nooit meer dezelfde geweest sinds mijn vader niet meer met mij meegaat. Maar sinds ik een relatie heb met Allistair, is het helemaal mis.’

Haar vader Petr Krajicek was vroeger haar coach. ‘Mijn ouders roepen in de media dat ze me niet meer kunnen bereiken, dat ze mijn nummer niet hebben’, vertelt Krajicek, die zegt dat ze haar broer Richard al anderhalf jaar niet meer heeft gesproken. ‘Wat wil je als ze me telkens bekritiseren.’

Michaëlla Krajicek woont en traint sinds anderhalf jaar in Florida. Die verhuizing kon evenmin op goedkeuring binnen de familie rekenen. ‘Mijn zorgen neem ik mee de baan op. Als ik me niet 100 procent kan concentreren, wordt het moeilijk. Nou, dat lukt dus niet als je zulke zaken aan je hoofd hebt.’

Ruim een jaar geleden liet Fedcupcoach Manon Bollegraf zich negatief uit over de iets te innige relatie tussen Krajicek en McCaw. De Nederlandse nummer twee, achter Arantxa Rus, bedankte daarop voor de nationale ploeg.

‘Ik snap niet dat de bond besloot door te gaan met haar. Arantxa Rus en ik kunnen Nederland misschien terugbrengen naar de wereldgroep. Een coach die langs de kant zit, doet dat niet’, aldus Krajicek in Sportweek.

Rozen voor Michaëlla

20 rozen, 20 vragen, dat is het Vriendinboeket. Deze week mocht tennisster Michaëlla Krajicek 10 rozen kiezen en de bijbehorende vragen beantwoorden.

1. Wat heb je ooit gedaan wat je nu niet meer zou doen?
"Om heel eerlijk te zijn, hebben alle dingen waarvan ik nu zou kunnen zeggen dat ik ze nooit meer zou doen, me gemaakt tot de persoon die ik nu ben. Van fouten kun je leren, denk ik altijd. Dus ik heb nergens spijt van.
Ik ben wie ik ben, juist omdat ik al die dingen heb gedaan. Zowel op de tennisbaan als daarbuiten. Soms kijk ik mijn wedstrijden terug als ik denk dat ik er nog iets van kan leren, maar meestal herinner ik me mijn eigen acties goed. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik beter iets anders had kunnen doen, ik moet zulke snelle beslissingen nemen. Maar ik heb geleerd om dat dan meteen te vergeten. Als ik een breakpoint heb laten gaan bijvoorbeeld, wil ik daar het volgende moment niet meer aan denken. Anders blijf ik erin hangen en zou ik er zelfs een wedstrijd door kunnen verliezen. Ik denk liever: het is gebeurd, vanaf nu doe ik het niet meer."

2. Wat ligt er altijd in de koelkast?
"Kaas, het liefst jonge kaas. Dat komt als eerste in me op, want dat vind ik superlekker.
Verder ligt er ook altijd een yoghurt je en melk in de koelkast. Ik vind melkproducten heerlijk. Sinds december huur ik een appartement in de buurt van Miami, van daaruit vlieg ik naar toernooien. De kaas is daar niet heel goed. Maar ik vind smeerkaas ook lekker en dat is daar gelukkig wel te krijgen. Soms vind ik beschuitjes in de supermarkt en als ik die met smeerkaas besmeer, voel ik me weer helemaal Hollands."

3. Welk nieuwsbericht of artikel heeft je laatst geraakt?
"Niets raakt me echt. Als ik iets niet wil lezen, lees ik het gewoon niet. De laatste tijd is er veel over me geschreven en ik kijk er liever niet meer naar. Er is zelfs een grote ochtendkrant waar ik niet meer mee spreek door wat er daarin over mij is verschenen. Als er dingen over mij geschreven worden die niet kloppen, en ik mag er niet eens op reageren, dan houdt het voor mij op. Een journalist van die krant had geschreven dat ik de banden met mijn familie en het Nederlandse tennis had verbroken, omdat ik in Amerika was gaan wonen. Dat klopt niet. De journalist vroeg me nog wel om een reactie na dat artikel, maar deed daar helemaal niets mee. Daar kan ik dan zó boos om worden. Me wel vragen om een reactie en die dan niet plaatsen, of alleen maar één zin ervan gebruiken, die daardoor compleet uit zijn verband is getrokken.
Dat accepteer ik niet. Maar ik kan er niets aan doen. Het klinkt misschien gek, maar voor mij is het wel een motivatie om nog beter te worden. Te laten zien wat ik kan en de focus weer op tennis leggen in plaats van op mijn privéleven. Wat andere berichten betreft, vind ik nieuws over vliegtuigongelukken eng. Ik ben nooit echt een fan van vliegen geweest."

4. Zondagmorgen 9.02 uur is voor jou ... "
Als ik geen toernooi speel, lig ik nog te slapen. Ik maak zelf ontbijt, niets speciaals, en dan ga ik mijn favoriete series op dvd bekijken. In de tenniswereld heb je niet echt weekenden, op zaterdag en zondag zijn er soms ook trainingen of wedstrijden. Ik luister naar mijn lichaam. Als ik vind dat het rust nodig heeft, las ik een paar vrije dagen in. Ik heb nu ook even rust genomen omdat ik de afgelopen weken veel heb getraind. Goed naar je lichaam luisteren is één van de belangrijkste dingen om gezond te blijven."

5. Wat is het meest romantische watje ooit hebt gedaan voor iemand?
"Ik heb een paar jaar geleden voor mijn toenmalige vriend op zijn verjaardag een taart besteld en daar een persoonlijk tekstje op laten zetten. Hij was verrast en ik vond het zelf heel leuk om dat voor hem te regelen. Ik had ook nog een leren armbandje gekocht en daar had ik ook iets romantisch in geschreven. Wat? Dat vertel ik liever niet, dat vind ik te persoonlijk."

6. Waarvoor zet je acuut de tv uit?
"Om eerlijk te zeggen zet ik de tv niet zo vaak aan, haha. Ik kijk graag naar series zoals Friends, maar dan wacht ik tot de hele serie uit is op dvd en dan zie ik alles achter elkaar. Waar ik echt niet naar wil kijken zijn programma's als Xfactor en /do/s. Ik heb er niets tegen maar het is gewoon niet mijn ding.
Voor mannentenniswedstrijden kan ik wel echt gaan zitten, als ik tijd heb. Ik vind de competitie bij de mannen heel spannend nu, de nummer één op de ranglijst wisselt regelmatig omdat een aantal heren erg aan elkaar gewaagd is. Ik kan echt van hun techniek en tactiek leren. Bij vrouwentennis kijk ik alleen als ik het goede, leuke speelsters vind, zoals Serena en Venus Williams. Of als het iemand is waar ik nog niet tegen heb gespeeld, om te bekijken wat haar sterke en zwakke punten zijn. Soms schrijf ik het ook op. Van alle toptwintigspeelsters kan ik wel wat leren. De één heeft een goede service, de ander heeft een goede mentaliteit. Maar voor mijn plezier kijk ik liever naar de mannen."

7. Wat is de vervelendste vraag die een journalist jou zou kunnen stellen?
"Ik weet niet of ik het echt vervelend vind, maar de meest herhaalde vraag is in ieder geval: hoe is het om 'de zus van' te zijn. Die vraag verveelt echt na een tijd. Ik heb respect voor de prestaties van mijn broer en daar wil ik best over praten, maar na een tijdje wordt dat toch een beetje saai. Stel je voor dat ze jou de hele tijd over jouw broer gingen ondervragen ... Ik heb ook nog een jonger broertje. Hij heeft vroeger ook getennist, maar is gestopt en basketbalt nu op redelijk hoog niveau in Tsjechië. Dit jaar wordt hij zeventien. Hij doet het goed en geniet er echt van. Ik vind het fijn om nog een jonger broertje te hebben en bel hem redelijk vaak. Hij is een echte puber, soms zijn het conversaties van twee minuten, dan weer van een halfuur. Het is maar net of hij er zin in heeft, haha."

8. Wie staat er bovenaan in je mobieltje?
"Het is misschien heel saai, maar het gaat gewoon van de A naar de Z! Ik weet niet eens wie er bovenaan staat en ik heb mijn mobiel thuisgelaten, dus ik kan het ook niet checken. Heel soms zet ik een bepaald nummer bovenaan door voor de naam een A te zetten. Bijvoorbeeld als ik een massage wil en mezelf eraan wil herinneren dat ik daar nog even voor moet bellen. Dan hoef ik niet te zoeken naar dat nummer. Ik ben veel onderweg, dus ik bel alleen als het echt nodig is. Ik vind email veel handiger en goedkoper. Alleen mijn familie mail ik meestal niet, die bel ik wel gewoon."

9. Hoeveel vrienden heb je op Hyves en hoe echt zijn die?
"Ik gebruik Hyves helemaal niet. Het zegt mij niet veel, ik was ook al nooit echt van het msn'en. Vrienden zeggen wel eens dat het heel makkelijk is, maar ik ga liever met ze uit dan dat ik met ze hyve. Een jaar geleden hoorde ik van een collega met wie ik dubbelde dat ze een berichtje voor me had achtergelaten op Facebook. En ik vroeg: 'Wat is Facebook?' Serieus, ik had er nog nooit van gehoord. Iemand had kennelijk een profiel op mijn naam geopend en dat zal ook wel op Hyves gebeuren. Geloof me; ik ben het niet. Mijn vrienden zijn op één hand te tellen en dat is genoeg voor mij. Mijn beste vrienden ken ik allang. Vooral de meiden van tennis. Zij begrijpen mijn situatie vaak beter, zoals dat ik veel van huis ben."

10. Wat is het grootste misverstand over jou?
"Tot twee jaar terug was ik heel spontaan en open. Mensen vonden me een pushover, zoals ze dat in Amerika zeggen; iemand over wie je makkelijk heen kan lopen. Van die openheid maakten journalisten nog wel eens misbruik, ze vroegen ook naar mijn privéleven terwijl ik vind dat ik daar achteraf minder over had moeten zeggen. Daardoor ben ik nu wat geslotener geworden. Inmiddels weten mensen wel dat ik sterker ben en minder snel te verleiden tot spontane uitspraken. Ik kom echt wel voor mezelf op. Mijn bekende achternaam vind ik soms wel handig. Omdat ik een broer heb die goed kan tennissen, kennen veel fans en sponsors ook mijn naam. Ik heb nooit het idee gehad dat er extra druk op mijn schouders lag door die bekende achternaam, dat ik bijvoorbeeld ook Wimbledon zou moeten winnen of zo. Ik ben van mezelf al zo perfectionistisch dat ik altijd de beste resultaten wil halen."

Michaella Krajicek's Blog 6

Unfortunately we lost in the doubles final today :( It was disappointing, but I think it was a great match from both sides. It was very tight until the last moment. We were a few match points down, then had one ourselves, then lost. We would have loved to win the title together, but we'll play more in the future, and I have to give all credit to our opponents. They played a great match!

Even though I lost second round in singles, I feel really good about this week. I love playing here every year. The tournament organization was great, and the Tournament Director, Marcel Hunze, did such a great job. The title sponsor, Ordina, was amazing, too. The activities I did like sponsor visits and kids day were really fun. I'll definitely look back on this week with good feelings.

The fans have been great this week. Your support made it very enjoyable! Hopefully you'll keep supporting me in the coming weeks and months. And of course, thanks for reading my blog - it's a tradition for me to do it from here every year, and I will be back next year to keep that going!

Take care :)

Misa

Michaella Krajicek's Blog 5

I'm happy to tell you we won our semifinal match and we'll be playing for the doubles title tomorrow. Our opponents gave us a tough one today, but we were very solid. We held our service games fairly well most of the time and we were really pushing them on their serves. In the end, we won in straight sets. We definitely had a lot of fun today. Yanina had won her singles match before, and she continued to play well in the doubles, so congratulations to her!

Yanina and I play well together because we don't sweat the small stuff. Both of us focus more on our singles and take this more as practice for that, but I think that helps. It takes the pressure off. If we lose, it's no big damage. We both have good serves and volleys and can play well from the back, so it works well in doubles. Obviously we're both playing to win, too. It's tough to beat us.

I did a few other fun things today. I had a hit with one of Holland's best juniors - she is 13 and No.1 in the Under 16 category. She's a friend of mine and she asked me, so of course I said yes. I hit with her for about 30 minutes. I must admit, she plays really well! Then I went to do an interview for my sponsor, Ordina, which is also the main sponsor of the tournament. Stanley Franker, our former Davis Cup coach, did the interview. Later I went to the gym for some running, then got a massage... another pretty busy day!

One more thing... the new issue of Vriendin, a magazine in Holland, just came out, and there's a four-page article on me. They interviewed me before. There are some nice photos, it's just great. Check it out if you can...

Congrats again to Yanina! I'll talk to you all again tomorrow!

Misa

Of all the cities you've been to, which is your favorite? Bobby, USA
That's a tough one. I've been living in Prague since I was nine (my parents are both Czech) and I love it here so this is definitely one of them. But I love New York City, too. Prague I love for its history and New York for being so busy.

What are your goals now that you are back and healthy? Karen
This year I want to get back into the Top 100, but my career goal is to become No.1! But all the other girls have the same dream so I know it's tough! I'd love to win a Grand Slam. There are things that you have to do to achieve all of these things though, including staying healthy and keeping on enjoying it :)

Michaella Krajicek's Blog 4

Another busy day today! I started off practicing with Yanina in the morning to prepare for our doubles match. I did some work in the gym too, not that much, but now that I'm only in doubles I can do more running aside from my matches. After lunch we waited around a bit and then played very well in our match, especially in the first set. We made some mistakes in the second set and we were down two breaks but we were able to win it in a tie-break. We really had a lot of fun out there. I'm excited to be in the semifinals!

After our match we went to the kids day together. We took about half an hour of questions, and then I did an autograph session for my sponsor, Babolat. I was there for 50 minutes! I almost had to go to the physio afterwards to get my arm checked :) The encouragement from the fans is so nice. The kids are always excited to meet me, but I am always so happy to meet them too :)

We're playing Dekmeijere and Kops-Jones tomorrow. I've never played them as a team, although I have played Dekmeijere separately. We'll just try to keep each other pumped up, whether we're up or down. We just want to have fun, and hopefully we can do well again tomorrow and reach the final!!

I just had dinner and I'm hoping to watch a movie or some TV tonight. It's nice to be back in Holland, where I can watch the things I know :) We'll see what's on!

Misa

How did you spend your time while you were injured? Alexis
Well, a lot of time was spent recovering from the injury, as in building things up again, especially with the knee. They gave me 4-6 weeks but I took about 8-9 weeks in total, just to make sure it healed. The most crucial thing is to give yourself time. My coach joked that it wouldn't be difficult for me, that I'm good at relaxing! In those weeks I'd rest a lot but do a bit of light hitting on the court, like 15 minutes one day, 20 minutes the next... In the other time I'd catch up with friends and do fun projects, things like decorating your apartment or whatever... It's always nice to switch off from the Tour, and when you're back, you'll be very fresh. There's never really a boring time for me. I love to play so much, but if I have a lay-off, it's not the end of the world for me :)

Who were your idols when you were young? Shane
I sort of looked up to my parents mainly, especially when I was really young. Not so much like idols, but someone you respect and learn from. The older you get, the more opinionated you get, and it's a different story! I didn't really have anyone in particular as an idol. There are a lot of clever people in this world though, and many of them don't get the recognition they deserve, people who help other people and change their lives. They don't get thanked enough.

Michaella Krajicek's Blog 3

I'm disappointed about losing my singles match against Barrois today. I didn't play as well as I did yesterday, and not as aggressively as I wanted to. I was really hoping to go on a bit more in the tournament. But I give all the credit to my opponent - she played great. Unfortunately I had to lose today.

Yanina and I played very well in our doubles, though. It was tough for me to focus on doubles when I had lost my singles, because usually I think of doubles as practice and just try to have fun. I'm a singles player first, then doubles. But it was important to get my attitude right before the match, and we had fun out there and focused too. Tomorrow we have our quarterfinal. I'm happy I made up for the singles loss today with the doubles.

It was actually another rainy day here. I went on for my singles match twice. It was funny going on then coming off completely wet, then going on again. It started pouring a bit. We went to these grass courts at the back of the club to practice my serves and volleys a bit in between, but the courts were pretty wet, and when the ball bounced it would splash some water with it... My coach and I ended up coming off pretty wet. But it was fun!

Tonight I had a nice dinner and talked to my coach about the matches today. In addition to the doubles I also have a kids clinic tomorrow... I hope it'll be an exciting day! I'll write again afterwards.

Misa :)

What is the hardest thing about coming back from injury? Liam, UK
The toughest thing is getting confidence again. It's not that you don't believe in yourself, but it's gaining the confidence back on the court. You can practice X amount of hours but it's the real matches that do the trick. Obviously right when you're playing your first or second tournaments back, you aren't really sure that you're ready for it, that you can still do it, that you won't feel the injury anymore.

Does your little dog travel everywhere with you? Simon
No he doesn't unfortunately. He stays in Prague where my parents and little brother live. I'll see him here and there in between tournaments. I must admit, I miss him. But it's not so nice for the dog itself to travel anyway. And I trust my parents with him. They do put him on the phone sometimes, and sometimes when I'm on speaker he'll start barking :)

Riepko Buikema, Algemeen Dagblad, 16 juni 2009

Bond steunt Bollegraf in conflict

Tennisbond KNLTB staat achter Fed Cup-captain Manon Bollegraf in haar conflict met Michaëlla Krajicek, die maandag verklaarde niet meer voor Oranje uit te komen zolang Bollegraf bondscoach is.

,,Manon is de captain en ik steun haar,’’ verklaart Rohan Goetzke, technisch directeur van de tennisbond.

,,Ik ben teleurgesteld in Misa over de manier en het moment waarop zij deze uitlatingen heeft gedaan. Zij zit midden in een toernooi en Manon is met Arantxa Rus naar Londen voor het kwalificatietoernooi van Wimbledon. Het is de beslissing van Misa om op deze manier naar buiten te treden,’’ zegt Goetzke, die de mogelijkheid voor verzoening nadrukkelijk open houdt.

,,Het duurt nog zeven maanden voor het Fed Cup-team weer in actie komt. Dat is een lange periode waarin veel kan gebeuren. Dit is niet het juiste moment, maar we zullen met elkaar om de tafel moeten om dit op te lossen.’’

De problemen tussen Krajicek en Bollegraf ontstonden toen de Fed Cup-captain in de media verklaarde dat de tennisster ‘smoorverliefd’ was op haar performance coach Allistair McCaw, van wie Krajicek volledig in de ban zou zijn.

Bollegraf belde onlangs met Krajicek om haar excuses aan te bieden. Die werden door de tennisster geaccepteerd, hoewel Krajicek maandag stelde dat het belletje ‘redelijk laat’ kwam. ,,Ik vind het nog steeds onprofessioneel van Manon. Zij moet de speelsters juist beschermen,’’ zei Krajicek na haar gewonnen partij in de eerste ronde van Rosmalen.

Michaella Krajicek's Blog 2

Another rainy day at the Ordina Open!

I had a nice hit in the morning and did a bit of work in the gym too, so it was a good start... but then the rain came again! So I was just waiting most of the afternoon... I actually went for a little snooze in the back of the tennis park, I got about an hour's sleep. Rest is much needed when you're waiting around, because you spend so much nervous energy, but also there's so much food right there, and you don't want to be eating all the time! So the nap helped :)

I was called out for my match against Sara Errani around 630pm. I played very aggressively from the start. Even though I lost the first three games, I felt I was playing well. I just kept going for it right until the end and I was able to win, 64 62. I was a bit emotional at the end of the match because it has been a tough time for me, not just coming back from the injury last year but also some of the not so nice things the Dutch press has been writing about me, some of which aren't even true. But today ended up being one of the best days of my life. Not even because I won the match - it's hard to put into words. Just everything. And I owe so much to my coach, Allistair McCaw, who travels with me, helps me to be physically ready for this sport, and who has stuck by me this entire time. In life you just have certain days where you cross that bridge...

I just had dinner... at 1045pm! It has been quite a long day :) I haven't eaten anything since 6pm so I'm pretty hungry. I ordered Chicken Cordon Bleu. I had to treat myself to something nice!

One thing I forgot to mention yesterday was a clinic I did two days ago for my sponsor, Ranstad, for a few hours with some kids. I wanted to tell them all I had a great time. I don't know how I forgot to mention that yesterday.

Tomorrow is going to be another long day as I have singles and doubles. I'm second on after 11am for singles against Barrois, who I know very well because I played against her twice last year. She's a tough opponent with a great serve and a very aggressive game. Last time I played her was in Memphis this year, and I won 7-6 in the third. It was a very good match from both sides. Like today, I'm planning to just go out there and enjoy it. No pressure! Whatever happens, happens. She beat Vesnina in the first round and Vesnina has been playing very well this year, so it'll be tough. In doubles I'm playing with Yanina Wickmayer. We've only played together once before but when we did we won the title, so hopefully we can go out there and shoot some more bullets :)

It's pretty late but I'm going to answer some of your great questions, and we'll talk again tomorrow!

Misa

Is it more pressure when you play in at home? Art, Netherlands
I actually don't feel any pressure playing here. I've been playing here for five or six years now and I feel like every year was a success, not because I won the tournament, but because I've always played well here. I really enjoy playing at home. The crowd gives me so much support. It's a good feeling playing here.

Which tournaments are you looking forward to playing next? Helen
I'm playing a lot of tournaments in the US after this. First a few ITF ones and then all of the ones in the US and Canada. I love it there. I'm looking forward to the whole trip! Also, since last year, I've been training at Bollettieri's. It's like my base at the moment. I like being there and practicing there, and I will definitely be going back and forth there between tournaments.

Michaella Krajicek's Blog 1

I'm very happy to be back here. I really enjoy playing here every year. And just like playing here is a tradition for me, so is doing the blog from here :) This is my third year in a row blogging from the Ordina Open.

Although it rained a lot earlier in the day, I had a nice start to my week with an exhibition match against Kim Clijsters. As you all probably know, she is returning to the Sony Ericsson WTA Tour this year, and this was her first singles match back. And she played very well! It was an honor to play against her. She still plays at such a high level. She won the first five games, too - that's when I knew she was taking this very seriously! I didn't expect a smashing start like that :) It was definitely a wake-up call! In exhibition matches you want to enjoy yourself, but you also want to show your best tennis. I was starting to play better in the second set, but she won in straight sets. I enjoyed every moment though, even if I was a bit up and down throughout the match.

I was so happy so many people stayed around to watch the match. It rained from about 9am to 3pm today. It was a shame. I went to the gym and relaxed a bit during that time, just waiting to play. When we eventually got to play, there were lots of people there. By the end of the match the stadium was full. It wasn't easy for them to stay either. We were so thankful to them for staying. It's so much better for us players to play in front of such a great crowd!

I'm playing my first main draw match tomorrow, third on Centre Court. I'm playing Errani from Italy. I played her in Auckland last year and we had a very long match. I was struggling with my wrist then, so it was a very different time for me. But that goes for her, too. She was ranked much lower then and was just coming up. Tomorrow I'll just play my game and go for it. I'm trying to enjoy every moment on the court - that's really important for me, because I'm still coming back from my injury. It's a new start. And I'm really trying to become more consistent in my results, too. You need to play well and win consistently. Hopefully I can get back into the Top 100 by the end of the year, that's my goal. So whether I lose first round or win the title this week, I'm just going to enjoy it!

Have a good night and talk to you tomorrow!

Misa

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 15 mei 2009

Spoedcursus op gravel voor Krajicek

Glijpartijen, topspinballen, eindeloze slagenwisselingen. 's Werelds beste tennisvrouwen hebben dit voorjaar hun kilometers al gemaakt op gravel.

Michaëlla Krajicek niet, zij staat volgende week tijdens het kwalificatietoernooi van Roland Garros voor het eerst op gemalen baksteen.

De 20-jarige Nederlandse heeft, gedwongen door haar lage positie op de wereldranglijst en uit voorzorg na een knie-operatie, gekozen voor een aparte aanloop naar het eerste Europese Grand Slam-toernooi van 2009. Geen gravel in Stuttgart, Rome of Madrid, maar hardcourt in het Zuid-Afrikaanse Johannesburg.

Gravel wordt door het kamp-Krajiccek gezien als de gevaarlijkste ondergrond voor de knie waar in juli vorig jaar het mes in werd gezet. ,,Onverwachte bewegingen, uitglijders, dat kan allemaal belastend zijn,'' weet Krajicek, die sinds deze week op gravel traint. ,,Alleen voor Roland Garros maak ik dit jaar een uitzondering.''

Op een Grand Slam-toernooi móet je zijn, vindt Krajicek. Al moet zij zich eerst kwalificeren en is de voorbereiding verre van optimaal. ,,Ach, ik sta nu al een week op gravel. Na mijn uitschakeling in Johannesburg ben ik al begonnen met de specifieke fysieke voorbereiding.''

Dat haar spel vooral geschikt is voor hardcourt en gras is geen reden voor dit ultrakorte gravelseizoen, zegt Krajicek. Twee jaar terug, in de tweede ronde van Roland Garros, won ze voor het laatst een partij op de trage ondergrond. ,,Ook op gravel heb ik goede resultaten geboekt,'' verdedigt ze zich. ,,Maar het is waar, ik voel me vooral prettig op gras.''

Toch moet ze hoogstwaarschijnlijk Wimbledon missen. Ook in Londen is ze veroordeeld tot de kwalificaties en in die week geeft Krajicek de voorkeur aan het toernooi van Rosmalen, waarvan ze ambassadrice is. ,,Ik vind het heerlijk om in Nederland te tennissen.''

Krajicek heeft wel een wildcard aangevraagd voor Wimbledon. Ze hoopt dat de All England Club oog heeft voor haar kwartfinaleplaats in 2007 en misschien helpt de titel van halfbroer Richard in 1996 ook nog een beetje. ,,Maar ik besef dat veel andere meiden ook een wildcard zullen vragen. Pas een week voor het toernooi krijg ik iets te horen.''

Krajicek is na het rampjaar 2008 opgeklommen naar de 129ste positie op de wereldranglijst, de top-100 komt dus weer in zicht. De Nederlandse nummer één, die sinds begin dit jaar in de Verenigde Staten traint, is weer even terug in ons land. ,,Ik sta nu in de file,'' zegt ze tijdens het telefoongesprek. ,,Ik voel me weer helemaal thuis.''

Het nationale trainingscentrum in Almere is haar basis voor de voorbereiding op Roland Garros. Ze trainde er gisteren met Arantxa Rus, die in Parijs ook de kwalificaties speelt.

Bij de mannen proberen Jesse Huta Galung en Thiemo de Bakker zich vanaf volgende week dinsdag te plaatsen voor de Franse Open. Huta Galung slaagde daar vorig jaar in en dat leverde hem zijn Grand Slam-debuut op.

Nederland kan een succesje tijdens de kwalificaties in Parijs overigens wel gebruiken. Bij de laatste twee Grand Slam-toernooien, de US Open en de Australian Open, haalde geen enkele landgenoot het hoofdtoernooi. De laatste deelnemers waren Michaëlla Krajicek en Robin Haase vorig jaar op Wimbledon.

Krajicek heeft deze week dus voor het eerst rode gravelrandjes op haar witte sokken. Toch is ze al eerder met succes heel snel overgestapt van de ene naar de andere baansoort. In 2006 speelde ze tot kort voor het grastoernooi van Rosmalen nog eredivisietennis op gravel. Ze liet zich uiteindelijk kronen tot kampioene van de Ordina Open.

Mixed Emotions at Soweto Open

Bad day in the office for South Africans

There was a lot to talk about as players fought valiantly for quarter-final places in the R1-million Soweto Open women’s ITF tournament at the Arthur Ashe Tennis Complex in this world-renowned slice of South Africa on Thursday.

On a topsy-turvy day that made tennis hard work for the players rather than an opportunity to showcase their top-end skills, the last two South Africans in the singles draw didn’t disappear quietly, while the rest of the cosmopolitan field fared more or less according to form.

SA number one Natalie Grandin started well before succumbing to the swirling wind and on-song Mauritian Marinne Giraud 6-2 3-6 4-6, while her 16-year-old compatriot Christi Potgieter almost unseated fourth seed Anastasija Sevastova in a memorable first set before the Latvian regained her balance and left nothing more than crumbs on the table winning 7-5 6-3. And to cap a modest day for Grandin, the Durbanite and her partner lost their late-afternoon doubles match and with it a berth in the last eight.

For the rest of the fancied few, top seed Katie O’Brien of Great Britain sounded an ominous warning with a comprehensive defeat of flamboyant African American Megan Moulton-Levy 6-3 6-3 while her chief singles rival, the Netherlands’ glamorous Michaella Krajicek saw off a never-say-die Slovakian in Dominika Nociarova 4-6 6-1 6-3.

“I made life difficult for myself,” Krajicek said afterwards. “The second set was good, though, while the third got a bit ’screamy’. I got a bit emotional and so did Dominika, but I’m getting better every day.”

However, the real story Thursday was not about tennis. The talk of the tennis courts was Krajicek’s donation of R20 000 to a Roodepoort home for abused and abandoned animals.

Now playing out of Bradenton Sarasota in Florida, where she trains with her South African coach Allistair McCaw, the 20-year-old Krajicek said her love for dogs in particular began as a toddler at the family home in the Netherlands town of Delft.

“I was dog crazy since I was little,” she said. “I plan to establish a foundation for animals later on. They can’t talk for themselves, so they need us far more than we realise.”

Krajicek related how two days before, former Randburg, Johannesburg resident McCaw has spotted a local newspaper article about the animal shelter and its need for funds and the rest is history.

Getting back to the tennis, sixth seed Kristina Kucova of Slovakia, a player who as yet is not getting the attention her performances deserve, again did justice to her ranking in defeating France’s Anais Laurendon 7-5 6-2. She meets Krajicek in Friday’s quarter-finals and this could be the match-up of the day.

Brit has grit but Krajicek's class is key

Second seed Michaella Krajicek got off to a shaky start at this week's Soweto Open as Britain's Naomi Cavaday gave her a run for her money in the first round on Tuesday. But sanity prevailed and the blonde from the Netherlands pulled it back to go through with a 3-6, 7-6, 6-4 victory.

Although only No.2 seed, all eyes were on Krajicek here as she's still coming back from a long injury layoff. She dropped to 330th in the world in 2008 after knee and wrist injuries but is already up to 135th since coming back to the Tour.

While the rest of the field here are all playing the ITF circuit - which is one level down from the WTA Tour - as a result of their rankings, Krajicek is only going through the motions on her way back to the main Tour, where she once reached the top 30 alongside the best in the world.

That's why she's the centre of attention at Soweto and the sparse crowd could be heard grunting and cheering her on as she struggled to get going against Cavaday.

Though each struggled with the altitude - which was evident from the over-hitting on both ends of the court - Cavaday seemed in control of the match as Krajicek's frustrations became more and more apparent.

Cavaday's early success wasn't all due to Krajicek's struggles; the Brit had grit, soldiering on through one-and-a-half sets before Krajicek got her act together.

Cavaday looked more solid throughout the first set and she was going along very well until 4-2 in the second set when Krajicek won three games in a row to get to 5-4. They then went even to 6-6 and Krajicek easily clinched the tiebreak 7-1 to get back into the match.

It seemed all over for Cavaday then as she wilted in the third set and easily surrendered 6-4 to hand Krajicek the match.

"It was very close and Cavaday played very well," said Krajicek after the gruelling encounter. "She played a solid match and didn't give me anything in the first set but I played much better in the third.

"I improved as the match went on but I'll be hitting some more balls and playing doubles so that I can be match-ready in the next round."

Earlier in the day, top seed Katie O'Brien of Britain took a 6-1, 6-1 win over 16-year-old South African Chanel Simmonds.

It was a huge match for Simmonds since O'Brien is the highest-ranked player she's come up against and the youngster didn't disgrace herself, with the Briton paying her a compliment after the match.

"It was a lot tougher than the score suggested. She was able to string together a few good points, but I was too solid for her in the end," said O'Brien.

"I'm pleased with the win and she really gave me a good workout - something you need in the first round."

Jasper Boks, Sportweek, 20 april 2009

De lessen van Michaëlla Krajïcek

'Ik kies voor mezelf'

Een nieuwe start. Michaëlla Krajicek hoopt dat de periodes vol blessures en roddels voorbij zijn. In Amerika heeft de tennisster de weg omhoog gevonden.

Lachend komt ze het restaurant van het Apollo Hotel in Almere binnenlopen. Michaëlla Krajicek is relaxt. Haar ogen twinkelen. "Alles is positief. Ik ben gezond, de resultaten zijn steeds beter en mijn ranking stijgt. Het gaat goed met me. Ik ben gelukkig." .
Ze neemt een slok van haar cassis en vertelt enthousiast over goede partijen die ze dit jaar speelde. Dit jaar won ze dertien van haar twintig partijen, zes keer was ze dit seizoen al te sterk voor een speelster uit de top honderd. "Ik speel al maanden goed. Vorige week, in Miami, ging het echt super. Ik won van drie meisjes uit de top honderd op een rij, verloor maar net van Nadia Petrova, de nummer negen van de wereld."
Lang vielen de resultaten tegen. Voor de twintigjarige tennisster was 2008 een rampjaar. Het begon met een polsblessure die haar maanden zoet hield, in de zomer kwam daar nog eens een meniscusoperatie overheen. Daarnaast speelden er zaken in haar privéleven, ze ging op zichzelf wonen en vader Petr ging niet langer mee de wereld rond als haar coach. Ze stak niet lekker in haar vel, zakte op de wereldranglijst van plaats dertig naar 324 in acht maanden tijd. "Na de knieblessure heb ik bij mezelf op de reset-knop gedrukt. Het positieve van de blessureperiode was dat ik tijd had om weer fris in mijn hoofd te worden. Ik kon even afstand nemen, kon daardoor gemakkelijk een streep zetten. Ik ben echt op nul begonnen."
Ze ging terug naar de kelder van het vrouwentennis om puntjes te sprokkelen. Ze veert op. "Ik moest het opnemen tegen meisjes die rond de duizend staan. En ik was heel blij als ik van zo'n speelster won. Het is een heel aparte ervaring dat je het jaar begint als nummer dertig van de wereld en dat je een paar maanden later heel blij bent dat je van de nummer duizend wint."
Allistair McCaw, de 34-jarige Zuid-Afrikaan met de onafscheidelijke baseballcap die sinds anderhalf jaar de performancecoach van Krajicek is, prijst dat ze de knop om kon zetten. "Ze maakte zich geen zorgen dat ze zover was afgegleden. De paniek was er vóór die tijd, toen het afglijden begon."

Bij de nieuwe start hoorde een nieuwe werkomgeving. Ze verruilde Nederland voor Amerika, ging in december naar Florida. Ze betrok een appartement bij de academie van Nick Bollettieri, de man die toppers als André Agassi, Jim Courier Maria Sharapova en Monica Seles omhoog hielp. McCaw ging met haar mee naar Amerika. Het lag in de planning dat ook Marc Dehous, de oud-coach van Kim Clijsters, mee zou gaan. Maar de Belg met wie ze een paar maanden samenwerkte, wilde niet te lang van huis zijn. "Jammer dat het niet doorging, maar dat was zijn beslissing."
McCaw kende Bollettieri's werkwijze, werkte er eerder met speelsters. "Er hangt daar een heel positieve atmosfeer. Alles is erop gericht het beste uit een speelster te halen. Nick is een fantastische coach, de beste die ik ken."
"Alleen zijn aanwezigheid op de baan is al goed voor mij," zegt Krajicek. Bollettieri werkt niet zozeer aan haar slagen. "Hij is erg bezig met het mentale aspect, wijst er steeds op dat ik positief moet blijven, dat ik in mezelf moet blijven geloven. Nick kan mij echt tot tranen toe roeren. Hij kan me zo beet pakken bij mijn arm en dan zegt hij: 'You are gonna get there. ' Nou, als hij dat zegt en op de manier waarop hij dat doet, dan heeft hij mij. Dan word ik emotioneel."
McCaw: "De aanpak van Nick werkt erg goed bij Michaëlla. Hij is een coach die spelers als geen ander kan motiveren. Als Nick achter haar staat, roept hij alleen maar: 'Geweldige bal! Mooi!' Als ze de bal niet in het midden van het racket raakt, roept Nick: 'Die raakte je bijna in het midden van je racket.' Hij is zo positief, geeft een speelster veel zelfvertrouwen. Michaëlla is van zichzelf heel perfectionistisch. Als ze dertig ballen goed heeft geslagen en ze slaat de 31ste verkeerd, dan kijkt ze alleen naar die foute bal. Nick zegt dan tegen haar: 'Dertig van de 31 ballen heb je goed geslagen, voor zo'n gemiddelde zou ik tekenen.’ In december werkte ze met Bollettieri en McCaw hard aan haar spel. "Tijdens de trainingen heb ik vooral veel wedstrijdjes gespeeld. Het nabootsen van wedstrijdsituaties was het belangrijkst. Ik moest agressiever spelen, meer naar het net komen. De positiviteit om me heen van Nick en Allistair heeft me goed gedaan."

Dit jaar begon in mineur. In Auckland ging Krajicek door haar enkel, waardoor ze er een maand uit lag. "Balen dat ik door mijn enkel ging, maar ik stond meteen lekker te spelen."
Bij het toernooi in Memphis haalde ze de kwartfinale, daarin verloor ze nipt van de mondiale nummer twaalf Caroline Wozniacki. Krajicek zette zichzelf weer op de kaart, kreeg een wildcard voor Indian Wells en een voor de kwalificaties in Miami.
De lijn omhoog is ingezet, ze begon het jaar als nummer 219 en vond zich afgelopen week terug op plaats 136. Krajicek is Arantxa Rus voorbij en is 'gewoon' de beste Nederlandse tennisster. Haar eerste doel voor dit jaar heeft ze gehaald, ze wilde na Miami rond plaats 150 staan. Het volgende: eind dit jaar wil ze rond plaats honderd staan. "Michaëlla is nog niet waar ze moet zijn, laat dat duidelijk zijn. Maar haar kwaliteiten komen uiteindelijk bovendrijven," zegt McCaw. Krajicek slikt een hap van haar bruine boterham met ham en kaas weg. "Tegen Petrova begon ik heel agressief en goed. Ik won de eerste set, pakte een break in de tweede. En toen ging ik denken. Ging ik ineens wachten op fouten van haar. Nou, die maakte ze niet. Ik moet een hele wedstrijd agressief blijven, dat moet er in komen bij mij. Daar werk ik aan. Ik moet niet aan de score denken, alleen maar bezig zijn met het spelen van mijn eigen spel. Tegen Wozniacki had ik hetzelfde probleem. Ik won de eerste set en dacht: het gaat geweldig. Daardoor relaxte ik een beetje. Dat mag niet. Ik moet steeds mezelf voorhouden dat ik voor elk punt moet gaan, dat ik goed moet doorzwaaien als ik de bal sla. Door daar bij mezelf elke keer op te hameren, krijg ik die mindset.

Het gaat bij Krajicek weer over tennis. De afgelopen maanden werd er heel wat over haar geroepen en geschreven. Er was kritiek van haar vader op haar band met McCaw. Ook Fed Cup-coach Manon Bollegraf deed uitspraken over haar, zei dat ze 'smoorverliefd' was en 'in de ban' van McCaw. "Ik vind het heel teleurstellend dat Manon die uitspraken heeft gedaan, zeker omdat ze Fed Cup-coach is. Ik had verwacht dat ze haar speelsters zou beschermen, heeft ze niet gedaan. Ik wil sowieso Fed Cup spelen, daar bestaat geen twijfel over. Ik ga nu niet zeggen of ik dat onder haar' ga doen of niet. We hebben dit nog niet uitgesproken. Ik ga niet voor haar zeggen wat ze moet doen, maar als ze dat niet aanvoelt is het duidelijk."
Voor de duidelijkheid: ze ontkent een relatie met McCaw te hebben. "Misschien dat mensen hebben gezien dat we samen veel lol hebben en dat ze toen dachten dat we een relatie hadden. Allistair is een heel goede vriend. Hij is mij blijven steunen toen het minder ging, toen ik met blessures zat. Er zijn heel veel 'vrienden' weggevallen. Ook sommige sponsors hebben het vertrouwen in mij verloren. Je wilt niet weten hoe vaak mijn telefoon ging tijdens Wimbledon in 2007, toen ik de kwartfinale haalde. In die tijd kreeg ik meteen na een gewonnen partij dertig sms'jes. Ik kreeg berichten van mensen die ik helemaal niet kende. Wat dat betreft is dat slechte jaar ook een heel goede les geweest. Ik weet nu precies wie er achter mij staan, wie niet alleen de goede, maar ook de slechte tijden met mij willen delen. En dat zijn er niet veel. Aan de andere kant is het ook gemakkelijk: want ik weet nu aan wie ik tijd wil besteden, dat scheelt me een hoop energie." McCaw: "Wij gaan goed met elkaar om. Het klikt tussen ons, we hebben hetzelfde gevoel voor humor. Als je wilt overleven in mijn werk en in deze wereld dan moet je goede vrienden van elkaar zijn. Als dat niet zo is, dan zal de samenwerking geen succes hebben."

Het gerucht dat ze de banden met haar familie en met de bond heeft verbroken, wuift Krajicek weg. Ze is deze week in Tsjechië voor een bezoekje aan haar ouders. En in Almere heeft ze gewoon getraind, op de banen van de KNLTB. Bijna alles dat over haar werd geschreven legde ze naast zich neer. Maar op een artikel in De Telegraaf reageerde ze op haar website. "Dat kon ik gewoon niet naast me neerleggen. Ik vond het niet eerlijk, ze vroegen mij vlak voor verschijning van het artikel om een reactie. Die heb ik gegeven, maar daar deden ze niets mee. Ja, alleen de passages waar ze iets mee konden voor wéér een artikel. Sorry, heb ik geen respect voor." McCaw heeft met Jelena Dokic gewerkt, ook over haar verschenen voortdurend de wildste verhalen in de media. Mede door alle randzaken ging het vijf jaar lang bergafwaarts met Dokic. "Ik vind dat Michaëlla heel goed is omgegaan met alle verhalen die over haar werden geschreven. Ze weet na deze periode wie ze wel en wie ze niet kan vertrouwen. Heb ik het over de media, sponsors, vrienden. Ze is hier veel sterker door geworden. Ze is er wat minder open en spontaan door geworden. Michaëlla is wat meer streetwise."
Krajicek: "De laatste tijd heb ik geleerd dat ik veel meer dingen voor mezelf moet houden. En ik kies meer voor mezelf. Ik was te aardig. Ik ging ermee akkoord als iets een halfuur langer duurde. Maar als ik tè veel energie aan andere zaken kwijt was, kon ik niet het maximale uit mijn trainingen halen. Als ik het beste uit mezelf wil halen, moet echt alles in het teken staan van mijn sport. Allistair hamert daar erg op. Ik moet meer eisen stellen. Ik moet asociaIer worden."

"Amerika is geen vlucht, zoals sommige mensen hebben geroepen," zegt McCaw. "Ze is niet uitgekeken op Nederland, zeker niet. Ze zal altijd voor Nederland uit blijven komen. Het toernooi van Rosmalen is voor haar het hoogtepunt van het jaar, ze houdt van Nederland en de mensen hier. Maar trainen in Amerika is voor haar de beste optie. Doel ik op de positieve atmosfeer, de geweldige faciliteiten en de mogelijkheid om met Nick te werken. En vergeet niet dat de meeste toernooien die Misa speelt, in Amerika plaatsvinden."
Ze kan er op haar kop gaan staan zonder dat iemand raar opkijkt. Daar weten ze amper wie Michaëlla Krajicek is. "Het is gemakkelijker om me volledig op tennis te focussen. Ik vind het fijn dat ik een plek heb gevonden waar ik mezelf kan zijn. In Tsjechië kon dat ook, maar in Nederland heb ik dat gevoel gemist. Hier wordt er altijd op mij gelet. Kan ik wel zeggen: 'Daar trek ik me niks van aan, ik doe wat ik wil doen.' Maar zo werkt het niet. Als ik gelukkig ben buiten de baan, kan ik gelukkig zijn op de baan."
Florida blijft de komende tijd haar uitvalsbasis. "De faciliteiten en het weer zijn daar uitstekend voor een tennisster. Ik voel me daar goed. De Nederlanders Martijn Bal en Olivier van Lindonk van IMG helpen me erg, hoewel ik geen contract bij ze heb. Ik heb het prima voor elkaar. Nick komt geregeld naar toernooien in Amerika om me bij te staan en Allistair gaat alle toernooien met me mee. Ideaal."
En er is de Amerikaanse mentaliteit die Krajicek erg aanspreekt. "In Amerika durven mensen te zeggen dat ze de beste willen worden. Hier heb je al snel een grote mond als je zoiets zegt, ben je arrogant. Als je ergens in gelooft moet je dat kunnen uitspreken. Het is mijn ambitie om de top tien van de wereld te halen, ik wil de beste van de wereld worden. Dat zeg ik gewoon. Dan maar arrogant. Of het lukt is een tweede. Ik geloof in mijn spel, dat is waarom het goed gaat. Ik weet dat mijn aanpak werkt."
Ze tovert niet voor het eerst een glimlach op haar door de Amerikaanse zon gebruinde gezicht. "Nee, ik heb geen klagen." •

Deelname Wimbledon nog een vraagteken
Het gravelseizoen is begonnen, maar Michaëlla Krajicek blijft voornamelijk op hardcourt tennissen. "Ik sla het gravelseizoen grotendeels over, speel alleen Roland Garros. Mijn spel is beter geschikt voor de snellere ondergronden. Misschien speel ik volgend jaar weer meer op gravel" Haar performancecoach Allistair McCaw: "Gravel is de slechtste ondergrond voor iemand die problemen heeft gehad met haar knie. Het vele bewegen, de lange rally's. Ik vind het belangrijk dat ze eerst zes maanden gevrijwaard is van blessures. De meest eerlijke en veilige ondergrond is daarom hardcourt. Daarnaast heeft Michaëlla een big game. Haar beste resultaten heeft ze geboekt op gras en hardcourt, die ondergronden passen perfect bij haar spel.
Nick en ik willen dat ze agressief tennist, dat ze het spel dicteert en in de baan staat als ze de ballen slaat. Dat is het spel dat ze kan spelen op hardcourt. Op gravel wordt ze door al die spin ballen achter de baseline gedrongen."
En of Krajicek dit jaar op Wimbledon speelt is ook de vraag. Ze zal alleen afreizen naar Londen als ze zes weken voor aanvang (op de ranking van 11 mei) bij de beste 108 tennissters van de wereld staat, goed voor een plek in het hoofdtoernooi. Het kwalificatietoernooi van Wimbledon valt namelijk samen met Rosmalen. "Ik speel sowieso in Rosmalen. Dus als ik tegen die tijd niet rechtstreeks ben toegelaten tot het hoofdtoernooi, sla ik Wimbledon dit jaar over."

Riepko Buikema, Algemeen Dagblad, 9 april 2009

De bravoure is terug bij Krajicek

Een oude man lacht zijn tanden bloot. ,,Keurig hoor, Misa,'' juicht hij als zijn favoriete Michaëlla Krajicek in de derde set tegen Urszula Radwanska een beslissende voorsprong neemt.

De tennisfan op leeftijd draagt een net pak en stoere hoed. Op zijn klapstoeltje leeft hij fanatiek mee, zwaaiend met zijn armen alsof hij zelf op de baan staat. Het klagende gejammer van de verliezende Poolse grinnikt hij weg.

Krajicek is na de 7-6 6-7 6-2 overwinning in het Belgische Torhout al even opgetogen. De zege brengt haar in de tweede ronde van 'slechts' een ITF-toernooi, maar betekent tegelijk dat zij voor de vierde keer in haar laatste vijf partijen een speelster uit de top-100 verslaat.

,,Ik denk dat ik een heel goede wedstrijd heb gespeeld,'' stelt Krajicek tevreden vast. Die ene woedeuitbarsting na de tweede set - ze gooit haar racket vanaf de baseline in het net - is dan allang vergeten.

Hier, op dit 100.000 dollar-toernooi, vervolgt de Nederlandse haar lange weg terug naar de top. Na optredens op de aansprekende en sterk bezette toernooien van Indian Wells en Miami is de overgang naar het ITF-circuit groot. Op deze dinsdagochtend speelt Krajicek, eens de nummer dertig van de wereld, voor vrijwel lege tribunes. Als een van de toeschouwers zijn neus snuit, weerklinkt dat door de hele hal.

In de stalen hal is de glamour van het proftennis ver weg. Het deert Krajicek niet. ,,Ik heb dat nooit echt moeilijk gevonden. Andere speelsters hebben daar meer moeite mee. Natuurlijk geeft het centre court van Indian Wells een wat ander gevoel, maar het blijft een tennisbaan,'' lacht ze.

Toernooien als deze horen bij de moeizame route omhoog, weet Krajicek, die zich vanwege blessures en matige prestaties in oktober vorig jaar terugvond op plaats 324 van de wereldranglijst. Daarbij kwamen de problemen buiten de baan. Critici, onder wie haar vader Petr, wezen met de beschuldigende vinger naar haar conditietrainer Allistair McCaw. De Zuid-Afrikaan zou te weinig kennis hebben om Krajicek bij te kunnen staan op technisch vlak.

Nu ze de wind eindelijk in de rug heeft, rekent Krajicek af met die kritiek. ,,De afgelopen maanden speel ik mijn beste tennis. Ik heb goede plannen op de baan, daar heb ik veel aan gewerkt. We kunnen nu de resultaten zien van het werk van de afgelopen anderhalf jaar. Ik ben fysiek in orde en dat is goed te zien,'' zegt de tennisster, die gisteren openlijk ontkende een liefdesrelatie te hebben met haar coach.

Zoals er ook geen familiaire problemen zijn, bezweert Krajicek. ,,Volgende week ga ik gezellig hallo zeggen tegen mijn ouders, die heb ik al een tijd niet gezien. Dat dit vanwege problemen niet meer zou kunnen, is allemaal onzin.''

Hoewel de resultaten lange tijd weinig houvast boden, zegt Krajicek niet te hebben getwijfeld. ,,Ik heb altijd in mezelf geloofd. En dat doe ik nog steeds, anders heeft het geen zin. Natuurlijk heb ik een moeilijke periode gehad door blessures en de dingen die gebeurden buiten de baan. Maar daar ben ik goed doorheen gekomen. In een periode waarin ik vanwege een blessure niet kon trainen, ben ik eigenlijk op nul begonnen. Dat was het moment waarop de ommekeer is begonnen.''

Behalve McCaw prijst Krajicek de inbreng van de Amerikaanse tennisgoeroe Nick Bollettieri. ,,Hij werkt veel aan mijn instelling. Zegt dat ik zo positief mogelijk op de baan moet staan, en buiten de baan minder hard voor mezelf moet zijn. Van hem en ook van Allistair krijg ik veel positieve energie.'' Geheel in lijn toont de stralende Krajicek in Torhout de bravoure die past bij een sporter die haar vorm terugvond. ,,Ik ben niet bang om te zeggen dat ik de top-10 kan halen. Daar geloofde ik altijd al in.''

Geert Langendorff , NRC Handelsblad, 8 april 2009

Krajicek leert positief te denken

Uit Nederland vertrokken tennisster zet deur naar Fed Cupteam op kier.

Michaëlla Krajicek liet in het Belgische Torhout zien dat haar vertrek uit Nederland aardig uitpakt. Al kon ze geen helder carrièreplan bieden.

Op de tribunes van het Koddaert Ladies Open zag een handvol Vlaamse bejaarden hoe Michaëlla Krajicek haar partij in de eerste ronde resoluut besliste met een ace. Glamour was rondom de hardcourtbaan van het toernooi in Torhout ver te zoeken. Het gebrek aan grandeur deed Krajicek weinig, tevreden als ze was met haar zege op Urszula Radwanska.

De 20-jarige speelster stond niet te springen om aandacht. Met veel lawaai vertrok ze in december naar de Verenigde Staten om zich in de anonimiteit te kunnen richten op een terugkeer naar de top.

De kritiek van familie, bondscoaches en media op haar band met conditietrainer Allistair McCaw beu, zette ze koers richting de academie van Nick Bollettieri.

Op het immense complex in Bradenton schaafde Krajicek in de zon aan haar repertoire. De goeroe, die af en toe kwam kijken langs de baan, bemoeide zich nauwelijks met de technische aspecten van het spel van de Nederlandse. Hij ondersteunde haar met losse opmerkingen vooral op het mentale vlak.

„Hij helpt me bij het vinden van de juiste mindset”, duidde Krajicek na afloop van haar wedstrijd de meerwaarde van Bollettieri. „Nick leert me zo positief mogelijk te denken. En hij geeft me handvatten om buiten de baan minder hard op mezelf te zijn. Van Allistair en Nick, als ik hem zie, krijg ik positieve energie. Dat geeft me zelfvertrouwen.”

„There is something special there”, typeerde McCaw de atmosfeer in Florida. „Ik heb in de loop der jaren veel coaches meegemaakt, maar Bollettieri steekt boven iedereen uit. De feiten bewijzen dat. Spelers die onder zijn vleugels meedraaiden in de top, daalden zonder zijn hulp op de wereldranglijst.”

McCaw maakte in België geen verpletterende indruk. Met een schichtige blik, verstopt onder een petje, stormde hij de perszaal binnen. Voordat Krajicek haar opwachting maakte, wilde de Zuid-Afrikaan een paar regels stellen. Vragen over haar familie, de vermeende liefdesrelatie met hemzelf én een gewraakt interview met de Telegraaf waren uit den boze.

De uitbarsting boezemde weinig ontzag in. Zijn trillende stem, afgekloven nagels en sjofele outfit wekten eerder mededogen op. McCaw was geen tiran maar een nerveuze man die zich nauwelijks raad wist met de situatie.

Hij wilde louter zijn protégé uit de wind houden, al liet de uitvoering te wensen over.

Krajicek toonde zich een stuk stabieler. Na een stug begin, verscheen de kenmerkende lach steeds vaker op haar gezicht. Met lichte stemverheffing blikte ze terug op het gedrag van Radwanska die haar emoties niet de baas was.

„Onacceptabel”, zei ze. „Ik vond het vrij apart dat de umpire niet ingreep. Het ergerde me niet, hoor. Dat gescheld gaf me juist meer energie.”

Eenmaal op de praatstoel vergat ze de regels van McCaw, die op een meter afstand zijn uiterste best deed de conversatie in het Nederlands te ontcijferen.

Hij keek verrast op, toen Krajicek vertelde volgende week vader Petr en moeder Pavlina in Tsjechië met een bezoek te vereren. Met een knipoog stelde ze hem gerust.

„Voor Roland Garros speel ik nog één toernooi in Zuid-Afrika”, begon ze. „Maar na Torhout ga ik gezellig even ’hallo’ zeggen tegen mijn ouders. Ik heb ze al een tijd niet gezien. Dat is niet opmerkelijk. Ik kon al die tijd rustig bij ze langs gaan. Van een breuk was geen sprake. Dat geschetste beeld klopte echt niet.”

Een ander verhaal bleek wel te kloppen. De ontboezeming van Manon Bollegraf heeft kwaad bloed gezet. Volgens de captain van het Fed Cup-team zou Krajicek het zicht op de realiteit verloren hebben en in de ban zijn van McCaw. Die uitspraken deden ’Misa’ besluiten zich niet langer beschikbaar te stellen.

Gisteren zette Krajicek de deur voorzichtig op een kier. „De Fed Cup staat in mijn planning voor volgend seizoen”, legde ze uit. „Maar dan moeten er wel een aantal plooien worden gladgestreken. Iedereen begrijpt, dat ik het niet eens met haar woorden was. Ik vond dat heel onprofessioneel van Bollegraf. Het is nu aan haar om stappen te ondernemen.”

McCaw vulde haar ontboezeming aan. „Tijdens het WTA-toernooi in Miami sprak ze veelvuldig met Arantxa Rus over de Fed Cup”, mompelde hij. „Ze heeft het gevoel met Rus Nederland naar de wereldgroep te kunnen brengen. Die droom delen ze.”

Ondanks haar montere humeur kon Krajicek, 136ste op de wereldranglijst, weinig zinnigs over de nabije toekomst vertellen.

„Weet jij soms of ik me nog rechtstreeks kan plaatsen voor Roland Garros.”

Krajicek: Bollegraf moet door het stof

De opbloeiende Michaëlla Krajicek keert maar al te graag terug in het Nederlandse Fedcupteam. Maar eerst zal captain Manon Bollegraf door het stof moeten. „Het is heel onprofessioneel wat zij heeft gedaan”, zei de beste tennisster van Nederland dinsdag in Torhout.

Krajicek (20) is nog steeds boos over enkele uitspraken van Bollegraf begin dit jaar in De Telegraaf. Volgens de ietwat loslippige teamcaptain zou ’Misa’ smoorverliefd zijn op haar Zuid-Afrikaanse privécoach Allistair McCaw. „Ze is niet voor rede vatbaar. Misa is helemaal in de ban van die McCaw”, liet Bollegraf onder meer optekenen.

„Iedereen kan toch begrijpen dat ik hier niet blij mee kan zijn?”, vroeg Krajicek zich in België af. „Als Manon zoiets over een andere speelster uit het Fedcupteam zou zeggen, zouden zij daar toch ook over vallen? Ik zou daar in elk geval wel begrip voor hebben. Ik vind deze uitspraken heel zonde. Als teamcaptain moet ze juist haar speelsters beschermen en dat heeft ze niet gedaan. Vrij teleurstellend.”

Op de vraag of ze excuses van Bollegraf verwacht, antwoordde Krajicek ontwijkend. „Ik heb weer heel veel zin in de Fedcup. Ik denk dat we met Arantxa Rus en een paar andere talentvolle meiden op den duur misschien wel weer naar de Wereldgroep I kunnen promoveren. Maar eerst zal Manon een paar plooien moeten gladstrijken. Het initiatief moet daarbij uiteraard van haar uitgaan. Zij zal contact moeten opnemen, dat lijkt me logisch na wat er is gebeurd.”

Krajicek en McCaw (34) meldden zich dinsdag in Torhout een uurtje na haar veelbelovende zege op het Poolse talent Urszula Radwanska (7-6 6-7 6-2) monter in de perskamer van het Koddeart Ladies Open, een 100.000 dollar-toernooi van het ITF-circuit. De Zuid-Afrikaan maakte op ondubbelzinnige wijze duidelijk dat er over drie onderwerpen geen enkele vraag gesteld mocht worden: niet over haar ouders, niet over (vermeende) relaties en niet over het gewraakte artikel in De Telegraaf. „Als je het daar niet mee eens bent, kunt je beter meteen opkrassen”, benadrukte hij.

Krajicek, tegenwoordig woonachtig in Florida, hield zich zelf overigens niet helemaal aan de stalorders van McCaw. Ze liet spontaan weten dat ze volgende week even op bezoek gaat bij haar ouders voordat ze in Zuid-Afrika deelneemt aan het volgende ITF-toernooi. „Even gezellig hallo zeggen, ik heb mijn ouders al een hele tijd niet gezien. Dat ik geen contact meer met hen zou hebben, is allemaal onzin.”

Krajicek verliest

Op het Sony Ericsson Open was het niet Nadia Petrova die vandaag won. Het was Michaella Krajicek die verloor. Na een 6-3, 2-0 voorspong ging het opeens mis. Krajicek werd met 6-3 3-6 2-6 uitgeschakeld door de Russische nummer negen van de wereld.

Krajicek ging de baan op en stond er! Ze straalde zelfvertrouwen en rust uit. Dit was de beste uitstraling die ze tot nog toe op het Sony Ericsson Open toonde. De gehele eerste set bestond er geen enkele twijfel over wie het spel dicteerde. Misa's serve liep goed. Onder toeziend oog van Allistair McCaw en Nick Bollettieri speelde ze afwisselend, sloeg dan weer slices dan weer harde cross court en down the line ballen en kwam naar het net op de juiste momenten. In de zesde game kreeg ze twee break mogelijkheden, verzilverde meteen de eerste, nam een 4-2 voorsprong en kon de set op 5-3 op haar eigen serve afmaken.

In de tweede set brak ze Petrova al in de eerste game en won daarna haar eigen opslag. 2-0 voor Misa en een mooiere start had ze zich niet kunnen wensen. Ook in de derde game zagen we Krajicek vuurwerk. Petrova serveerde zich naar een 40-0 voorsprong, maar onze landgenote wist zich naar een breakpunt te vechten na vier geweldige return punten. De Russische hield stand, kwam op 1-2 en daarna ging het opeens een stuk stroever bij Misa en zagen we weer twijfel en onzekerheid in haar opslagbeurten. Na twee dubbele fouten in de vierde game kwam Petrova op gelijke hoogte en won daarna haar eigen opslagbeurt. Op 2-3 overleefde Krajicek een breakpunt, maar na 3-3 was het de Russische die het momentum naar zich toe trok. In de achtste game wist Petrova weer een break te forceren, kwam op 5-3 en en serveerde de set uit. Michaella sloeg niet minder dan 9 dubbele fouten in die tweede set en haar eerste serve percentage lag op 47%. Weg was ook de variatie in haar returns en weer waren het vooral harde vanaf de baseline geslagen returns die in unforced errors resulteerden.

Na een 'toilet break' leek het erop dat we in de derde set een 'herboren' Krajicek aan het werk zouden zien. In de eerste games stond ze goed te spelen. Vooral op 1-1 hing er een break voor haar in de lucht, maar weer hield de Russische stand. Tot 2-2 ging het gelijk op, maar daarna was het Petrova die steeds weer aan het langste eind trok en uiteindelijk de set en match met 6-2 won.

Petrova 'won' totaal met slechts twee punten meer. Haar eerste serve percentage lag gemiddeld maar op 48% en totaal won ze 53 service punten, terwijl Misa er 59 won. De Michaella die we in de eerste set en het begin van de tweede set zagen, heeft alles om zich weer terug naar de top te spelen. Petrova is de nummer negen van de wereld en vandaag deed Krajicek niet onder voor de Russische. Misschien was het juist opeens de realisatie dat ze van een topper aan het winnen was die haar evenwicht verstoorde en daarom niet meer met haar succesvolle 'eigen spelletje' van de eerste set bezig was. Of misschien is er een 'mentaal blok' op eigen serve wanneer het spannend wordt. Dat laten we over aan 'Team Krajicek' om op te lossen.

Al met al kan het Krajicek team redelijk tevreden terugkeren naar de Nick Bollettieri Academy, want een stijging op de wereldranglijst is een feit. De ervaringen van het sterk bezette Sony Ericsson Open kunnen in positieve zin gebruikt worden voor het volgende toernooi. Haar fans en wij hebben in ieder geval genoten van Misa's verrichtingen hier in Key Biscayne.

Misa door na thriller

Michaella Krajicek bereikte vanavond op court 2 de tweede ronde van het Sony Ericsson Open. In een driesets thriller, die pas na twee uur en negen minuten in de tiebreak van de derde set beslist werd, versloeg Misa de Japanse 19-jarige Ayumi Morita met 1-6 6-4 7-6(3). Beiden bereikten het hoofdtoernooi via de kwalificaties en hadden dus al twee wedstrijden op de Key Biscayne hardcourts gespeeld.

Krajicek begon voortvarend met een 40-0 voorsprong op haar opslag in de eerste game. Morita, die graag de bal vroeg neemt en hard, scherp en solide vanaf de baseline slaat, knokte terug en wist onze landgenote meteen te breken. De Japanse stond in deze set niet meer dan vier punten af op eigen serve. Michaella, die problemen had met haar eerste serve, won maar een game. In de tweede set een volledig tegenovergesteld beeld met een zichzelf aanmoedigende Krajicek die naar een 5-1 voorsprong sprintte. Morita wist nog terug te vechten tot 4-5, maar moest de set met 4-6 afstaan. In de volledig gelijkopgaande derde set was de eerste break voor de Japanse en die kwam op een voor haar uiterst voordelig moment in de achtste game. Misa brak op 3-5 echter onmiddellijk terug en won ook haar eigen opslagbeurt. Daarna gaven de dames elkaar niks cadeau en konden de toeschouwers zich verheugen op een tiebreak, waarin Morita duidelijk meer last had van zenuwen dan Krajicek. Ondanks een vroege mini-break in haar voordeel op het derde punt moest de Japanse toezien hoe een 'voor haar leven knokkende' Misa langszij kwam, doorstoomde naar een 6-3 voorsprong en de tiebreak en wedstrijd moch uitserveren.

Ik ken Morito al uit het juniorcircuit en weet daarom dat ze veel moeite heeft met (top)spin en slice returns waarmee de vaart uit haar ballen wordt genomen. Michaella liet zich te vaak lokken om in het baseline slagen geweld van de Japanse te participeren. Morita won totaal zeven punten meer dan Krajicek, maar alleen het eindresultaat en de 'big points' gelden. Met deze positieve uitslag heeft het daarom geen zin om hierover of over de 13 dubbele fouten en het lage eerste service percentage in de eerste (33%) en derde set (50%) uit te wijden. Het duo McCaw-Bollettieri zal daar wellicht aan gaan werken en heeft twee dagen om Misa weer wedstrijdklaar te krijgen voor haar partij zaterdag tegen Nadia Petrova, de Russische nummer negen van de wereld.

Op de coach en perstribune zat ik voor coach Allistair McCaw en Nick Bollettieri die Michaella op de juiste momenten wisten aan te moedigen. Het "vechten", "gewoon spelen", "come on" en "no one fights like you" klonk veelvuldig vanaf de coach-kant. Op de tribune aan de overkant zaten, onder anderen, Arantxa Rus en coach Hugo Ekker die samen met Nederlandse fans waren gekomen om Misa aan te moedigen. Een mooie avond voor het Nederlandse tennis!

McCaw en Krajicek maken graag gebruik van de adviezen van Bollettieri en hebben zijn academy in Bradenton als uitvalsbasis. Later deze week spreken we met Bollettieri over de veranderingen die hebben plaatsgevonden op zijn tennisschool met het binnenhalen van coaches als Brad Gilbert, Brian Gottfried en Pat Dougherty. Hierover meer in Tennis & Coach magazine.

Krajicek naar hoofdtoernooi

Eerder vandaag kwam ik Michaella Krajicek tijdens haar warm-up langs het strand tegen. Het viel me meteen op hoe lekker fris en fit ze eruit ziet. De topfitte Krajicek bereikte drie uur later het Sony Ericsson Open hoofdtoernooi en bevestigde hiermee dat ze haar wildcard dubbel en dik verdiende. Gisteren verraste ze de Russische Elena Vesnina, de top seed van het kwalificatie toernooi, met 7-6(5) 6-4. Vandaag was ze met 7-6 6-1 te sterk voor Camille Pin.

Michaella begon tegen Pin wat onrustig en verloor meteen haar eerste service game. Op 1-2 had Krajicek daarom behoefte aan 'on-court coaching' en de rustgevende woorden van coach Allistair McCaw. In de tiende game brak ze de Française, kwam op 5-5 en won daarna haar eigen opslagbeurt. Pin was in de tiebreak niet opgewassen tegen het return geweld van Krajicek en moest meerdere opslagen en de set prijsgeven. In de tweede set zagen we een zelfverzekerde Michaella naar een 4-1 voorsprong stormen. Haar eigen opslagbeurt in de zesde game was wisselvallig en even leek het erop alsof Pin een break zou terugpakken. De lange game eindigde, na vier keer deuce, toch in het voordeel van onze landgenote. Op 1-5 liet Pin met twee dubbelfouten duidelijk zien dat ze moeite had met de grote druk en werd voor de derde keer gebroken.

Na afloop sprak ik met een tevreden Krajicek en coach McCaw op het terras van de players lounge. Ondanks de geweldige partij gisteren tegen de nummer 56 van de wereld, wisten beiden dat de lagere ranking (nr. 98) van Pin niet betekende dat Michaella het minder lastig zou krijgen. "Vooral in de wind gisteren en vandaag zijn de wat langzamere ballen van Pin uiterst gevaarlijk omdat ze alle kanten kunnen opgaan", zei McCaw. Michaella is tevreden met hoe ze het jaar is begonnen:"Op de verschillende toernooien heb ik tegen echt goede spelers verloren, zoals Caroline Wozniacki, Marion Bartoli en Nicole Vaidisova, die allemaal de eindronden van die toernooien bereikten", vertelt ze. McCaw voegt hieraan toe dat de meeste mensen vooral kijken naar de wedstrijdresultaten. "Wij zijn bezig met 'the bigger picture'. Michaella startte het jaar op nr. 324 en we moesten zelfs wildcards aanvragen voor de 10.000 dollar toernooien. Het enige WTA toernooi dat we gepland hadden was de Ordina Open, maar dat plan hebben we na de wildcard en resultaten op het Memphis WTA toernooi helemaal omgegooid. Ons doel is dit jaar de top 100 te bereiken".

Krajicek blijft winnen in Memphis

Michaëlla Krajicek heeft dinsdag haar prima reeks bij het toernooi in Memphis voortgezet. De Nederlandse tennisster versloeg in de tweede ronde de Duitse Kristina Barrois met 6-3 3-6 7-6 (0). Ze bereikte door haar zege voor het eerst sinds juni vorig jaar de kwartfinales op de WTA Tour. Krajicek speelde haar vierde wedstrijd op rij in Memphis. Ze plaatste zich via de kwalificaties voor het hoofdtoernooi.

Afgelopen zomer stond Krajicek in Rosmalen voor het laatst op het hoogste niveau in de kwartfinales. ,,Ik ben heel, heel erg blij. Het was een echte knokwedststrijd, maar ik bleef erin geloven. Het geeft me heel veel zelfvertrouwen dat ik het niveau weer heb en dat ik het ritme te pakken heb", liet de verheugde Krajicek vanuit Memphis weten. Krajicek heeft een roerige periode achter de rug. Er verschenen in diverse media verhalen over haar vermeende relatie met haar conditietrainer Allistair McCaw. Ze voelde zich geroepen op haar website hierop te reageren. ,,Dat was op dat moment nodig voor mezelf, maar nu ben ik alleen maar weer gefocust op mijn tennis. Het zat de laatste tijd niet altijd mee, maar ik wist dat ik geduld moest hebben en dat is nu beloond."
Krajicek en Barrois speelden eind vorig jaar ook al eens tegen elkaar. Toen won de Duitse in twee sets. Dinsdag waren ze aan elkaar gewaagd. Na een sterk begin van de Nederlandse, trok Barrois, de nummer 85 van de wereld, met dezelfde cijfers de stand in sets gelijk. In het beslissende bedrijf ging de strijd tot 5-5 gelijk op. Krajicek kwam daarna met 0-40 op achterstand op haar eigen service. Ze knokte zich echter terug. ,,Dat was een cruciale game", gaf Krajicek toe. ,,Het voelde heel fijn dat ik die had gewonnen. Zij speelde ongelooflijk goed. Ik kon niet veel punten op haar service maken."
Barrois sleepte er met een goede servicebeurt een tiebreak uit. In de verlenging was Krajicek oppermachtig. Met 7-0 besliste ze de partij in haar voordeel. ,,Ik zag aan haar dat ze nerveus was. Ik bleef zelf zo rustig mogelijk." Krajicek speelt donderdag haar partij in de kwartfinales. Haar tegenstandster is nog niet bekend.

Krajicek picks up win in Memphis

Dutch tennis star Michaella Krajicek got her first WTA main draw victory since June of last year earlier today in Memphis. Krajicek, who missed most of last year with an injury, beat Russian Alla Kudryavtseva 6-1, 6-4 in the first round in Memphis. Kudryavtseva was the seventh seed at the tournament and if you remember back to last year she was the player that knocked Maria Sharapova out of Wimbledon in the second round.

The whole tournament must feel like a blur right not to Michaella as she was offered a qualies wild card at the last minute, arrived at 1am, and played her first qualification match that morning!! She will next face Kristina Barrois of Germany in the second round.

Recently, Krajicek moved to the Nick Bollettieri Tennis Academy to train ful-time with her coach Allistair McCaw and is taking advantage of everything the Academy has to offer including the services of Nick, the IMG Performance Institute, and Bollettieri Sports Medicine.

“Michaella is one of the hardest workers I have seen on the court,” said Nick Bollettieri. “She works for everything she has, and she remains humble and upbeat at all times. She is really a joy to have around the Academy, and we wish her the best of luck in Memphis,” Bollettieri continued.

Congrats to Michalle and good luck in the next round!

Robèrt Misset, de Volkskrant, 27 januari 2009

De tragiek van een als verstikkend ervaren liefde

Met twee telefoontjes naar haar ouders en een mail aan het adres van halfbroer Richard verbrak tennisster Michaëlla Krajicek vorige week alle banden met haar familie. Het moet vooral voor vader Petr Krajicek pijnlijk zijn dat de geschiedenis zich herhaalt. En evenals bij zijn zoon Richard kan een verzoening met zijn naar Amerika uitgeweken dochter Michaëlla weleens lang op zich laten wachten.

Michaëlla Krajicek is de aanhoudende kritiek op haar relatie met fitnesstrainer Allistair McCaw spuugzat, verklaarde ze op haar website. Vader Petr heeft nooit openlijk willen erkennen dat zijn 20-jarige dochter een liefdesrelatie heeft met de 34-jarige Zuid-Afrikaan. Hij liet zich onlangs wel schamper uit over de kwaliteiten van McCaw.

Voorzichtig
‘Hij noemt zich performance coach’, zei Krajicek tegen de Volkskrant. ‘Ik zou daar voorzichtig mee zijn. En de performances van mijn dochter vallen niet mee.’ Vader Krajicek constateerde tevens dat McCaw Michaëlla overal weghield. ‘Alsof ze iets te verbergen hebben. Waar is McCaw bang voor?’

Het was de druppel voor Michaëlla, die met McCaw naar de Amerikaanse tennisacademie van coach Nick Bollettieri is verhuisd. Ver weg dus van de bemoeizucht van vader Petr en broer Richard, die zich de laatste jaren als haar mentor had opgeworpen.

Poëzie
Ze verdedigde zich op haar website bijna poëtisch. ‘So what, als ik een vriendje heb of niet? So what, als ik heb besloten mijn managementbureau te verlaten? So what, als ik in Florida train? Zolang ik maar gelukkig ben, toch?’

Dat recht eist Krajicek nu voor zichzelf op, zoals haar vader het recht meent te hebben om ‘kritische vragen’ te stellen over haar relatie met McCaw. Fed Cupcaptain Manon Bollegraf verklaarde in De Telegraaf dat ‘Misa smoorverliefd is en daardoor helemaal in de ban is van die McCaw, de beslissingen worden nu voor haar genomen’.

Maar wie kan een jonge vrouw van 20 jaar verbieden haar eigen weg te kiezen? Richard Krajicek zal de vlucht van zijn halfzusje – ze hebben dezelfde vader en verschillende moeders – moeilijk kunnen veroordelen. Ook hij brak na de scheiding van zijn ouders in 1987 met zijn dominante vader, die hem als kind met Mozart had vergeleken.

Obsessie
In het boek De Schildpad en De Eendagsvlieg vertelde Ludmilla Krajicek dat het tennis een obsessie was geworden voor het gezin. ‘Petr was erg autoritair en soms gewelddadig. Richard werd zijn project. Hij moest de onvervulde idealen van zijn vader realiseren.’

In zijn autobiografie Harde Ballen schetste Richard Krajicek een al even ontluisterend beeld van de eeuwige strijd met zijn vader. In 2000 zei Krajicek in NRC Handelsblad dat hij berustte in de breuk. ‘Ik heb hem vierenhalf jaar geleden voor het laatst gesproken. Toen wilde hij iets over mijn tennis zeggen. Ik zei: pa, ik heb al een coach. Het zou anders zijn als hij als vader tot me had gesproken. Maar het ging weer alleen over het tennis.’

Beschroomd meldde zijn vader zich echter met het bewuste interview onder de arm in Muiderberg. ‘In de stromende regen drentelde ik rond zijn huis en durfde niet naar binnen te gaan’, aldus Petr Krajicek, een jaar later. ‘Ik heb een brief in de bus gegooid en heb nog even gewacht. Zijn vrouw Daphne bleek tegen Richard te hebben gezegd dat ze een rare gek rond het huis had gezien. Richard las die brief en zei: die gek is mijn vader.’

Knieval
Op zijn beurt biechtte Richard later op dat zijn echtgenote hem bijna naar buiten had moeten duwen. Maar hij kon de knieval van zijn vader onmogelijk negeren. ‘Ik zei tegen Richard dat ik weer zijn vader wilde zijn en de opa van zijn kinderen.’

Na die emotionele avond in Muiderberg had Richard er definitief een zusje bij: de toen 12-jarige Michaëlla, die een beugel droeg en stoer verklaarde dat ze net als haar beroemde broer Wimbledon wilde winnen. Welnee, die achternaam was geen last, zei Michaëlla twee jaar later in Praag.

In 2007 vertelde Petr Krajicek dat hij nog steeds probeerde in te halen wat hij met Richard had gemist. Hij zat in de perszaal op Wimbledon, het symbool van de hereniging van de familie. In 1996 had vader Krajicek zijn zoon alleen op televisie Wimbledon zien winnen. In 2007 behaalde Michaëlla met een kwartfinale op hetzelfde podium het beste resultaat uit haar carrière.

Verstikkend
De kinderen uit zijn tweede en derde huwelijk waren tegenpolen, aldus Petr Krajicek. Richard was een bangig kind dat speelde om niet te verliezen, Michaëlla is de aanvaller, die elk punt speelt alsof het de laatste rally uit de partij is.

Petr heeft ze nooit kunnen loslaten. Maar het is zijn tragiek dat zowel Richard als Michaëlla de liefde van hun vader als verstikkend heeft ervaren en een breuk noodzakelijk achtte om zich tevens als tennisser te kunnen ontwikkelen.

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 22 januari 2009

Krajicek: Waarom zou ik vluchten?

Er is veel gezegd óver Michaëlla Krajicek. Nu spreekt ze zelf. ,,Ik ben liever een gelukkige top-200-speelster, dan ongelukkig in de top-20.’’

Je hebt in 2008 beslissingen genomen, waarmee anderen het niet altijd eens waren. Geeft het een goed gevoel om zaken zelf te bepalen?
,,Ik ben net als iedere andere 20-jarige die volwassen wordt en beslissingen voor zichzelf neemt, zoals het huis uit gaan, etcetera. Wat anderen van me denken of over me zeggen is niet mijn zaak. Ik kan eerlijk zeggen dat ik achter elke keuze stond die ik heb gemaakt, goed of fout.’’

Voor het derde jaar op een rij heb je een teleurstelling moeten slikken in Australië.
,,Het was de juiste beslissing om niet geblesseerd te tennissen, zoals ik vorig jaar wél heb gedaan. Ik heb een belangrijke les geleerd in dat opzicht. Ik speel goed en moet geduld hebben. In februari staat een aantal toernooien gepland in Amerika, maar ik heb geen haast.’’

Je traint nu bij Nick Bollettieri in de Verenigde Staten. Waarom?
,,Het weer is goed, de faciliteiten zijn prima, de sfeer is positief. Ik kan me voor honderd procent op het tennis richten. Bollettieri is niet alleen een geweldige coach, ook een warm en zorgzaam mens.’’

Je vader suggereert dat het vertrek naar Amerika een vlucht zou zijn, dat je mensen ontwijkt.
,,Dat is totale onzin. Waarvoor zou ik vluchten? Zoals ik al heb gezegd zijn de faciliteiten bij Bollettieri en de levensstijl daar gemaakt voor professionele atleten.’’

De Belg Marc Dehous heeft laten weten dat hij niet jouw coach wordt. Ga je op zoek naar een vervanger?
,,Nee, ik ben blij met wat ik nu bij Bolletierri heb. Iedereen denkt dat mijn problemen en slechte resultaten komen omdat ik geen tenniscoach had. Wat mensen niet begrijpen is dat het vorig jaar draaide om alles buiten de baan. Het omgaan met blessures, persoonlijke dingen, enzovoort. De buitenwereld ziet alleen de resultaten en denkt dat het dan aan de coach of het spel ligt. Maar als je hoofd en gedachten elke keer als je de baan op stapt ergens anders zijn, dan win je niet veel wedstrijden. Wie ik in die periode ook als coach had gehad, het zou niets hebben veranderd.’’

Je vader zegt dat jouw performance coach Allistair McCaw mensen uit je buurt houdt. Wat is jouw mening daarover?
,,Mijn vader heeft gelijk, Allistair houdt mensen op afstand die niet het beste met me voor hebben. Hij heeft veel rust om me heen gecreëerd, zodat ik meer ontspannen in het leven kan staan. Er zijn veel slangen en oneerlijke mensen in de tenniswereld, dus ik heb iemand als hem nodig om te kunnen focussen op de sport. In die zware periode van blessures en privéproblemen, is Allistair trouw aan mij gebleven. Dat kan ik over de meeste mensen niet zeggen. Helaas heeft mijn vader in de media dingen geroepen die naar mijn mening binnen het gezin moeten blijven. Dat heeft mij teleurgesteld.’’

Je broer Richard zegt dat hij je niet meer adviseert, als je toch niet luistert. Heb jij zijn steun nodig?
,,Ik heb altijd respect gehad voor Richard en heb ook naar hem geluisterd. Dat betekent niet dat ik zijn advies altijd opvolg. Als hij mij drie tips geeft en ik neem er twee van aan, betekent het niet dat ik niet naar hem luister. Natuurlijk is het fijn om de support van Richard te hebben, maar ik ben er niet van afhankelijk.’’

Wie adviseren je op dit moment?
,,Allistair en Nick.’’

Wat zijn je doelen voor komend seizoen? In de laatste maanden van 2008 klom je alweer op naar plek 195. Nu de top-100 of wil je meer?
,,Ik wil gezond en gelukkig zijn, tennis spelen en het beste uit mezelf halen. Hoe ik er aan het eind van het jaar qua ranking voor wil staan, houd ik voor mezelf. Ik ben liever een gelukkige top-200-speelster, dan ongelukkig in de top-20. Ik ben erg trots op mijn resultaten de afgelopen maanden en natuurlijk is de top-100 een haalbaar doel. Daarmee heb ik geen haast. Zelfs als ik nog zo’n jaar beleef als het vorige, blijf ik in mezelf geloven.’’

Danielle Pinedo, NRC Handelsblad, 20 januari 2009

Alleen ik weet wat er aan de hand is met mij

Door privéproblemen en blessureleed viel Michaëlla Krajicek (20) vorig jaar ver terug op de wereldranglijst. Daardoor weet ze nu wel wie haar vrienden zijn.

Gisteren begon in Melbourne de Australian Open. Zonder Michaëlla Krajicek, die een enkelblessure opliep tijdens het toernooi van Auckland. De halfzus van Richard Krajicek moet het eerste grandslamtoernooi van het jaar noodgedwongen voor de televisie volgen. Maar zij zegt zich tijdens een tussenstop in Nederland op weg naar de Verenigde Staten “nog nooit zo goed” te hebben gevoeld. Krajicek viel door privéproblemen en blessureleed het afgelopen jaar terug tot plaats 195 op de wereldranglijst. Maar de voormalig top-30-speelster toont zich optimistisch over haar kansen in 2009 en steekt naar eigen zeggen in goede vorm.

De afgelopen maanden werd veel over Krajicek geschreven, maar zelf kwam zij nauwelijks aan het woord. “Ik vind het onnodig elke keer te reageren op dingen die over mij gezegd worden”, verklaart de kwartfinaliste van Wimbledon 2007 in een vraaggesprek per e-mail de mediastilte. “Iedereen heeft het recht op zijn eigen mening. Maar alleen ík weet wat er aan de hand is met mij, mijn tennis en mijn leven buiten de baan.”

Hoe kijk je terug op het afgelopen tennisjaar?

“Het was een jaar waarin ik veel heb geleerd, waarin ik volwassen ben geworden. Een jaar waarin ik heb ondervonden wie mijn echte vrienden zijn en wie me steunen in mindere tijden — en eerlijk gezegd waren dat er niet veel. Ik heb ook geleerd dat goede resultaten niet garant staan voor geluk. Natuurlijk zijn overwinningen een belangrijk onderdeel van mijn sport, maar het is nóg belangrijker dat je gelukkig bent in je leven.”

Nadat je twee maanden geleden de finale in Bratislava had bereikt, maakte je een flinke sprong op de wereldranglijst. Dat schiep verwachtingen.

“Ja, dat was een bevestiging voor mezelf dat ik nog steeds kan winnen en ook acht wedstrijden gezond en fit kan blijven. Ik ben altijd in mezelf blijven geloven, zelfs in de eerste zes maanden van 2008, toen ik geen wedstrijd wist te winnen. Ik ben ongelooflijk trots dat ik in minder dan drie maanden van plaats 330 op de wereldranglijst terug wist te komen in de top-200. Ik richt mij nu op de toekomst; het verleden kan ik niet meer terug draaien.”

Nederland wordt de komende twee weken niet vertegenwoordigd op de Australian Open. Wat zegt dat volgens jou over de staat van het Nederlandse tennis?

“Elk tennisland gaat door een mindere fase. Neem Zweden. In de jaren tachtig en negentig had Zweden spelers als Borg, Wilander, Edberg en Enquist. Daarna werd het stil — tot op de dag van vandaag. Ook Australië heeft betere tijden gekend. Ik vind dat we ons in Nederland meer moeten richten op tennissers met discipline en doorzettingsvermogen dan spelers met talent. Nederlandse tennissers zijn vaak verwend en weinig zelfstandig. Daarom is hun ambitie om diep te gaan waarschijnlijk ook niet zo groot.”

Wat vind je van de verrichtingen van Arantxa Rus, die met plaats 166 de best gerangschikte Nederlandse tennisster is?

“Arantxa is een verrijking voor het Nederlandse tennis; ze heeft het erg goed gedaan het afgelopen jaar. Het is jammer dat 2009 niet zo goed voor haar is begonnen [Rus werd in de kwalificaties van de Australian Open uitgeschakeld, red.] maar ik weet zeker dat ze het weer oppakt.”

Vorig jaar kondigde je op Roland Garros aan dat je definitief naar Nederland wilde verhuizen. Vorige week meldde persbureau ANP dat Amerika je uitvalsbasis wordt. Wat is er in de tussentijd gebeurd?

“Ik train in Florida bij de Bollettieri-academie, maar ben niet van plan een huis te kopen in de Verenigde Staten. Ik zal ongeveer evenveel weken in Nederland en Florida doorbrengen. En de rest van mijn tijd zit ik in het vliegtuig of op toernooien. Wat me zo aan Florida aanspreekt? Het weer is goed, de faciliteiten zijn prima, de sfeer is positief. Ik kan me daar voor 100 procent op het tennis richten. En Nick Bollettieri is niet alleen een geweldige coach, maar ook een warm en zorgzaam mens.”

Je beoogde Belgische coach Marc De Hous haakte af omdat hij Amerika te ver vond als uitvalsbasis. Ga je nu op zoek naar een nieuwe privécoach in Amerika?

“Nee. Ik word bijgestaan door Nick en Allistair [Allistair McCaw (34), haar vriend en conditietrainer]. Dat is voor mij genoeg.”

De relatie met je vader en voormalig coach Petr is de afgelopen maanden aanzienlijk bekoeld. Was dat nodig om je eigen zelfstandigheid te bevechten?

“Petr is mijn vader, maar ik ben nu twintig jaar. Ik ben niet langer het kleine meisje waar veel mensen me nog steeds voor houden. Net als andere mensen van mijn leeftijd ben ik het huis uit gegaan om op mezelf te wonen. Ik ben heel dankbaar voor wat mijn vader mij heeft geleerd, maar ik voelde dat het tijd was om volwassen te worden. Helaas heeft mijn vader in de media dingen gezegd die naar mijn mening binnen het gezin moeten blijven. Dat heeft mij teleurgesteld.”

Volgens je vader probeert McCaw iedereen bij je uit de buurt te houden. Wat vind je van zo’n uitspraak?

“Mijn vader heeft gelijk: Allistair houdt mensen op afstand die niet het beste met me voor hebben. Hij heeft veel rust om me heen gecreëerd, zodat ik meer ontspannen in het leven kan staan. Er zijn veel slangen en oneerlijke mensen in de tenniswereld, dus ik heb iemand als hij nodig om mezelf gefocust te kunnen houden op mijn sport. In die zware periode van blessures en privéproblemen is Allistair trouw aan mij gebleven — dat kan ik over de meeste mensen niet zeggen.”

Wat zijn je doelen voor 2009?

“Ik wil gezond en gelukkig zijn, tennis spelen en het beste uit mezelf naar boven halen. Als ik gezond blijf, begin ik in februari met wat toernooien in Amerika. Hoe ik er aan het eind van het jaar qua ranking voor wil staan, houd ik voor mezelf. Maar ik ben liever een gelukkige top-200-speelster dan ongelukkig in de top-20.”

Robèrt Misset, de Volkskrant, 10 januari 2009

Petr Krajicek ziet dat McCaw zijn dochter bij iedereen weghoudt

Haar beoogde coach Marc Dehous meldde zich vrijdag na lange onderhandelingen met managementbureau Octagon af. Richard Krajicek zegt zich niet langer te bemoeien met de tenniscarrière van zijn halfzusje. En vader Petr Krajicek concludeert in Praag dat zijn vrijdag 20 jaar geworden dochter Michaëlla vooral buiten de baan gelukkig is met haar 34-jarige fitnesscoach Allistair McCaw.

In de zomer van 2007 bereikte Michaëlla Krajicek de kwartfinales op Wimbledon en leek haar definitieve doorbraak als nummer 30 van de wereld een kwestie van tijd. Blessures en omstreden keuzes in haar begeleiding wierpen de huidige nummer 2 van Nederland ver terug. Krajicek behoorde vorig jaar zelfs niet tot de beste 300 speelsters van de WTA Tour en krabbelde moeizaam terug tot 201.

In oktober 2008 maakte Michaëlla Krajicek bekend dat ze naast conditietrainer McCaw ook een tenniscoach zou aantrekken. Dehous was tevreden over de proefperiode met Krajicek, tot hij afgelopen week vanuit Australië een mail ontving.

‘McCaw liet weten dat Amerika hun thuisbasis wordt. Dat verraste me, het was bij de onderhandelingen nooit ter sprake gekomen. Voor mij is het geen optie om me in het buitenland te vestigen. Daarom gaan we niet verder.’

Het ging ook om geld, verduidelijkt Petr Krajicek. ‘Vanwege haar lage ranking verkeert Misa niet in de situatie dat ze twee coaches kan betalen. Zeker voor de lange reizen is het nauwelijks te financieren.’

Donderdag hield Dehous er rekening mee dat hij alsnog naar Melbourne zou reizen om Krajicek te coachen bij de kwalificaties van de Australian Open, mits ze bijtijds is hersteld van een in Auckland opgelopen enkelblessure. Een dag later was de breuk definitief. ‘Maar het is geen afscheid met slaande deuren.’

En zo trekt Krajicek weer alleen op met McCaw. Het contact tussen de Zuid-Afrikaanse oud-atleet en zijn pupil met de buitenwereld is spaarzaam. Ze reageren niet op telefoontjes of sms-berichten en verkiezen de anonimiteit.

Broer Richard moet van anderen horen dat de samenwerking tussen Dehous en Michaëlla geen vervolg krijgt. Maar hij heeft zich dan ook teruggetrokken als souffleur van zijn zus. ‘Misa is een volwassen vrouw, ik kon alleen nog haar adviseur zijn. Ik had haar aangeraden Eric van Harpen als coach te nemen, maar dat zag Misa niet zitten. Ik zei: als je mijn adviezen toch niet opvolgt, kunnen we er beter mee stoppen.’

Nu mailt Richard af en toe met zijn zus. ‘Maar we zien elkaar soms maanden niet.’ Hij is verrast dat Dehous is afgehaakt. ‘Ik respecteerde die keuze van Misa, hij heeft met Clijsters goede resultaten behaald. Ik hoopte dat Dehous zo snel mogelijk naar Australië ging. Met enkele tips had hij in tennistechnisch opzicht meer voor Misa kunnen betekenen dan McCaw.’

Fysiek zit het wel goed met Misa, verklaren Richard en vader Petr Krajicek. ‘Ze oogt fit en afgetraind’, aldus Petr. Maar hij maakt zich zorgen over de stagnatie in haar spel. ‘Misa zou haar laatste partij in het kwalificatietoernooi van Auckland tegen Morita hebben verloren door die enkelblessure. Dat was niet de belangrijkste oorzaak.’

Kijk naar de statistieken, zegt Petr Krajicek. ‘Misa sloeg slechts 48 procent van haar eerste service in. In 2007 was ze nog de ace-koningin van Wimbledon. Ik liet haar in Tsjechië dan ook dagelijks 100 keer serveren. Ik vraag me af of Misa dat nog steeds doet.’

Met weemoed verklaart Petr Krajicek dat hij tot de 18de verjaardag van Misa ‘vader en mentor tegelijk was’. Daarna moest hij zijn dochter loslaten. ‘Dat hoorde ik tenminste van alle Nederlandse coaches en diverse journalisten’, klinkt het sarcastisch. ‘Als Misa zich niet langer door haar vader liet begeleiden, zou ze zo in de topvijf staan.’

Hij was geen voorstander van McCaw. ‘Ik zou als ik Misa was meteen voor een tenniscoach hebben gekozen. Conditie zegt niet alles. McEnroe zag je nooit in het krachthonk, Richard deed tot zijn 19de niets aan fitness.’

Kritische vragen over de relatie tussen McCaw en zijn dochter zijn dan ook gerechtvaardigd, stelt pa Krajicek. ‘Ik wil Misa geen pijn doen, ik weet dat ze nu gelukkig is en dat staat voorop. Maar de cijfers liegen niet. McCaw noemt zichzelf performance coach. Ik zou dat niet zo hard van de daken roepen. En de performances van mijn dochter vallen niet mee.’

Waarom treden Misa en McCaw niet in de openbaarheid, vraagt Petr Krajicek zich af. ‘Ik begrijp niet waarom Misa niet op de nationale Masters heeft gespeeld. Dan had ze vanwege haar reputatie onder druk gestaan. Nou en?

‘Misa kon juist geweldig onder druk spelen. Nu ging ze met McCaw naar Amerika. Hij houdt haar bij iedereen weg en wekt zo de indruk dat ze iets te verbergen hebben. Ik zie hetzelfde gebeuren als vroeger. Toen meden andere meisjes de confrontatie met Misa. Nu zeg ik tegen McCaw: waar ben je bang voor?’

Petr Krajicek roept McCaw op gebruik te maken van de expertise in Nederland en Tsjechië. ‘Technisch directeur Goetzke begeleidde Misa vorig jaar bij de grastoernooien. Het resultaat was meteen zichtbaar. Ik accepteer dat Misa nu haar eigen leven leidt. Maar wie kan beter aan haar service en forehand werken dan haar broer?’

De Hous: "Heb nog geen contract getekend"

Loopt de samenwerking tussen Michaëlla Krajicek en Marc De Hous al op zijn eind? Onze landgenoot heeft nog altijd geen contract getekend en is ook niet mee afgereisd naar het toernooi van Auckland, in Nieuw-Zeeland.

Michaëlla Krajicek heeft zich in Auckland niet kunnen plaatsen voor de hoofdtabel. De Nederlandse verloor in drie sets van de Japanse Ayumi Morita. (PhotoNews) Krajicek leidde met 4-2 in de derde set, maar ging toen door haar enkel. Ze moet het in Nieuw-Zeeland ook stellen zonder haar coach Marc De Hous.

"Ik wacht de onderhandelingen met haar managementbureau nog altijd af", zegt coach De Hous in Het Laatste Nieuws.

"Ze is met handen en voeten gebonden aan Octagon, maar ik reis niet af als ik geen contract heb."

"Maar ik raak het op enkele punten niet eens met Octagon. Er zijn nu eenmaal limieten waaraan ik mij wil houden", zegt De Hous.

Volgens de krant kijkt de tenniscoach al uit naar alternatieven.

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 29 december 2008

‘Michaëlla moet gelukkig zijn’

Petr Krajicek ziet zijn dochter Michaella Krajicek een jaar worstelen, maar gunt haar de ruimte om zelf keuzes te maken. ,,Ik vond het soms moeilijk om toe te kijken. Als ze verloor, huilde ik inwendig en was diep ongelukkig.’’

De man die zijn dochter naar de kwartfinale op Wimbledon heeft geleid, volgt haar nu al een jaar van grote afstand. In die periode heeft de 67-jarige Petr Krajicek geleerd om principes opzij te zetten en soms op zijn tong te bijten. Eén ding is voor hem duidelijker dan ooit: ,,Michaëlla moet gelukkig zijn.’’

Het is april 2008. Michaëlla Krajicek heeft ook haar vijfde partij van dit tennisjaar niet kunnen winnen. In tranen belt ze naar Praag, naar haar vader. ,,Dat was tijdens het hardcourtseizoen in de Verenigde Staten. Het ging nog altijd niet goed met Michaëlla. Ook een tripje naar Disneyland, om even aan iets anders dan tennis te denken, hielp niet.’’

In Amelia Island verliest Krajicek kansloos van Alizé Cornet uit Frankrijk en dan grijpt ze naar de telefoon. ,,Ik kreeg haar huilend aan de lijn: ‘Papa, kom je me helpen?’ Dan ga je uiteraard snel die kant op. Het had nog bijna geholpen ook. Misa won op het volgende toernooi in Charleston een set van diezelfde Cornet, stond in de derde zelfs met 3-1 voor. Daarna miste ze één gemakkelijke bal en was het over. Dat verbaasde me. Op tennisgebied was er wel meer dat mij irriteerde.’’

Krajicek werkt dan al een half jaar met Allistair McCaw, een 34-jarige conditietrainer uit Zuid-Afrika. Mede vanwege een polsblessure blijft resultaat uit. ,,De tijd ontbrak in Charleston om het tennis van mijn dochter weer op de rails te krijgen. De backhand, de opslag, er was veel mis. Daar zag ik al dat conditietraining slechts tien procent is van het geheel, een bijzaak. Je hebt een deskundige tenniscoach nodig. Al stond ik vorig jaar zeker achter de keuze om een conditietrainer aan te trekken. Dat gedeelte heb ik verwaarloosd, dat wil ik best toegeven.’’

Petr Krajicek wil ingrijpen, maar doet het niet. ,,Als sportvrouw was Michaëlla ongelukkig, anders had ze me ook niet in tranen opgebeld. Maar als mens was ze wel gelukkig, ze had het goed met Allistair. Juist in Nederland wordt altijd gepredikt dat het geluk van je kind het allerbelangrijkste is, ook als dat ten koste gaat van sportief succes. Een kind van twaalf jaar kun je nog een bepaalde kant opduwen, bij een puber van zestien, zeventien wordt dat al moeilijker. Michaëlla is negentien jaar, ook wettelijk gezien volwassen dus.’’

De bezorgde vader heeft moeite met de situatie. ,,Allistair trekt Michaëlla mee in een volwassen wereld. Hij is haar vaste gesprekspartner. Een man van 34 jaar, met veel meer levenservaring dan mijn dochter en tien jaar ervaring in het tenniscircuit. Ik kan me voorstellen dat Misa denkt dat iets echt zo is, als hij dat zegt.’’

Ruim een maand later, op gravel in Rome, verliest Krajicek van Sybille Bammer uit Oostenrijk. ,,Een jaar eerder had ze nog van haar gewonnen en nu was Misa kansloos. Ik was daar ook en inwendig heb ik gehuild. Ik was diep ongelukkig. Niet voor mezelf, voor haar. Vanaf haar derde tennist Michaëlla al en ze heeft er ontzettend veel energie in gestoken om iets te bereiken. Kampioen van Europa als 13-jarige, wereldkampioen als 15-jarige, een kwartfinale op Wimbledon, kansrijk tegen Sjarapova, winnen van Dementjeva en Safina. En nu leek al die energie verloren te zijn gegaan. Ik houd van mijn dochter en vond het moeilijk om toe te kijken.’’

Vader Krajicek houdt zich in. ,,Ik zat klem, want Misa was gelukkig. Gelukkig met Allistair. Dan staat die carrière op de tweede plaats, zo zit het nu eenmaal.’’

Twee weken later gaat het toch nog mis. Op Roland Garros verliest Michaëlla ook haar tiende wedstrijd op een rij en meteen na afloop noemt Petr Krajicek de trainer van zijn dochter een tennisanalfabeet. ,,Ik zei het in al mijn emotie, maar ik had mijn eigen frustratie niet naar buiten mogen brengen. Die opmerking op zich was nog niet zo slecht, alleen had ik dit nooit tegen een journalist mogen zeggen. Allistair heeft later toegegeven dat Misa een echte tennistrainer nodig had, maar hij was boos op mij en is boos gebleven. Ik heb hem vooral verweten dat hij niet op tijd aan de bel heeft getrokken. Als Feyenoord of Ajax viermaal op een rij heeft verloren, wordt toch ook ingegrepen?’’

Dat gebeurt ook bij zijn dochter. Rohan Goetzke, technisch directeur van de tennisbond en de man die Richard Krajicek naar de wereldtop leidde, helpt de Kleine Kraai tijdens het grasseizoen. ,,Het ging meteen een stuk beter. Rohan zag wat er anders moest en vaak zijn kleine dingetjes genoeg om iemand weer goed te laten tennissen. In die periode heeft Michaëlla ook ingezien dat ze een tenniscoach nodig had. Alleen waren de financiën een probleem. Als je een jaar lang niets wint, wordt het lastig om naast een conditietrainer ook een tenniscoach te betalen.’’

Petr Krajicek overlegt met Goetzke, met zoon Richard en met zijn adviseurs in Tsjechië. ,,Wij hadden de Nederlander Eric van Harpen of de Tsjech Jan Vacek op het oog als coach. Ook Larry Passos, de voormalige trainer van Gustavo Kuerten, was beschikbaar. Van Harpen heeft gewerkt met Patty Schnyder, Conchita Martinez en Arantxa Sanchez. Een uitstekende kandidaat dus. Maar Misa wilde het anders. Een coach in de buurt van Nederland en iemand die het goed zou kunnen vinden met Allistair. Dat laatste is voor haar heel belangrijk.’’

Krajicek merkt dat zijn dochter voet bij stuk houdt en in zee wil gaan met de Belg Marc Dehous, een man die jaren heeft gewerkt met Kim Clijsters. ,,Michaëlla is vrij zelfstandig en heeft soms het gevoel dat ze alles al weet. Ze neemt nu haar eigen beslissingen en dat is alleen maar goed. Ik heb de keuze voor Dehous gerespecteerd. Wat had ik anders kunnen doen? Kinderen kunnen vaak koppig zijn. Ik ben 67 jaar, heb veertig jaar ervaring in de tennissport en kijk anders tegen bepaalde zaken aan. Maar dit was haar beslissing.’’

Een jaar zonder Petr Krajicek is een jaar kwakkelen geweest voor Michaëlla Krajicek. ,,Toen ik Misa nog begeleidde, hebben deskundigen als Glen Schaap en John van Lottum geroepen dat het beter met haar zou gaan als ik er mee zou stoppen. Allemaal losse flodders die nergens op waren gebaseerd. Er werd zelfs geroepen dat ze zonder mij de top-5 van de wereld zou halen.

,,Zij weten niet hoe moeilijk het was om de liefde voor je dochter en het trainerschap te combineren. Ik heb een puber naar plek 30 op de wereldranglijst geholpen, naar de kwartfinale op Wimbledon. Dit jaar is geroepen dat die vele nederlagen zijn veroorzaakt door haar polsblessure. Vergeet niet dat ze in 2005 ook lang uit de roulatie was vanwege een knieblessure. Kort daarna veroverde ze in Oezbekistan haar eerste WTA-titel. Toen kon het dus wel.’’

Krajicek is blij dat nu, met tenniscoach Dehous, de weg naar boven weer lijkt te zijn gevonden. In november haalt zijn dochter, via de kwalificaties, de finale van een challengertoernooi in het Slowaakse Bratislava. ,,Ze won van Gisela Dulko. Een goed teken, want dat is een uitstekende tennisster. Ik had met mijn vrouw naar de finale willen gaan, maar was huiverig. Bij een nederlaag zou kunnen worden gezegd dat onze aanwezigheid daar de reden voor was. Zo werkt het soms bij kinderen en trainers. Ik heb Misa gebeld en voelde dat ze liever niet had dat wij zouden komen. Het was slechts een paar uur rijden, maar we zijn thuis gebleven.

,,Ik ben wel blij dat de tennistrainingen blijkbaar weer goed worden ingevuld. Ik geloof ook dat het de goede kant op kan gaan als Misa de komende tijd wat geluk heeft en gezond blijft. Ze heeft de afgelopen weken op uitnodiging bij Nick Bolletieri in de Verenigde Staten getraind.’’

Petr Krajicek wil er de komende tijd voor zorgen dat de relatie met zijn dochter goed blijft. Ook al staat hij niet altijd achter haar keuzes. ,,Eén ding is het allerbelangrijkste, dat Michaëlla gelukkig is. Dat ze een goede verstandhouding heeft met de familie. Niet alleen met mijn vrouw en met mij, ook met iedereen in Tsjechië, met Richard en Daphne.

,,Ik heb er veel voor over om te zorgen dat die verhouding voor honderd procent goed is. Ja, ik heb de laatste maanden principes overboord gegooid. Zaken die ik tien jaar terug of zelfs een jaar terug nog belangrijk vond, zijn dat nu veel minder. Ik wil proberen om vast te houden wat Misa en ik nog met elkaar hebben. Dat gaat ook lukken. In de dagen voor kerst was Misa drie dagen in Praag en bakte oma lekkere koekjes voor haar en Allistair. Konden ze daar samen van genieten tijdens een kerstdiner in Australië, waar het nieuwe seizoen begint.

,,Ik ben nooit bang geweest voor een breuk met Michaëlla. Ze stuurt me nog steeds sms’jes en daarin zegt ze altijd dat ze van me houdt. Voor mijn vrouw is het moeilijker. Zij is 44 jaar, is bezorgd dat er misbruik van haar dochter wordt gemaakt. Dat ze als jonge vrouw zonder normaal sociaal leven een makkelijke prooi is.’’

Tennis leek het belangrijkste in het leven van Petr Krajicek. Eerst met zoon Richard, daarna met Michaëlla. Nu ligt dat anders. ,,Het is moeilijk om vader of opa te zijn. Richard zei pas nog dat ik maar pech heb gehad met mijn kinderen. Hun geluk en dat van je kleinkinderen is het belangrijkste. Ik ben pas nog bij Richard, Daphne en de kinderen geweest.’’

Lachend: ,,Ik heb van Alec verloren met pingpongen en het is niet leuk als een jochie van acht jaar je verslaat. Ik vind het leuk dat Richard ook met mij overlegt als het over het tennis van Alec gaat. Ik heb Emma zien hockeyen en dat was ook geweldig.

,,Tennis is heel belangrijk, maar niet zo belangrijk dat ik er een breuk in de familie voor over heb. Ik ga voorlopig nog niet dood, maar Michaëlla moet nog heel wat langer door. Haar geluk staat boven een tenniscarrière.’’

Krajicek heeft nog niet de kans gehad om de zaken met McCaw uit te praten. ,,Ik geloof ook niet dat Michaëlla daar behoefte aan heeft. Als dat wel zo is, doe ik het voor haar. Ik wil graag bijdragen aan haar geluk. Ik denk alleen niet dat de tijd er al rijp voor is.’’

Krajicek, Lisicki have big games, bigger potential

One of the revelations of visiting a tennis training facility during the nominal "offseason" is that you get a chance to see a range or pro players working on their games instead of battling it out under intense pressure to advance to the next round in a tournament.

Pressure does funny things to players -- and to their strokes and strategies. But in a vigorous practice session, with nothing at stake, you can see the essence of a player's physical assets -- you see their true potential. Want to assign a degree of difficulty to tennis as a game? Just watch a player -- of any level -- practice, and then watch him or her play a tournament match.

Last week at the IMG Nick Bollettieri Tennis Academy, I had a chance to watch a slew of players, including Jelena Jankovic, Kei Nishikori, Sabine Lisicki, Ivo Karlovic and Michaella Krajicek. It was a feast for a tennis-starved soul and perhaps a preview for 2009. The tennis crowd knows all about Jankovic, but Krajicek and Lisicki -- a pair of 19-year-olds -- are still under the radar. That could change by the end of the Australian Open.

Krajicek and Lisicki are players cut from similar cloth. They're big, rangy and versatile. Each of them has a serve that reveals one of the most interesting long-term developments of the past decade in women's tennis -- the increasing ability of women to serve big. While Serena and Venus Williams might be Exhibit A for this theory, Krajicek and Lisicki are part of the larger and ever-growing pool of WTA pros for whom the serve is not just a tool. It's a weapon.

Lisicki is a 19-year-old from Berlin, Germany, and in 2008 she didn't even merit a page in the WTA media guide. She started the year ranked -- barely -- inside the top 200, but finished at No. 57. And although she hasn't won a main tour title, she reached her first final (Tashkent) in the fall, losing the title match in a third-set tiebreaker. This woman is 5-foot-10 and 155 pounds and she moves well, so the upside is huge.

Krajicek had street cred as soon as she ventured onto the tour, because she's the sister of former Wimbledon champ (and ace-machine) Richard Krajicek. She showed her bloodlines by reaching the Wimbledon quarters in 2007. Last year she was injury-plagued and forced off the tour with knee problems in early July. She returned to competition in October, and she's demonstrated great resilience on the qualifying trail. She made the final at Bratislava in early November -- ensuring her a place in the Australian Open qualifying event for 2009.

Each of these girls is capable of having a big year. Watching them, I felt I might be looking at the WTA equivalent of the NFL star, Terrell Owens (without the bad bits). The trick, as Rafael Nadal or Serena Williams will tell you, is to show the same stuff in matches as you do in practice. If Krajicek and Lisicki can do that, we'll be seeing plenty of them next year.

A new Krajicek is on the way up again

In the middle of Pete Sampras' Wimbledon era is one unknown Dutchman with a Wimbledon Trophy in his hands from 1996. Richard Krajicek not only sent home the reigning Wimbledon Champion from the quarterfinals, he went all the way and won his only Grand Slam tournament. Indeed, far from the green grass of Wimbledon are Arena Fyn’s red rubber mats. On the contrary, maybe they’re not so far.

Because on Court 1, Wednesday afternoon, there appeared a girl with the familiar sounding name of Krajicek. And you can see there’s a family relationship because of her playing style. Big serves and heavy groundstrokes.

In Odense, it’s being done with a more feminine touch than what we remember from big brother Richard. Michaelle Krajicek didn’t need to put in as big an effort this Wednesday, because in front of a handful of spectators, the 19-year old Dutch woman secured a victory easily, 6-4, 6-2, against the English lucky loser Anna Smith.

Krajicek, who has gone through the qualifications with this win, has won four straight matches in a row. But it wasn’t long ago that the Dutch teenager was among the world’s best players. In 2007, she played all four Grand Slam tournaments and earned a qualification to the quarterfinals in the prestigious Wimbledon. Since then, injuries have put the brakes on the storming teen’s career. Just when her first knee injury had healed, her wrist began to teaser her. Most of 2008 was spoiled and her ranking meanwhile dropped from 30 to 219. But even though she’s faced hard times, Krajicek remains in good spirits. ”The fact that I have been out for a period has made me even more motivated. ”The 3 months that I didn’t play tennis has taught me to appreciate being on the court and playing. It is a fantastic feeling to be 100% fit now, and to move freely without any problems on the court,” says the smiling Dutch after the match. It is clear that joy is the fuel in her engine. A clenched fist and a blink of the eye to her coach did not conceal that the Dutch is on her way back to the top of the tennis world.
And with the characteristic Krajicek style of playing, hard serves and heavy groundstrokes, it probably won’t be long before we see the Dutch back in the top 50 ranking. ”I don’t think much about my ranking. I take one match at a time, and try to enjoy it. If I’m well and I’m enjoying playing, that is what is most important. Even though it’s the most fun to win.

”Right now I’m just happy that I’m playing. And here in Odense, it’s going really well. Not least, the surface, which is serving me well.”

Michaella Krajicek will need to summon all her talents for her next game. She will face the winner of the next match between the German Andrea Petkovic and the second-seeded Swedish woman, Sofia Arvidsson.

Martijn van Beetene / Pim Sedee, Algemeen Dagblad, 24 oktober 2008

Krajicek strijdt in de tenniskelder

Michaëlla Krajicek speelt aan het einde van dit seizoen hoogstwaarschijnlijk een 10.000 dollartoernooi op het Britse eiland Jersey. Sinds 2004 tenniste ze niet meer om zo’n bescheiden prijzenpot.

Zulke toernooien zijn normaal gesproken het domein van - met alle respect - mindere godinnen als de Nederlandse Claire Lablans of Marcella Koek. Niet van de kwartfinaliste van Wimbledon 2007.

Ze moet er toch aan geloven, vanwege het dramatische seizoen dat ze doormaakt. Krajicek bereikte dit voorjaar nog haar hoogste positie op de wereldranglijst (30ste, zie grafiek). Daarna zakte ze heel diep weg. Momenteel staat ze 324ste. Vier Nederlandse vrouwen moet ze boven zich dulden.

Krajicek heeft voor even vrede met haar strijd in de tenniskelder. ,,Vergeet niet,’’ zegt ze, ,,dat ik twee zware blessures achter de rug heb, er in totaal wel achttien weken uit ben geweest.’’ Ze is allang blij dat ze na de blessures aan haar linkerpols en haar rechterknie weer fit is, geeft ze aan.

Dat ze sinds haar rentree, eind september in Stuttgart, nog niet heeft kunnen imponeren, frustreert haar niet. ,,Ik heb bewust gekozen voor sterk bezette toernooien en heb tegen prima speelsters als Bondarenko, Camerin en Fedak verloren. Dat is geen schande, vind ik. Ik moet ook nog aan mijn snelheid en coördinatie werken.’’

Ze looft terstond de samenwerking met haar nieuwe Belgische coach Marc Dehous, de voormalige trainer van Kim Clijsters. ,,Hij werkt professioneel en ziet mijn spel goed.’’

Krajicek houdt zich groot en haar omgeving is ook niet pessimistisch gestemd. ,,Ze moet gewoon heel veel spelen, enkel- en dubbelpartijen, om weer in haar ritme te komen,’’ zegt haar fysieke coach Allistair McCaw.

De Zuid-Afrikaan is niet eens op de hoogte van haar ranking. ,,Wat? 324ste? Dat is laag. Ach, het maakt niet uit of ze 50ste of 1000ste staat. Ze moet zich volledig richten op haar eigen spel en werken aan haar zelfvertrouwen.’’

Rohan Goetzke, technisch directeur van de KNLTB, begeleidde Krajicek deze zomer voor en tijdens Wimbledon. Hij denkt dat haar lage klassering wel degelijk invloed op haar heeft.

,,Als je 30ste hebt gestaan en je bent nu de nummer 324, dan geeft dat geen goed gevoel. Zeker niet voor iemand met de vechtersmentaliteit van Michaëlla. Met haar ego moet het moeilijk zijn om te accepteren dat ze zelfs in eigen land slechts nummer vijf is. Dat haat ze, ik weet het zeker.’’

Goetzke geeft aan dat haar moeizame periode in feite al is begonnen na het hoogtepunt uit haar loopbaan, het bereiken van de laatste acht op Wimbledon vorig jaar. ,,Sindsdien staat ze droog,’’ zegt de Australiër. ,,De punten zijn weg, ze moet op nul beginnen. Er is één voordeel, het kan de komende tijd alleen maar beter gaan.’’

Krajicek staat niet alleen, veel tennissers hebben met een forse terugslag gekampt. Goetzke noemt de naam van Andre Agassi. ,,Zelfs hij speelde challengers toen dat nodig was. Michaëlla’s terugkeer zal zeker niet vanzelf gaan. Er zijn geen sluiproutes op de weg terug.

,,Als ze 28 of 29 jaar was geweest, was het moeilijk geworden. Maar als ze nu nog altijd dat vuur in zich heeft, is alles mogelijk. Mits tennis bij haar op de eerste plaats staat, en daar lijkt het gelukkig wel op.’’

Krajicek bevestigt dat. Ze is door het zware jaar alleen maar gegroeid, zegt ze: ,,Ik ben nu honderd procent verantwoordelijk voor de beslissingen die ik maak. Goed of fout.’’

Ze heeft het team rond zich heen zelf samengesteld. Zonder broer Richard of vader Petr nadrukkelijk bij haar zoektocht te betrekken koos ze voor Dehous als coach. Aan het einde van het seizoen beslist ze of ze met hem verder gaat. En ze is McCaw altijd trouw gebleven. Ook al is Petr Krajicek geen groot fan van hem.

Ze houdt vertrouwen: ,,Ik moet gewoon geduld hebben.’’

En Goetzke: ,,Eén ding weet ik zeker. Als het lukt om terug te komen, dan zal ze sterker zijn dan ooit.’’

Algemeen Dagblad, 8 oktober 2008

Krajicek doet vergeefs een 'Djokovic'

Een 'medische schwalbe' heeft Michaëlla Krajicek niet aan haar eerste overwinning sinds juni van dit jaar kunnen helpen. In het Franse Joue-les-Tours verloor de tennisster in de eerste ronde van de Italiaanse Maria Elena Camerin: 6-2 6-4.

Op een klein toernooi in Frankrijk, met een totaal prijzengeld van 50.000 dollar, hoopte Krajicek overwinningen en wedstrijdritme te vinden na twee maanden revalideren na een knie-operatie.

Het liep anders. Krajicek verloor in twee sets van Camerin, die vier jaar terug nog 41ste stond op de wereldranglijst, maar nu niet meer behoort tot de honderd beste tennissters.

Het leek er zelfs even op dat Krajicek opnieuw geblesseerd was geraakt, maar daar is volgens haar fysieke trainer Allistair McCaw geen sprake van.

,,Michaëlla nam in de tweede set een adempauze, daarom vroeg ze een blessurebehandeling aan. Het gaf haar tijd om na te denken over de strategie. Ze deed een 'Djokovic','' zei de Zuid-Afrikaan, verwijzend naar de Servische tennisser die er bekend om staat uit tactische overwegingen blessurebehandelingen aan te vragen.

Volgens McCaw is er geen reden voor bezorgdheid na de tweede nederlaag van Krajicek sinds haar rentree. In Stuttgart verloor de nummer 217 van de wereld anderhalve week terug in de de kwalificaties van Alona Bondarenko.

,,Misa mist wedstrijdritme en ook fysiek is ze niet honderd procent. Haar revalidatie is ten einde, maar de snelheid is nog niet optimaal. Daar kunnen we pas na het seizoen echt aan werken,'' stelt McCaw.

Vanaf zaterdag speelt Krajicek de kwalificaties in Zürich.

Dick Springer, De Telegraaf, 29 september 2008

Krajicek blij na verlies tijdens rentree

Ze kwam, zag, verloor en was toch gelukkig. Het zal niet vaak gebeurd zijn dat Michaëlla Krajicek (19) na een nederlaag lachend haar verhaal kwam vertellen. Maar de rentree die ze in Stuttgart maakte – nederlaag (6-2, 3-6, 2-6) in de kwalificaties tegen Kateryna Bondarenko – gaf de Nederlandse tennisster voldoende reden om een brede glimlach op het gezicht te toveren. "Deze rentree stond volledig in het teken van mijn knie. Het was de eerste echte test en die heeft de knie prima doorstaan. Ik heb de hele partij nergens last van gehad.”

De dansende lichtjes in haar ogen onderstrepen de oprechtheid van Krajiceks woorden. De meniscusoperatie in haar rechterknie had immers best wat bezorgdheid veroorzaakt. „Het blijft toch een operatie, het is altijd maar weer afwachten hoe je daar uitkomt.”

Als belangrijkste medicijn schreven de artsen rust voor. "Ik wilde geen enkel risico nemen en zeker niet te vroeg weer beginnen”, aldus de tennistiener. "Kijk wat er met Robin Haase is gebeurd. Hij heeft in dezelfde week als ik bijna dezelfde meniscusoperatie ondergaan, maar is eerder begonnen met tennissen. Zijn knie reageerde daar flink op en Robin heeft de Daviscup moeten afzeggen omdat er vocht in zijn knie zat.”

Krajicek, die niet bekendstaat om haar geduld, zat zeven weken revalidatie braaf uit. Een periode waarin ze onder meer de Olympische Spelen aan haar neus voorbij zag gaan. "Dat was de vervelendste tijd, een jaar lang had ik uitgekeken naar Peking. De artsen hebben me zelf de keuze laten maken, zeiden me dat ik het ook gewoon kon proberen op de Spelen. Maar ik heb gekozen voor de lange termijn en aan mijn verdere carrière gedacht. Die wilde ik niet op het spel zetten door toch naar Peking af te reizen. Ik moet me nu maar verheugen op Londen 2012, dan krijg ik een nieuwe kans mijn olympische droom te verwezenlijken. Wordt het tennistoernooi nog op gras gespeeld ook, dat ligt mij een stuk beter.”

Ze lacht nog maar eens en lijkt de rentreenederlaag van enkele uren eerder alweer vergeten. Het was niet alleen haar eerste wedstrijd sinds juni (Wimbledon), maar ook de eerste wedstrijd met haar nieuwe coach Marc Dehous op de bank. Samen met de fysieke trainer Allistair McCaw vormt de Belg het nieuwe ’Team Krajicek’, al benadrukt de tennisster dat er vooralsnog sprake is van een proefperiode. "Ik ken Marc via Allistair en heb hem in het verleden natuurlijk wel als coach van onder anderen Kim Clijsters gezien. Maar echt goed kennen we elkaar nog niet. De komende maanden moeten uitwijzen of het klikt tussen ons. Ik speel dit jaar nog zo’n vijf toernooien en gedurende die periode reist Marc mee. Aan het eind van het jaar zien we dan of we met elkaar verder gaan.”

Een echt ’strijdplan’ hebben Krajicek en Dehous dan ook niet gemaakt. Krajicek: "Het is niet zo dat ik van Marc verlang dat hij mijn spel volledig verandert. Hij moet de minpuntjes er uitpikken en die verbeteren. Allistair verzorgt de overige zaken, werkt aan mijn fysiek, let op de voeding.”

Dan mengt de Zuid-Afrikaanse fitnesscoach zich even in het gesprek. Hij complimenteert zijn pupil met het feit dat ze in de weken van gedwongen rust niet is aangekomen. "Dat is voor de meeste sporters het grootste probleem. Ze zijn immers gewend dagelijks veel calorieën te verbranden met trainen. Misa heeft zeven weken niets kunnen doen, maar is geen kilo aangekomen. Dat zegt veel over haar discipline. Dat ze bovendien het belang van haar carrière boven deelname aan de Olympische Spelen heeft gesteld, geeft aan dat ze op volwassen wijze met haar tennisloopbaan bezig is.”

Die loopbaan schreeuwt om een herstart, zeker nu Krajicek uit de top 40 is weggezakt naar de haar onwaardige positie 169 op de wereldranglijst. "Stap één is gezet, de knie heeft de eerste test doorstaan”, meldt ze vol strijdlust. „Nu is het zaak om wedstrijdritme op te doen. Ik geloof in mezelf en ga de strijd aan. Geloof me, als ik geen geloof en plezier in het tennissen zou hebben, dan stond ik nu echt niet hier.”

Robèrt Misset, de Volkskrant, 23 september 2008

Krajicek kiest coach van haar voorbeeld Clijsters

De Vlaamse tennisster Kim Clijsters gold altijd als het grote voorbeeld van Michaëlla Krajicek. Nu gaat de 19-jarige nummer 1 van Nederland werken met de Belgische coach onder wiens leiding Clijsters in 2005 bij de US Open haar eerste Grand Slamtitel behaalde.

Marc de Hous zal Krajicek tot eind dit jaar begeleiden, om te beginnen komend weekeinde in Stuttgart, als ze bij de kwalificaties van het sterk bezette WTA-toernooi haar rentree maakt na een knieoperatie. ‘Het betreft een proefperiode’, verklaarde Krajicek op haar website.

Vijf kandidaten had ze sinds Roland Garros op het oog, op advies van haar fitnesstrainer Allistair McCaw koos ze voor de 42-jarige De Hous, die Clijsters tussen eind 2002 en eind 2005 naar de wereldtop begeleidde. ‘Ik heb van iedereen de plusjes en de minnetjes op een rijtje gezet en zo kwam ik bij Marc uit’, zei Krajicek. ‘ Ik wil mezelf niet vergelijken met een topspeelster als Clijsters. Maar ik probeer, net als Kim vroeger, agressief te spelen. De Hous kan me daarbij helpen.’

Vandaag heeft in Antwerpen de eerste kennismaking plaats tussen De Hous en Krajicek, die vanwege een knieblessure zowel de Olympische Spelen als de US Open moest missen. In 2007 stond ze na een kwartfinale op Wimbledon in de topdertig, sindsdien heeft ze een vrije val doorgemaakt.

Als nummer 169 van de WTA-ranking is Krajicek veroordeeld tot het spelen van kleinere toernooien of kwalificaties, zoals komend weekeinde in Stuttgart. Juist dat perspectief stond De Hous zo tegen, toen hij vanaf 2006 de Vlaamse Kirsten Flipkens coachte. ‘Met Kim was ik gewend naar de grote toernooien te gaan, nu reisde ik naar kleine ITF-toernooien waar Kirsten moest ploeteren voor enkele WTA-punten.’

Het contract tussen De Hous en Flipkens liep vorige maand af. Daarna richtte de voormalige docent lichamelijke opvoeding het vizier op een Europese speelster. ‘Ik heb met Kim en Kirsten het geluk gehad dat ze aangename persoonlijkheden waren’, vertelde De Hous onlangs aan een Belgische krant. ‘Dat wil ik opnieuw, ik wil geen bitch coachen.’

Onafhankelijk van haar vader Petr Krajicek en broer en raadgever Richard Krajicek zegt Michaëlla Krajicek voor De Hous te hebben gekozen. ‘Ik heb zelf de afweging gemaakt. In iemand die zo lang met Clijsters heeft gewerkt, heb je automatisch veel vertrouwen.’

Begin dit jaar sukkelde Krajicek met een polsblessure, waardoor haar tournee door Australië mislukte. De zomer werd bedorven door een knieblessure. Krajicek had het tijdens de revalidatie niet gemakkelijk. ‘Ik baalde vooral dat ik de Spelen moest missen. Maar nu ben ik weer fit. Ik kijk uit naar de samenwerking met De Hous, om te beginnen in Stuttgart.’

Jasper Boks, Sportweek, 22 september 2008

Marc Dehous nieuwe coach Michaëlla Krajicek

Ze heeft een nieuwe tenniscoach. Michaëlla Krajicek gaat samenwerken met Marc Dehous. De Belg werkte eerder succesvol samen met onder andere Kim Clijsters. Deze week maakt de tennisster (19) haar rentree na een meniscusoperatie. In Stuttgart probeert ze zich te kwalificeren en de weg terug naar de wereldtop te vinden.

“Het is Marc Dehous geworden,” zegt een stralende Michaëlla Krajicek. De tennisster was op zoek naar een vaste tenniscoach en heeft die gevonden in de Belg die eerder onder meer werkte met Kim Clijsters, Kirsten Flipkens en Xavier Malisse. “De beslissing had ik al een paar weken geleden genomen, maar er moesten nog wat zaken afgehandeld worden en op papier gezet voor ik ermee naar buiten wilde komen. Ik heb op het goede moment gewacht om het te kunnen vertellen en dat is nu.”

De negentienjarige Krajicek maakt deze week haar rentree nadat ze acht weken geleden een meniscusoperatie onderging aan haar rechterknie. Dehous gaat mee naar de zes toernooien die ze dit jaar van plan is nog te spelen, te beginnen in Stuttgart waar ze zich deze week hoopt te kwalificeren voor het hoofdtoernooi. De toernooien gelden als proefperiode.

Ze kwam mede op advies van haar Zuid-Afrikaanse fysieke begeleider Allistair McCaw bij de Belg terecht. Krajicek maakt duidelijk dat zij en niemand anders de beslissing heeft genomen met Dehous in zee te gaan. “Ik heb zelf de afwegingen gemaakt. Allistair wist het. En ik heb het tegen mijn ouders verteld. Tegen Richard heb ik gezegd dat Marc een van de kandidaten was en dat er een mogelijkheid was dat hij het zou worden. Ik heb het voor de rest eigenlijk tegen niemand verteld.”

Krajicek zei tijdens Roland Garros dat ze op zoek was naar een meereizende coach. Rohan Goetzke, technisch directeur van de tennisbond, nam tijdelijk de honneurs waar toen ze mede door een polsblessure aan het begin van het jaar en een vormdip wegzakte op de wereldranglijst. “Ik had toen gedacht snel een beslissing te nemen. Ik had vijf coaches op een lijstje. Ik heb van iedereen de plusjes en minnetjes op een rij gezet en kwam uiteindelijk uit bij Marc.”

Krajicek hoopt met Dehous de weg terug naar boven in te zetten. Ze is gezakt naar plaats 168, terwijl ze in februari dit jaar nog dertigste stond. “In iemand die zo lang met Clijsters heeft gewerkt heb je automatisch veel vertrouwen,” stelt Krajicek. “Ik wil me niet met haar vergelijken, hoor, zij is zo’n topper. Maar zij speelde toch agressief en dat probeer ik ook altijd. Daarom denk ik dat hij mij goed kan helpen.”

Krajicek zal Almere, waar de bond traint, verruilen voor Antwerpen als uitvalsbasis. “Of ik daar ook een appartementje ga zoeken? Weet ik nog niet. Eerst kijken of de samenwerking goed verloopt.”

Krajicek stelt carrière boven Peking

Op het nippertje verzekerde Michaëlla Krajicek zich vorige maand van een ticket naar Peking, maar een knieblessure heeft haar olympische droom alsnog uiteen doen spatten. De 19-jarige tennisster liep vorige week bij een trainingspartijtje twee scheurtjes in haar meniscus op en gaat vrijdag onder het mes.

Dat kost de geplaagde Krajicek een optreden in Peking.

Met een plek in de kwartfinale op Wimbledon dwong ze vorig jaar al een nominatie af voor de Spelen. Door haar tegenvallende prestaties dit kalenderjaar kwam de eis tot vormbehoud (een plaats bij de eerste 56 op de wereldranglijst) zelfs in gevaar. Op 9 juni, de peildatum, stond Krajicek 53e, net genoeg voor een olympisch ticket.

Een onschuldige bal tijdens een training voorkwam dat ze ook daadwerkelijk in Peking actief is. ,,Het was een hele normale bal, recht door het midden, ze hoefde er niet eens voor te draaien,’’ aldus Rohan Goetzke, technisch directeur van tennisbond KNLTB. ,,Ik voelde direct veel pijn, de training is ook meteen gestopt,’’ beschreef Krajicek de noodlottige situatie.

Twee dagen later probeerde ze weer een bal te slaan. ,,Maar al snel bleek dat het niet ging. Op een scan ontdekten ze toen twee scheurtjes in mijn meniscus.’’ Krajicek had ervoor kunnen kiezen haar knie rust te geven om op die manier te proberen Peking nog te halen. ,,Maar dan had ik mijn hele carrière geriskeerd. Dan maar over vier jaar,’’ zei Krajicek nuchter.

Door de blessure van Krajicek verliest de KNLTB de enige vertegenwoordigster in Peking. ,,Dat is jammer. Maar in eerste instantie is het vooral voor haar erg balen,’’ zei Goetzke. Krajicek keek alweer vooruit naar de toekomst, met een verwijzing naar haar nog jonge leeftijd. ,,Ik kan zeker nog twee keer meedoen aan de Spelen. Maar mijn seizoen is hiermee wel zo’n beetje mislukt.’’

Voor Krajicek verliep het jaar 2008 vrij desastreus. Ze had begin dit jaar last van een polsblessure, maar speelde ondanks het fysieke ongemak aanvankelijk door. Pas na tien toernooien won ze haar eerste partij in het enkelspel. Na een opleving in Rosmalen, waar ze de kwartfinales bereikte, ging ze vervolgens op Wimbledon alweer in de eerste ronde onderuit. Dat kostte haar veel punten, waardoor Krajicek afzakte naar de 115e plaats op de wereldranglijst.

,,Ik weet dat het nu beter is om me te laten opereren, hoe pijnlijk het ook is,’’ stelde Krajicek vast. Ze is de derde Nederlandse tennisser in een week tijd die geblesseerd raakt’s eerder overkwam dat Robin Haase (knie) en Martin Verkerk (enkel). Goetzke: ,,Dat gebeurt in topsport. Gewoon ’bad luck’.’’

Daniëlle Pinedo, NRC Handelsblad, 25 juni 2008

Krajicek verliest in eerste ronde Wimbledon

Michaëlla Krajicek verloor gisteren van dubbelpartner Marina Erakovic in Londen. Dat ze daardoor uit de top-100 duikelt heeft volgens haar ook voordelen.

Het deed een beetje denken aan de voetbalwedstrijd tussen Oranje en Rusland van vorige week. Waar de Russische bondscoach Guus Hiddink de zwaktes van het Nederlands elftal blootlegde, wist Michiel Schapers precies hoe hij de tegenstander van zijn pupil Marina Erakovic moest ontregelen in de eerste ronde van Wimbledon. De Nederlandse toptrainer had Michaëlla Krajicek jarenlang van dichtbij meegemaakt als bondscoach van Jong Oranje. En toen de 19-jarige tennisster uit Almere de overstap naar het seniorencircuit maakte, was er zelfs even sprake van dat hij haar privécoach zou worden. „Te duur”, oordeelde vader Petr Krajicek uiteindelijk.

„Vanuit strategisch oogpunt wordt Marina Erakovic een pittige tegenstander”, stelde Richard Krajicek voor de openingspartij van zijn halfzus op het Londense gras. „Voor Schapers is Misa een open boek”, legde de Wimbledonkampioen van 1996 even voor aanvang van de wedstrijd op een terrasje van de All England Club uit. „Dan heb je op papier al een voorsprong.”

Daar kwam volgens Richard Krajicek bij dat de dubbelpartner van zijn halfzus een hele aardige tennisster is die niet voor niets de laatste vijf maanden honderd plaatsen op de wereldranglijst steeg. „Marina heeft een hele lastige slice – iets dat je in het vrouwencircuit niet zo vaak tegenkomt. Ik denk dat Misa in meerdere opzichten met zware tegenstand te maken krijgt – en dat beseft ze zelf als geen ander.”

Moeilijkste
En inderdaad. Nadat Michaëlla Krajicek gisteren na een eervolle nederlaag (6-7 en 6-7) van de baan was gestapt merkte ze als eerste op dat ze in Erakovic een van de moeilijkste tegenstanders van het vrouwencircuit had getroffen. „Marina heeft veel op gras gespeeld. Ze heeft een goede service. En ze kan haar tegenstander onder druk zetten met agressief spel.”

Nederlands beste tennisster vond het dan ook geen schande dat zij van de Nieuw-Zeelandse had verloren. „Mijn eerste servicepercentage had misschien wat hoger gekund. En in sommige fases van de wedstrijd sloeg ik te veel onnodige fouten. Maar om nu te zeggen dat ik met een ontevreden gevoel van de baan stap? Nee.” Ook Schapers moest zijn ex-pupil complimenteren. „Ze ging opvallend goed om met de slice van Marina. En slicete zo nu en dan zelfs goed terug. Alleen op de beslissende momenten liet Michaëlla het afweten.”

Een faire conclusie, want in de tweede set verspeelde Krajicek een 5-1 voorsprong in de tiebreak met een dubbele fout en twee mishits. Het zijn, aldus broer Richard, de naweeën van een onzekere periode. „Als je in een paar maanden tijd tien wedstrijden op rij verliest, doet dat wat met je zelfvertrouwen. Je raakt in een slum en dan duurt het even voordat je daar weer uitkomt. Oók als je spel over de hele linie een stijgende lijn vertoont. Mijn zus heeft het gevoel dat ze op een dun laagje ijs staat. En dat zal voorlopig nog wel even zo blijven.”

Deuk
Of dat erg is? Nee, vindt Rohan Goetzke, technisch directeur van tennisbond KNLTB en de man die Richard ruim tien jaar lang coachte. Nu voorziet hij diens zus van adviezen totdat er een vaste trainer wordt aangesteld. Goetzke stelde voorafgaand aan het toernooi al dat de lange reeks nederlagen van Michaëlla „zwaar overdreven” wordt. „Het is waar dat haar zelfvertrouwen een flinke deuk heeft opgelopen. Maar is dat niet begrijpelijk? Winnen is een drug. En zonder die drug voel je je ontregeld. Maar Michaëlla heeft eerder bewezen dat ze goed kan tennissen. Ze zal het verleden achter zich moeten laten en de tweede helft van het jaar als een nieuwe episode beschouwen.”

Zeker is dat die tweede helft er wat anders uit zal gaan zien. Want door haar vroege uitschakeling duikelt Krajicek voor het eerst sinds drie jaar uit de top-100. En zal zij nog moeite krijgen zich direct te plaatsen voor het hoofdtoernooi van de US Open. „Dat wordt even wennen”, reageerde de tennisster na afloop opvallend monter. „Maar misschien is dat zo slecht nog niet: dan doe ik wat extra wedstrijdritme op.”

Krajicek, die nog wel actief is in het dubbelspel, wil na Wimbledon eerst een week rust nemen. „En daarna ga ik keihard trainen voor de Olympische Spelen.” Want als er iets is waar zij naar uitkijkt, dan is het dat. „Wat is er nou mooier dan voor je eigen land te mogen uitkomen?”

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 25 juni 2008

Vrije val na uitschakeling

Marina Erakovic liep in de kleedkamer van de All England Club driemaal voorzichtig langs Michaëlla Krajicek, die ze net had verslagen op baantje 6.

De Nieuw-Zeelandse weet hoe heftig haar dubbelmaatje kan reageren op een nederlaag. ,,Ik bijt echt niet hoor,’’ zei de Nederlandse, die vorig jaar nog de kwartfinale had gehaald in Londen.

Uitschakeling in de eerste ronde van Wimbledon, een vrije val van zo’n zestig plaatsen op de ranglijst en voor het eerst sinds juni 2005 geen plek meer tussen de beste honderd tennissters van de wereld. Krajicek had alle reden om chagrijnig te zijn na de nederlaag met 7-6 (3) en 7-6 (6) tegen Erakovic.

Ze had zich dit jaar voorgenomen om de top-20 te halen, maar vanwege een zware polsblessure en een vormcrisis kwam daarvan helemaal niets terecht.

Als je de bodem hebt geraakt en langzaam omhoog klautert, valt een nieuwe tegenslag blijkbaar wel te verwerken. Vier weken terug, na een dramatische uitschakeling op Roland Garros, was Krajicek totaal in de war en ontroostbaar. Nu zat ze er nuchter bij. Een overwinning in Birmingham en twee zeges in Rosmalen hebben haar het gevoel gegeven dat het ergste achter de rug is.

Daar is ook reden voor. Krajicek haalde een redelijk niveau tegen Erakovic, de pupil van Michiel Schapers. Alleen ontbrak op de beslissende momenten het zelfvertrouwen om de overwinning te grijpen. De eerste tiebreak ging verloren door twee dubbelfouten en een gemiste forehand. In de tweede tiebreak liet Krajicek zelfs een 5-1 voorsprong glippen. Weer door een dubbelfout, maar nu ook door enkele sterke punten van haar opponente.

Erakovic liet zich mentaal evenmin van haar sterkste kant zien, want zij verspeelde op 5-3 in de tweede set een matchpoint en deed dat in de tiebreak nog een keer. De spanning gierde ook door haar lichaam.

,,Ik hoef me niet te schamen voor deze nederlaag,’’ zei Krajicek. ,,Erakovic is een uitstekende grastennisster, die het verdient om hier ver te komen. Ik had gewoon een ontzettend lastige loting.’’

De Almeerse zakt door de nederlaag naar om en nabij de 110de positie op de wereldranglijst. Het is onzeker of ze volgende maand rechtstreeks wordt toegelaten tot de US Open in New York. Rohan Goetzke, technisch-directeur van de tennisbond en tijdens het grasseizoen coach van Krajicek, zegt dat zij dit moet beschouwen als een nieuwe start.

Dat zij nu wegzakt uit de top-100 ligt volgens Goetzke niet aan deze ene nederlaag. ,,Ze is een jaar lang niet constant genoeg geweest,’’ aldus de Australiër. Sterker nog, na haar kwartfinale van vorig jaar op Wimbledon heeft Krajicek nooit meer dan twee partijen op een rij gewonnen bij een WTA-toernooi.

De komende weken gaat Krajicek op zoek naar een coach, die haar spel weer op orde moet krijgen. Vooral de service, die altijd een wapen was, moet beter. Wedstrijden winnen, meer zelfvertrouwen krijgen en daardoor ook een hoger niveau halen. Dat is de opdracht. ,,En Misa moet niet in paniek raken,’’ stelt Goetzke.

Daar hoeft niemand bang voor te zijn, benadrukt Krajicek. ,,Als ik goed tennis, komen de resultaten echt wel. Dat ik op de US Open misschien het kwalificatietoernooi moet spelen, interesseert me ook niet. Kan ik mooi wat extra wedstrijden spelen. Sinds ik in Birmingham voor het eerst na maanden een wedstrijd heb gewonnen, heb ik het gevoel dat ik vooruit ga.’’

Krajicek en Erakovic zijn nu weer maatjes. Ook in Londen dubbelen ze samen. Daarna last de Nederlandse nummer één een pauze in.

,,Misa heeft nu tijd nodig om haar tennis te verbeteren,’’ zegt Goetzke. ,,Een topspeler moet ook solide zijn in een mindere periode. Het ijs moet dikker worden. Misa beleeft nu de eerste zware test uit haar loopbaan. In haar juniorentijd ging alles vlekkeloos, de overstap naar de senioren verliep ook soepel en nu gaat het even wat minder. Maar ze is pas negentien. Deze periode moet haar juist hongerig maken.’’

De voormalige coach van Richard Krajicek houdt Michaëlla ook de komende tijd in de gaten. Hij is volgende maand haar begeleider in Montreal en staat haar eveneens bij tijdens de Zomerspelen in Peking. De suggestie dat ze dit olympische toernooi beter kan laten schieten, om het Amerikaanse hardcourtseizoen niet te onderbreken, schoof Krajicek terzijde. ,,Ik verheug me juist enorm op de Olympische Spelen.’’

Dat was vier weken terug in Parijs wel anders. Toen had Krajicek na haar nederlaag op Roland Garros helemaal nergens zin in.

Krajicek ziet het niet zo somber

Het optimisme waarmee Michaëlla Krajicek ook dinsdag na haar vroege uitschakeling op Wimbledon haar tennistoekomst bekeek wekte verwondering. De Nederlandse hield ook na haar nederlaag (6-7 6-7) tegen de Nieuw-Zeelandse Marina Erakovic vol dat het met haar spel de goede kant opgaat.

De wereldranglijst, waarop ze over een kleine twee weken mogelijk zelfs buiten de top honderd duikelt, vertelt een ander verhaal. Natuurlijk was het niet realistisch dat Krajicek - momenteel 49e van de wereld - haar prestatie van vorig jaar op Wimbledon zou herhalen. Toen bereikte ze in een roes de kwartfinales en was de uitschakeling tegen de Française Marion Bartoli eigenlijk zelfs onnodig.

Krajicek had veel punten te verdedigen op het Londense gras maar haalde slechts bij vlagen een aanvaardbaar niveau tegen Erakovic, haar dubbelpartner die 53e op de wereldranglijst staat. Opnieuw viel op hoe broos haar zelfvertrouwen is. Tot aan het grastoernooi van Birmingham, had ze dit jaar alleen nog maar nederlagen geïncasseerd. Met drie winstpartijen (twee in Rosmalen) op zak reisde ze in gezelschap van tijdelijk coach Rohan Goetzke af naar Londen, maar eindigde het avontuur al in de eerste ronde.

Boos
“Heel erg jammer”, zei ze tegenover de NOS. “Ik heb in de partij een goede prestatie neergezet. Alleen ben ik boos op mezelf over hoe ik serveerde en speelde in de tiebreaks.” De eerste, nadat ze een break voorsprong uit handen had gegeven, begon Krajicek met een dubbele fout, hetgeen ze herhaalde bij een 5-3-achterstand. De goed serverende Erakovic pakte meteen het eerste setpunt.

In de tweede set verloor Krajicek haar opslag in de achtste game en moest ze bij 5-3 een wedstrijdpunt wegwerken. Juist op die momenten liet ze haar beste tennis zien. De break - Krajiceks enige - leidde opnieuw tot een tiebreak waarin ze een 5-1-voorsprong alsnog uit handen gaf. Opeens lukte er niets meer. Bij het derde matchpoint was het raak voor Erakovic, geboren in Split en getraind door Michiel Schapers.

Moeite
“Ik had die tweede set gewoon moeten winnen”, mopperde ze. “Het had vandaag net zo goed 7-6 7-6 voor mij kunnen zijn.” Ze had het niet fijn gevonden tegen Erakovic te moeten spelen. “Dat vond zij ook. Ze is een goede speelster, vooral op gras. Marina had er moeite mee om me na afloop aan te spreken. Ik zei: doe maar normaal, ik bijt je echt niet. Morgen gaan we samen inspelen voor het dubbel. Het toernooi gaat gewoon verder.”

Crisis
Maar dubbelen is toch vooral tijdverdrijf. Het gaat in tennis om het enkelspel, beseft Krajicek ook wel. De klad zit er nog steeds in. Begonnen dit jaar als de nummer 33 van de wereld is ze door een polsblessure en een mentale crisis afgedaald naar een plaats die rechtstreeks deelname aan de US Open al niet meer garandeert. “Ga ik toch gewoon kwalificaties spelen”, zei ze dinsdag. “Ben ik goed genoeg dan haal ik gewoon het hoofdtoernooi.”

Eerst zijn er trouwens de Olympische Spelen. “Ik kijk er echt naar uit. Jammer dat Robin (Haase) niet mag, eigenlijk vind ik dat onbegrijpelijk.” Zelf toonde ze dit voorjaar volgens de regels van NOCNSF vormbehoud. Dat is ook moeilijk uit te leggen.

Noor Tonkens, de Volkskrant, 20 juni 2008

Goetzke schiet Krajicek te hulp

Aan de hand van Rohan Goetzke, de voormalige coach van haar broer Richard, zette Michaëlla Krajicek de afgelopen tien dagen haar beste resultaten van het jaar neer. Ze werd donderdag in de kwartfinale van de Ordina Open weliswaar uitgeschakeld, maar haar optreden in Rosmalen stemt gematigd positief.

Het jaar van Krajicek verliep tot voor kort dramatisch. Ze moest rust nemen vanwege een polsblessure en won in 2008 geen enkele partij. Op Roland Garros bracht ze haar score op 0-10 en stortte ze ter plekke bijna in. Ze zat er doorheen en vertelde dat ze een psycholoog in de arm had genomen, met wie ze vooral over haar privéleven praatte.

Ze zei ook dat ze had besloten naar Nederland te verhuizen. Ze woont nu in Tsjechië bij haar ouders, maar zou het tuinhuis van haar broer Richard in Muiderberg betrekken. Ook had ze een Nederlandse fulltime tenniscoach op het oog, wiens naam ze na Wimbledon bekend zou maken.

Een paar dagen later nam ze die woorden terug. Er was nog geen coach in beeld en voorlopig zouden broer Richard en Rohan Goetzke, technisch directeur van de tennisbond, haar begeleiden. Niet veel later besloot ze voorlopig toch maar niet te verhuizen.

Goetzke, die met Richard Krajicek grote successen beleefde, reisde vorige week met Michaëlla naar het toernooi van Birmingham. ‘Wat kan jou het schelen’, was de reactie van de Australiër geweest op de tien nederlagen op rij. Blijkbaar was die relativering precies wat Krajicek nodig had. In Birmingham boekte ze op gras de eerste zege van het jaar. Het bleef weliswaar bij die ene overwinning, maar de ban van het verliezen was gebroken.

Deze week begon Krajicek in Rosmalen, op het gras waar ze zich sowieso beter thuis voelt dan op gravel, voortvarend. Ze leek tegen de Japanse Sugiyama in twee sets gemakkelijk op de winst af te stevenen. Toch gaf ze de partij plotseling uit handen. Ze stelde de zege pas in de tiebreak van de derde set veilig.

Maar de veerkracht die ze liet zien – ze overleefde in die derde set een matchpoint tegen – stemde positief. Ze vocht zich naar een overwinning en dat deed haar goed. In haar tweede partij won ze overtuigend en gemakkelijk met 6-2, 6-2 van Sania Mirza uit India.

Donderdag leek er weer geen vuiltje aan de lucht. Tegen de Thaise Tamarine Tanasugarn liep alles op rolletjes. Krajicek won de eerste set gemakkelijk met 6-3, maar daarna ging het mis. ‘Mijn gevoel was de hele wedstrijd al niet goed, ook niet in die eerste set. Het is een stom excuus, maar ik had veel last van de wind en ik voelde me niet lekker op de baan. Daarna ging zij steeds beter spelen en ging het met mij de andere kant op.’

Krajicek verloor met 6-3, 3-6, 4-6. ‘Ik zat er doorheen. Ik kon het op het laatst niet meer opbrengen te vechten tegen de wind, tegen haar en nog het meest tegen mezelf. Als ik beter had gespeeld, had ik de wedstrijd misschien kunnen omdraaien. Het ging gewoon niet vandaag, maar ik houd een positief gevoel over aan dit toernooi.’

De samenwerking met Goetzke lijkt haar goed te doen. Hij zit ontspannen in de spelersbox en straalt rust uit, op het laconieke af. ‘Hij is heel relaxed en dat is belangrijk voor mij. Hij brengt rust in mijn spel en daarnaast heeft hij natuurlijk super veel verstand van tennis.’

Goetzke zal Krajicek volgende week ook tijdens het toernooi op Wimbledon bijstaan. In Londen bereikte Krajicek vorig jaar de kwartfinales, wat betekent dat ze verder zal zakken op de wereldranglijst als ze dat spectaculaire resultaat in deze editie niet evenaart. Toch voelt ze geen extra druk. ‘Ik kijk uit naar het toernooi en ik maak me niet druk om de ranking.’

Krajicek is nog altijd zoekende naar haar beste tennis en haar zelfvertrouwen. Toch lijkt de hand van Goetzke merkbaar. Krajicek zit beter in haar vel. ‘Dat kun je ook wel aan mij zien, denk ik, want als het niet goed met me gaat, kan ik dat niet verbergen.’

Pim Sedee, Algemeen Dagblad, 19 juni 2008

Topvorm is ver weg bij Krajicek

Het had er even de schijn van dat Michaëlla Krajicek haar vormcrisis had overwonnen. Na een tot dusverre dramatisch verlopen seizoen plaatste ze zich in Rosmalen voor de kwartfinale van de Ordina Open, dankzij een miraculeuze ontsnapping in de eerste ronde en een overtuigende zege in de tweede.

Een plaats in de halve finale bleek echter te hoog gegrepen voor Krajicek. Ze ging donderdag ten onder tegen Tamarine Tanasugarn, de nummer 85 van de wereld uit Thailand.

Er leek lange tijd niets aan de hand. Ze won de eerste set eenvoudig, tot genoegen van haar aanhangers. Vader Petr, broer Richard en haar tijdelijke coach Rohan Goetzke keken ontspannen toe op de tribune.

In de tweede set maakte Krajicek wat meer fouten, en plots nam de twijfel weer bezit van haar. Ze oogde bij vlagen wanhopig, sloeg zichzelf letterlijk voor het hoofd, mepte haar racket op het gras.

Ze transformeerde van een zelfverzekerde tennisster in die instabiele speelster. Dat overkwam haar tijdens dit seizoen al vaker. Zoals op Roland Garros, waar ze zich geheel onnodig liet aftroeven door Sanda Mamic, een Kroatische laagvlieger.

Tanasugarn, een 31-jarige qualifier, is wel een betere tennisster dan Mamic. Dat bleek in de derde set. Krajicek leek zich terug te knokken van een 4-1 achterstand, maar kon haar stunt uit de eerste ronde niet herhalen.

Toen stond ze 5-2 achter, overleefde zelfs een matchpoint en won alsnog in de tiebreak. De Thaise liet dat niet toe. Zij bleef kalm en boekte een 3-6 6-3 6-4 zege.

,,Sorry,'' zei Krajicek direct na de partij tegen het publiek. ,,Het ging gewoon niet. Het voelde niet lekker. Ik maakte zo veel fouten.''

Ze beklaagde zich over de harde wind. ,,Het klinkt misschien als een slap excuus, maar er stond heel veel wind. Daar had ik met serveren moeite mee. Ik zat er op een gegeven moment helemaal doorheen. Ik vocht tegen haar, de wind en mezelf.''

De 19-jarige Nederlandse had de overwinning goed kunnen gebruiken, om zelfvertrouwen op te doen voor Wimbledon. Nu zal ze met gemengde gevoelens naar Londen reizen.

Natuurlijk zijn de twee zeges op het gras van Rosmalen goed voor haar gemoed. De wetenschap dat een halve finaleplaats wel degelijk tot de mogelijkheden behoorde, moet haar frustreren.

Op Wimbledon is de druk hoog voor Krajicek. Ze haalde daar vorig jaar een kwartfinaleplaats en verdiende zo een lading ranglijstpunten. Als ze nu snel wordt uitgeschakeld, zal ze veel punten verliezen en kelderen op de wereldranglijst.

Dat Goetzke met haar meegaat naar de 'All England Lawn Tennis Club', moet haar sterken. De Australiër, die Richard Krajicek in diens tennisloopbaan begeleidde, heeft een positieve invloed op haar.

Tijdens de partij kwam hij twee maal naar de baan om Misa Krajicek te ondersteunen. Goetzke, die haar service al met positief gevolg onder handen heeft genomen, ging naast haar zitten op het bankje en praatte haar moed in. Na die peptalks speelde ze prompt beter, maar het waren slechts oplevingen in haar matige prestatie.

Met een gunstige loting kan Krajicek, die op Wimbledon ongeplaatst is, wellicht wat rondes doorkomen. Maar een evenaring van vorig jaar lijkt onmogelijk. Haar topvorm is nog ver weg, dat kwam gisteren in Rosmalen weer naar voren.

Toch zei ze hoopvol: ,,Ik heb hier drie wedstrijden gespeeld. Daarom ben ik positief. Ik verheug me op Wimbledon. Dat ik veel punten moet verdedigen, maakt me niets uit.''

de Volkskrant, 19 juni 2008

Goede gevoel laat Krajicek in de steek

Drie dagen werkte Michaëlla Krajicek op het gras van Rosmalen aan haar zelfvertrouwen. Donderdag volgde een ontnuchterende nederlaag in de kwartfinales van de Ordina Open. De Thaise qualifier Tamarine Tanasugarn bracht in drie sets het nog immer broze gemoed van de Nederlandse aan het licht: 3-6 6-3 6-4.

Het grastoernooi van Rosmalen verloor daarmee de laatste Nederlandse vertegenwoordiger - en belangrijkste publiekstrekker - in het enkelspel. Bij de vrouwen is de confrontatie tussen de Russinnen Elene Dementjeva en Dinara Safina de meest aansprekende partij in de halve finales. Het veld bij de mannen heeft David Ferrer nog als grote naam. De Spanjaard, als eerste geplaatst, bereikte donderdag de laatste vier door grasspecialist Mario Ancic uit Kroatië in twee sets (6-4 7-6) te verslaan.

Krajicek begon donderdagmiddag, toen het eindelijk droog was, voortvarend aan haar kwartfinale. Ze brak de 31-jarige Thaise, de nummer 85 van de wereld, al in de tweede game en liep moeiteloos uit naar 6-3, profiterend van de vele missers van Tanasugarn, een speelster die op gras aardige resultaten kan overleggen maar dat in de eerste set knap verborgen hield.

Goetzke
Krajicek was desondanks verre van tevreden en riep coach Rohan Goetzke de baan op. De Australiër, technisch directeur van tennisbond KNLTB en oud-coach van broer Richard, zal de ‘kleine Kraai’ tot en met de Spelen van Peking begeleiden. Goetzke had Krajicek bij het begin van de samenwerking aangeraden haar ‘oude’ opslag maar weer op te pakken. Het resulteerde in de eerdere partijen in Rosmalen tegen de Japanse Ai Sugiyama en de Indiase Sania Mirza in achttien aces.

Ook tegen Tanasugarn sloeg Krajicek acht aces, maar bleek haar spel verder te bleek om aanspraak te mogen maken op een plaats in de halve finales. ‘Mijn gevoel was de hele wedstrijd niet goed. Daarom wilde ik even met Rohan praten. Ik had ook veel last van de wind, zeker met het opgooien bij een service. Maar dat probleem had zij natuurlijk ook.’

De Thaise benutte in de zesde game van de tweede set haar allereerste breakpunt, zoals ze in de derde set nog eens twee van de drie mogelijkheden de opslag van Krajicek te breken benutte. Het was meer dan voldoende voor dubbele setwinst (6-3 6-4) en een plek bij de laatste vier, waarin de Oekraiënse Alona Bondarenko haar tegenstander wordt. De nummer acht van de plaatsingslijst klopte na een onweersbui verrassend de als tweede geplaatste Russische Anna Tsjakvetadze waarmee na Ivan Ljubicic bij de mannen ook het vrouwentoernooi beroofd werd van de titelverdediger.

Mopperend
Krajicek verliet mopperend de baan. ‘Het spijt me’, sprak ze het slechts halfvolle centercourt toe. Niet veel later volgde een meevaller. Door het terugtrekken van het koppel Ehritt-Vanc/Tanasugarn - de Roemeense kampt met een schouderblessure - belandde Krajicek en haar Nieuw-Zeelandse partner Marina Erakovic zonder te spelen in de finale van het dubbeltoernooi: ‘Het is een rare manier om een finale te bereiken, maar leuk vind ik het wel. Maar liever had ik natuurlijk in het enkelspel in de halve finale gestaan.’

Toch liet Krajicek zich door de onnodige nederlaag niet ontmoedigen voor Wimbledon: ‘Ik kijk ernaar uit. Over afgelopen week overheerst een positief gevoel. Het was gewoon vandaag mijn dag niet.’

BN/DeStem, 18 juni 2008

Zelfvertrouwen groeit bij Krajicek

Michaëlla Krajicek heeft haar zelfvertrouwen een positieve impuls gegeven.

Na haar teleurstellende seizoensstart bereikte de Nederlandse tennisster voor het eerst sinds een jaar de kwartfinales van een WTA-toernooi.

Op de grasbanen van Rosmalen won ze eenvoudig met twee keer 6-2 van Sania Mirza uit India. "Dit is echt super, zeker omdat het in Nederland is. Ik kijk uit naar de kwartfinales", jubelde Krajicek na haar overtuigende zege.

Het leek wel of Mirza Krajicek een handje wilde helpen om het goede gevoel terug te krijgen. De nummer 33 van de wereld bood haar Nederlandse opponente nauwelijks tegenstand en produceerde de ene na de andere afzwaaier. Krajicek, die achttien plaatsen lager op de ranglijst staat, bleef kalm en profiteerde zo van het matige spel van Mirza. Bovendien liep de service van Krajicek goed.

Sinds Birmingham, waar ze vorige week voor het eerst dit jaar een wedstrijd won, heeft ze met hulp van haar tijdelijke coach Rohan Goetzke haar opslag bijgesteld. Dit lijkt effect te hebben. "Het ging goed, zelfs met deze wind." Krajicek en Mirza speelden in het verleden al drie keer eerder tegen elkaar. Krajicek won ook die partijen, maar had gisteren op een zwaardere middag gerekend. "Zij was toch wel wat minder dan ik had verwacht, maar ze komt net als ik terug van een polsblessure. We hebben ook een beetje hetzelfde soort spel. Zij gaat er alleen iets meer voor, maar door de wind vlogen veel ballen uit." Krajicek haalde in juni vorig jaar op Wimbledon voor het laatst de kwartfinales. Dat was eveneens op gras.

"Dit is wel goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik kan met een lekker gevoel naar Wimbledon want ik heb dan zeker drie partijen gespeeld." Gezien de tegenstand lijkt een plek in de halve finale mogelijk. Ze moet het in de kwartfinales opnemen de Thaise Tanasugarn, die met 4-6 6-4 7-5 van de Amerikaanse Ashley Harkleroad won.

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 18 juni 2008

Er is eindelijk rust, nu nog bravoure

Richard Krajicek had zijn halfzus Michaëlla deze week moeten begeleiden tijdens de Ordina Open, maar daar komt nog weinig van terecht. Hij vergat maandag zijn tenniskleding en mocht in Rosmalen dus niet als coach de baan op. Vandaag is de Wimbledon-kampioen van 1996 druk met zijn zoontje Alec.

,,Als Misa wint van Sania Mirza, hoop ik er morgen wel te zijn.'' Toch ontfermt Richard zich over Michaëlla, die na tien nederlagen op een rij in 2008 eindelijk de weg naar herstel lijkt te hebben gevonden.

,,Ik zag haar ook vaak verliezen en dan wordt het zelfvertrouwen steeds minder. Het is de afgelopen weken vooral belangrijk geweest om rust te creëren. Misa deed op Roland Garros veel te overhaast over het aantrekken van een coach. Ze moest zich meer focussen op de sport. Daarom is het goed dat Rohan Goetzke nu met haar bezig is. We hebben alle tijd om de juiste beslissingen te nemen.''

Het timmermansoog van Goetzke, dat Richard al naar grote successen leidde, heeft Michaëlla ook geholpen. ,,In Birmingham heeft Rohan de service van Misa aangepast. Die is weer zoals vroeger. En je ziet dat haar opslag nu begint te lopen.''

Zeer tevreden zat Richard maandag op de tribune tijdens de eerste ronde tegen Ai Sugiyama. De 'Kleine Kraai' overleefde een matchpoint en won met 7-6 in de derde set. ,,Ze had de kans om makkelijk te winnen, maar voor haar is het goed dat het niet is gebeurd. Michaëlla heeft een overwinning op zichzelf geboekt. Ik heb geen glazen bol en ga ook niet zeggen dat er nu tien zeges op een rij komen. Maar dit kan haar wel helpen.''

Richard hoopt dat de oude bravoure terugkomt. ,,Ze was altijd voor niemand bang, maar de afgelopen maanden was dat vertrouwen weg. Tegen Sugiyama wilde ze er echt voor gaan, maar ze durfde nog niet. Misschien heeft ze daar nog een paar wedstrijden voor nodig.''

Op Roland Garros, na de uitschakeling in de eerste ronde tegen Sanda Mamic, liet Petr Krajicek zich negatief uit over Allistair McCaw, de fysieke trainer van Michaëlla. Hij noemde hem een tennisanalfabeet. ,,Mijn vader kan emotioneel zijn na een nederlaag en ik kan het me nog voorstellen ook,'' stelt Richard. ,,Vorig jaar stond Misa in de kwartfinale op Wimbledon en met wat geluk had ze de finale kunnen halen. Nu is ze weggevallen uit de top-50. Het is moeilijk om dat te accepteren, want het contrast is waanzinnig. Al moet je je afvragen of het verstandig is om die frustratie ook te uiten.''

Michaëlla kan altijd aankloppen bij haar grote broer. ,,Natuurlijk. Er was ook sprake van dat ze bij ons in het tuinhuis zou komen wonen, maar dat moet nog wel worden verbouwd. Nu heeft ze gezegd dat ze echt op eigen benen wil staan. Ik wil best helpen met het zoeken naar een leuk appartementje.''

Richard heeft Goetzke, de technisch directeur van de tennisbond, gevraagd om Michaëlla de komende weken wat vaker te helpen. ,,De eerste initiatieven waren van de KNLTB, maar het is goed dat het zo wordt geregeld. De tennisbond heeft ook ingezien dat de beste tennisster van Nederland wat hulp nodig had.''

Nu wordt zonder haast gezocht naar een coach. Richard weet dat dit niet makkelijk is. ,,Het is niet zo dat er twintig goede trainers staan te trappelen. En het is ook niet zo dat je de juiste keuze maakt als je er wél de tijd voor neemt. Het is een lastig proces. We moeten rustig kijken wat het beste is voor Michaëlla.''

Maarten van Helvoirt, BN/DeStem, 17 juni 2008

Michaëlla Krajicek keert tij

Ai, ai, ai, wat liet ze het toch weer lopen, Michaëlla Krajicek. 6-1 in de eerste set, kansen op 5-2 in de tweede set en dan toch nog haar Japanse tegenstandster Ai Sugiyama zover terug laten komen in de partij dat die op matchpoint kwam.

Maar juist op dat moment herpakte de Nederlandse zich op het gras van Rosmalen in de eerste ronde van de Ordina Open. Ze sloeg een ace en nog één en nog één en sleepte er zo een tiebreak in de derde set uit. Die ze met 9-7 op het vierde matchpoint won. Eindelijk kon ze weer haar gulle lach tonen.

Na het verlies van de tweede set (5-7 voor Sugiyama) stond haar gezicht nog op onweer, haar racket had ze naar de kant gesmeten. Om tot rust te komen riep ze haar tijdelijke (?) coach Rohan Goetzke de baan op, iets wat niet vaak gebeurt bij tennis.

Sterker nog: volgende week tijdens Wimbledon vergadert de WTA erover of er niet paal en perk gesteld moet worden aan coaches op de baan. Krajicek: "Bij grandslams mag het sowieso niet. Ik heb het zelf wel al een paar keer gedaan in gewone toernooien. Aan het begin van mijn carrière is mijn moeder zelfs nog de baan opgekomen, toen ik 6-1 achter stond tegen Ana Ivanovic. Maar dat was meer een gesprekje voor de gezelligheid."

Eigenlijk wilde ze gisteren haar broer Richard bij zich. Die heeft zich de laatste tijd (samen met Goetzke) over haar ontfermd.

"Maar hij was zijn sportkleding vergeten en in jeans mag je de baan niet op. Gelukkig kent Rohan de familie Krajicek ook goed."

In de glorietijd van Richard was hij diens coach. En mogelijk blijft hij dat ook van Michaëlla, al wil die daar nog weinig over loslaten.

"Hij gaat in ieder geval mee naar Wimbledon en de Olympische Spelen. Ik heb de laatste maanden al heel veel zware beslissingen genomen en de mensen om me heen adviseren me de tijd te nemen voor wie ik als nieuwe coach neem."

Ook in de tiebreak van de beslissende derde set bleek maar weer eens hoe breekbaar Michaëlla Krajicek op dit moment is. Toen ze haar eerste twee matchpoints verspeeld had, stortte ze krijsend ter aarde. Niet wéér, dacht ze, het was al zo'n dramaseizoen.

De eerste tien partijen van 2008 verloor ze; pas vorige week bij het grastoernooi van Birmingham maakte ze een einde aan die reeks. Maar ook daar bleef het bij één overwinning. Morgen mag Krajicek tegen de Indische Sania Mirza proberen eens een keer verder te komen. En dan wint ze ook weer wat puntjes voor haar ranking (waarop ze dit jaar flink is gekelderd), want vorig jaar strandde ze in Rosmalen al in de tweede ronde.

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 17 juni 2008

Mentale doorbraak Misa Krajicek

Michaëlla Krajicek voorkwam maandag dat de Ordina Open al na één ronde ontdaan zou zijn van Nederlandse inbreng. Krajicek knokte zich langs de Japanse Ai Sugiyama (6-1 5-7 7-6).

Als Michaëlla Krajicek in de spiegel keek, zag ze jarenlang een meid met zelfvertrouwen. Klaar voor de strijd op de tennisbaan. De laatste maanden keek ze naar een gezicht vol twijfels. Nederlaag na nederlaag, grote beslissingen op privé-gebied en dus meer vragen dan antwoorden.

Een tennisprof van pas 19 jaar, in gevecht met zichzelf. Na de eerste ronde van de Ordina Open lijkt het er sterk op dat Krajicek die strijd gaat winnen. In een duel met de Japanse routinier Ai Sugiyama zat de tiener zichzelf weer dwars, maar ze wist zich uit de misère te knokken.

Op het moment dat Krajicek één punt verwijderd was van haar twaalfde nederlaag in 2008, flakkerde de oude bravoure weer op. Na een stand van 5-4 in de derde set voor de Japanse en matchpoint tegen op eigen service, sloeg de ‘Kleine Kraai’ drie aces op een rij. In de stijl van halfbroer Richard, deze week haar begeleider in Rosmalen. ,,Ik was boos, maar op een goede manier.’’ Overlevingsinstinct redde Krajicek (winst met 6-1 5-7 en 7-6) en zorgde voor een tweede lichtpuntje in een week tijd. Vorige week, in Birmingham, won ze voor het eerst dit jaar een tennisduel. Dat was tegen Tatiana Poetsjek, een Wit-Russische laagvlieger die dit jaar zelf ook slechts éénmaal triomfeerde. Een wedstrijd later maakte de Belgische Yanina Wickmayer al een einde aan de euforie.

In Rosmalen, waar ze in 2006 de titel veroverde, presenteerde Krajicek zich vol zelfvertrouwen. Tot 6-1 4-2 had dubbelspecialiste Sugiyama niets in te brengen. Meer en meer begon de Nederlandse echter kansen te missen. De twijfel nam bezit van haar lichaam, het schreeuwvolume nam toe. ,,Ik was tot dat moment drie klassen beter dan Sugiyama. Maar in een paar punten draaide het om.’’

Krajicek leverde de tweede set in en had het helemaal gehad. Daar kon ook Rohan Goetzke, die haar voor de derde set even mocht coachen, niets aan veranderen. ,,Rohan zei dat ik positief moest blijven, maar dat was heel moeilijk voor me.’’

Op 2-5 in de slotset, met de rug tegen de muur, besloot Krajicek haar verstand op nul te zetten. Dé manier om de negatieve gedachten uit te bannen. Tennis op instinct. ,,Ik was veel te kritisch op mezelf, maar ik ben blij dat ik bleef vechten.’’

In de beslissende tiebreak deden Sugiyama en Krajicek allebei met succes een beroep op het Hawkeye-systeem, om beslissingen van de lijnrechters terug te draaien. Uiteindelijk hielp de Japanse haar opponente door na twee uur en 26 minuten, op het vierde matchpoint voor Krajicek, een dubbelfout te slaan. ,,Eerlijk gezegd hoopte ik daar al een beetje op,’’ zei de Nederlandse opgelucht.

Krajicek, die in de tweede ronde stuit op Sania Mirza uit India, hoopt nu rust om zich heen te creëren. De zoektocht naar een nieuwe coach is op aanraden van haar entourage even stilgezet. In Rosmalen wordt ze begeleid door Richard Krajicek en Rohan Goetzke, de technisch directeur van de tennisbond.

Hij zal Krajicek deze zomer vaker helpen. ,,Rohan kent de familie Krajicek, dus dat is mooi. Ik kan de komende weken de positieve en de negatieve effecten van een coach ervaren en in alle rust een beslissing nemen. De afgelopen maanden is het al onrustig genoeg geweest.’’

Trouw, 17 juni 2008

Boosheid helpt Krajicek aan benauwde zege

De woede over het onnodige verlies van de tweede set bezorgde Michaëlla Krajicek uiteindelijk de winst in de eerste ronde van de Ordina Open. "Ik was de hele tijd met mijn hoofd bij die tweede set", zei Nederlands beste tennisster na haar 6-1, 5-7, 7-6 (7) overwinning op de Japanse Ai Sugiyama

Bij een 5-4 achterstand in de derde set kreeg Krajicek zelfs een matchpoint tegen, maar dankzij drie aces op rij sleepte ze de tiende game alsnog binnen. "Positieve boosheid stelde me in staat die aces te slaan", wist ze. "In de derde set speelde Sugiyama eigenlijk beter, maar omdat ik nog zo baalde van het verlies van de tweede set kon ik even iets extra's."

Krajicek vond niet dat ze zichzelf kon verwijten Sugiyama terug in de wedstrijd te hebben laten komen. "Ze speelde gewoon heel goed op de momenten dat ze een breakpoint tegen had. Natuurlijk was dat heel frustrerend, maar zij speelt nu eenmaal goed op gras." Voor Krajicek was het de tweede zege van het seizoen nadat ze vorige week in Birmingham Tatiana Poutchek versloeg.

In de tweede ronde treft Krajicek Sania Mirza uit India, die ze in de drie voorgaande ontmoetingen versloeg. Mogelijk krijgt ze tijdens die partij weer de steun van haar halfbroer Richard, die op de tribune zat in Rosmalen. "Eigenlijk zou hij op de baan zijn, maar dat mocht niet omdat hij zijn sportkleren was vergeten", lachte Krajicek, die twee jaar geleden de titel pakte op het Brabantse gras.

De Telegraaf, 31 mei 2008

Krajicek komt uit voor eigen mening

Het was dezelfde speelster, maar een heel ander mens. Michaëlla Krajicek kwam, nog geen dertig uur na haar nederlaag in het enkelspel op Roland Garros, toch nog maar even een praatje maken. Geen emotioneel relaas of klaagzang, maar een uiterst volwassen gesprek waarin de pas 19-jarige tennisster onder meer een paar dingen recht wilde zetten.

Directe aanleiding voor deze onverwachte 'nastoot' waren de uitlatingen van haar vader Petr, die in Parijs nog maar eens had gemeld geen brood te zien in de samenwerking tussen zijn dochter en fitnesscoach Allistair McCaw. De Tsjech gebruikte bij zijn omschrijving van de Zuid-Afrikaanse trainer zelfs de term 'tennisanalfabeet' en ging daarmee - zoals wel vaker - toch iets te kort door de bocht. "Met de uitspraken van mijn vader ben ik het beslist niet eens", reageerde Michaëlla Krajicek gistermiddag nadat zij samen met haar Nieuw-Zeelandse gelegenheidspartner Marina Erakovic ook was uitgeschakeld in het Franse dubbeltoernooi. "Ik heb hem al vaker gezegd dat hij na een wedstrijd van mij het beste twee dagen zijn mond kan houden. Hij is een man die zeer emotioneel kan reageren."

Krajicek benadrukte nog maar eens dat het erg goed klikt tussen haar en McCaw. "Dat weet mijn vader ook. Het is aan mij om te beslissen of ik al dan niet verder ga met McCaw en ik ben beslist van plan om dat wél te doen." Zelf had ze, zo gaf ze vervolgens toe, zich misschien ook iets te snel uitgelaten over de nieuwe tenniscoach die ze binnenkort hoopt te presenteren. " Toen ik zei dat ik er wel uit was wat betreft mijn keuze, ben ik iets te enthousiast geweest. De huidige stand van zaken is dat er nog drie kandidaten zijn om mijn tenniscoach te worden en dat ik een duidelijke favoriet heb."

Danielle Pinedo, NRC Handelsblad, 29 mei 2008

Tiende verliesbeurt op rij voor Krajicek

Ze won dit seizoen nog geen wedstrijd

Michaëlla Krajicek verloor in de eerste ronde van het tennistoernooi Roland Garros. Het is haar tiende nederlaag op rij dit seizoen. Waarin ze sowieso nog geen partij won.

Ze had het nog zo’n mooie loting gevonden: Sanda Mamic, de nummer 334 van de wereldranglijst. Niet dat ze de Kroatische ooit had ontmoet op een tennisbaan. Maar nummer 334, dat mocht voor Michaëlla Krajicek toch geen probleem zijn in de eerste ronde van Roland Garros. „Wie er aan de andere kant van het net staat doet er in feite niet eens zoveel toe. Het belangrijkste is dat ik straks het beste uit mezelf naar boven haal”, vertelde ze na de loting.

Haar negen voorgaande duels sinds de start van dit seizoen had Krajicek allemaal verloren. Maar aan de vooravond van het tweede grandslamtoernooi van dit jaar had de 19-jarige tennisster het vertrouwen in haar spel teruggevonden, vertelde ze afgelopen zondag nog na een eerste training op het gravel in Parijs. Voor ze naar Frankrijk reisde, had ze flink getraind met haar broer Richard en enkele mannelijke leeftijdsgenoten. Zelfs haar vader en begeleider Petr zag dat zijn Misa weer vol zelfvertrouwen op de baan stond. „Ze is weer brutaal tegen mij. Dat vind ik een hoopvol teken”, zei Petr Krajicek voor de start van het toernooi.

Met een dag vertraging vanwege de vele regenbuien mocht Krajicek gisteren op baan tien – ver weg van grote publiekstrekkers als Maria Sjarapova en internationale media-aandacht – het tij proberen te keren. Het begon mooi, met een servicebreak en een voorsprong van 2-0. Maar toen ging het alsnog mis, en stond het in een mum van tijd 4-2 voor de Kroatische. Krajicek kwam nog terug tot 4-4, maar moest de eerste set toch aan haar opponent laten.

Krajicek won ook nog de eerste game van de tweede set, maar daarna ging het snel bergafwaarts en keek ze tegen een 5-1 achterstand aan. Ze vocht zich nog terug tot 5-3, mocht daarna zelf serveren, maar bij het eerste wedstrijdpunt greep de 23-jarige Mamic haar kans. 6-4, 6-3, de tiende nederlaag op rij voor Krajicek was een feit. Vorig jaar bereikte ze bij Roland Garros nog de derde ronde, nu duurde het grandslamavontuur iets meer dan anderhalf uur. Daardoor dreigt de nummer 44 ver terug te vallen op de wereldranglijst.

De ontgoocheling was groot bij de beste Nederlandse tennisster. „Ik had gedacht dat ik die lijn wel ergens zou doorbreken. Het wordt echt te veel”, verzuchtte ze na haar nederlaag. „Het begin was goed, maar mijn tweede opslagbeurt gaf ik weg door drie dubbele fouten. Mijn service bleef de hele wedstrijd een probleem, terwijl het in de training juist zo goed ging. Ik weet het ook niet. Als mijn service niet loopt gaat eigenlijk mijn hele spel eraan. Om daar uit te komen, moeten andere dingen goed lopen, maar dat gebeurde ook niet.”

Dus zal het nu voor Krajicek op het grastoernooi van Rosmalen moeten gebeuren, of anders bij Wimbledon, het derde grandslamtoernooi van het seizoen. Tegen die tijd hoopt de Nederlandse nummer één haar nieuwe trainer te hebben gepresenteerd. En haar verhuizing van Praag naar Nederland te hebben afgerond. Krajicek maakte zich gisteren vooral zorgen over het feit dat ze de Olympische Spelen door haar vroege eliminatie dreigt mis te lopen; als zij op 9 juni niet tot de beste 56 tennissters van de wereld behoort, toont zij niet het door NOC*NSF vereiste vormbehoud.

Vader Petr noemde de Spelen gisteren een detailkwestie. „Het wordt tijd dat Misa haar huiswerk gaat doen; haar hoofd zit vol met andere dingen. Haar verhuizing naar Nederland, haar zoektocht naar een nieuwe coach... het leidt allemaal af van haar tennis. Het is nu belangrijk dat een nieuwe coach haar de weg wijst. Dat ze veel traint, veel duels speelt. Misa moet sterker worden, zich niet door anderen onder water laten trekken. Ze heeft een zware tijd, geloof me.”

Krajicek bezoekt al enkele weken een mental coach om haar vertrouwen terug te vinden. Maar Manon Bollegraf, de captain van het Nederlandse Fed-Cupteam, vraagt zich af of dat nodig is. „Ze moet gewoon aan haar spel gaan werken, bij voorkeur met een tenniscoach. Als oud-sporter weet ik hoe moeilijk het is als je in een spiraal naar beneden zit. Je snakt naar die ene overwinning en naarmate die langer uitblijft, ga je steeds meer twijfelen. Daar komt bij dat Michaëlla wist dat ze een goede loting had. Zoiets kan de druk vergroten omdat iedereen in je omgeving redeneert: dat gaat ze wel redden.”

Dat Krajicek nu slecht presteert, betekent niet dat ze niet kan tennissen, onderstreept Bollegraf. „Wie de kwartfinale van Wimbledon bereikt, heeft het in zich. Punt. Ik ben ervan overtuigd dat ze snel op haar oude niveau terugkomt als ze een potje wint. Michaëlla is een sportvrouw in hart en nieren.”

Fardau Wagenaar, BN/DeStem, 29 mei 2008

Klem tussen familie en volwassenheid

Ze hoopte op een ommekeer, maar kreeg een harde klap te verwerken. Na negen nederlagen op rij gelukte het Michaella Krajicek gisteren in de eerste ronde van Roland Garros niet om de tiende enkelspelpartij van 2008 naar zich toe te trekken.

De tennisster ging niet ten onder aan de harde klappen van de Kroatische Sanda Mamic (6-4, 6-3), het waren haar eigen twijfel en onzekerheid die haar voor de tiende keer op rij braken.

Haar ogen liepen na de wedstrijd steeds vol tranen, ze vocht om ze binnen te houden. 'Misa' Krajicek probeerde verklaringen te vinden voor haar slechte spel, haar tien dubbele fouten en haar woede op de baan, maar naar het ware verhaal van haar tennisdepressie kan iedereen slechts gissen. De negentienjarige tennisster, die dit jaar nog geen enkelpartij heeft gewonnen, hield het erop dat ze te veel druk op zichzelf legt, week na week.

"Het zit in mijn hoofd en het moet eruit."

Om het geloof in zichzelf weer op te krikken, heeft ze drie weken geleden hulp gezocht bij een psycholoog. Geen sportpsycholoog, maar iemand die haar hele leven doorlicht. Haar jeugd met haar vader en tennistrainer Petr bijvoorbeeld. De man die altijd aanwezig is en haar maar niet los lijkt te kunnen laten.

Ook gisteren was hij paraat, in een rustig hoekje van de tribune kruiste zijn blik die van zijn dochter. Zij keek hem gepijnigd aan, maar wat haar blik vertelde, werd niet duidelijk.

Zie je wel dat ik het niet kan? Of zocht ze toch nog steeds hoop in zijn vertrouwde ogen?

Met kort blond haar kwam ze vorig jaar in Parijs aan, vol zelfvertrouwen en geloof in zichzelf. Krajicek haalde de derde ronde en vertrok met een lach uit Frankrijk. En zie haar nu, gebruind, strak in het vel en mooi afgetraind, maar met een vertwijfelde blik in haar betraande ogen.

"Ik had echt gedacht dat ik hier de lijn zou kunnen breken, maar tien keer op rij verliezen is wel heel veel. Ik ga de Olympische Spelen nu waarschijnlijk niet halen, dat vind ik heel erg. Ik ben zo teleurgesteld. Die druk op mezelf... die moet weg, anders weet ik het ook niet meer."

Krajiceks conditietrainer Allistair McCaw was er gisteren tijdens de wedstrijd niet bij. Via sms-jes van een bekende werd hij op de hoogte gehouden van haar vorderingen.

Dat is opmerkelijk, want waarom gaf Petr Krajicek de stand niet aan hem door?

De twee schijnen verre van vrienden te zijn en dat moet lastig zijn voor de jonge tennisster. Zij heeft gekozen voor de hulp van McCaw, maar niet iedereen is het eens met haar keus. Krajicek lijkt klem te zitten tussen de liefde voor haar familie en de ontluikende volwassenheid.

Het liefst wilde ze gisteren naar huis om bij te komen, maar de tennisster moet in Parijs blijven voor het dubbeltoernooi. De komende tijd verandert er veel in haar leven, ze verhuist naar Nederland en neemt daarmee letterlijk afstand van haar vader, die met moeder en broertje in Praag blijft. Ze hoopt op hulp van haar halfbroer Richard en gaat samenwerken met een (nog onbekende) Nederlandse coach.

"Ik ga zakken op de wereldranglijst en zal op kleinere toernooien moeten spelen. Misschien is dat goed, ik heb echt te lang niet gewonnen."

Ze nam afscheid, de schouders naar beneden, op zoek naar de volwassenheid.

'Het komt goed met het tennis van Misa'

Richard Krajicek hoopt dat het grasseizoen betere tijden brengt voor zijn halfzus. Woensdag struikelde Michaëlla Krajicek op Roland Garros al over de eerste horde, de Kroatische Sanda Mamic.

‘Op gras is alles nu eenmaal helemaal anders dan op de andere baansoorten en Misa heeft met haar toernooizege in Rosmalen en de vorig jaar op Wimbledon bereikte kwartfinale natuurlijk al laten zien dat ze op de groene sprieten prima uit de voeten kan,’ schrijft Richard Krajicek in zijn column in De Telegraaf.

Krajicek adviseert zijn halfzus niet bij de pakken neer te gaan zitten, ondanks een reeks van tien achtereenvolgende verliesbeurten. ‘Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt met het tennis van Misa. Ze zal vooral hard moeten blijven werken, alleen op die manier kan ze uiteindelijk afrekenen met de twijfels die zich ongetwijfeld steeds meer van haar meester maken.’

Roland Garros: kamp Krajicek blijft verdeeld

Michaëlla Krajicek en vader Petr blijven van mening verschillen over de begeleiding van de tennisster. In de emoties na de nederlaag op woensdag had Krajicek senior geroepen dat zijn dochter al maanden training kreeg van een ‘tennisanalfabeet.’ De bedoelde onwetende is Allistair McCaw, de fitnesstrainer van de beste speelster van Nederland.

Michaëlla Krajicek zelf, donderdag: “Jammer dat mijn vader het heeft gezegd. Ik ben het niet met hem eens. Ik ga door met Allistair. Mijn vader is nu eenmaal emotioneel. Ik heb wel vaker tegen hem gezegd dat hij vlak na een wedstrijd beter geen uitspraken meer kan doen.”

Pim Sedee, Algemeen Dagblad, 29 mei 2008

Krajicek: misère in tienvoud

Petr Krajicek liep gisteren ziedend over het Roland Garros-park. ,,Misa heeft de afgelopen maanden training gehad van een tennisanalfabeet,'' foeterde hij.

Zijn dochter Michaëlla Krajicek had kort ervoor verloren. Wéér ging het mis, voor de tiende opeenvolgende keer kwam ze niet door de eerste ronde. Ze was niet opgewassen tegen Sanda Mamic.

De Kroatische is net hersteld van een ingrijpende operatie waarbij een gezwel in haar nek werd verwijderd. Ze staat 334ste op de wereldranglijst en won zomaar met 6-4 6-3 van de nummer 44, die beroerd serveerde en elf dubbelfouten sloeg.

Krajiceks coach Allistair McCaw was er niet bij op baan acht. Het is de vraag of de conditietrainer gemakkelijk kan terugkeren als haar begeleider. Petr Krajicek, die een hechte band heeft met zijn dochter, toonde zich in elk geval geen aanhanger van de Zuid-Afrikaan.

De uitspraak van vader Krajicek over McCaw wakkert de onrust verder aan rond Misa Krajicek. Op de baan maakt ze al maanden een radeloze indruk.

Ze begon, mede door een zeurende polsblessure, slecht aan dit tennisjaar. Van die pols heeft ze al een tijd geen last meer, maar zeges blijven maar uit. Ze komt niet eens in de buurt meer van een victorie.

,,Ik leg veel druk op mezelf,'' zei ze na haar nederlaag. ,,Normaal kan ik daar mee omgaan. Nu lukt het niet, het gaat alleen op de training lekker. Als je één keer verliest, kun je dat hebben. Vier nederlagen gaat ook nog. Het wordt steeds moeilijker voor me.''

De emotie regeert al maanden haar leven. Het begon in december. Ze reisde naar Australië voor het begin van dit tennisseizoen, terwijl haar broertje Peter met een levensbedreigende infectie in een Praags ziekenhuis lag. Met hem gaat het inmiddels weer goed.

Daarnaast verdedigde ze steeds vurig haar coach McCaw, terwijl haar ouders en haar omgeving vraagtekens plaatsten bij de nauwe samenwerking tussen de twee. Krajicek is nu wel op zoek naar een nieuwe Nederlandse tennistrainer, maar benadrukte al dat McCaw in dienst blijft. Ook al had ze hem gevraagd niet naar Parijs te komen.

Ze verkondigde voor Roland Garros dat ze het ouderlijk huis in Praag verlaat en in Nederland gaat wonen. Ze trekt in bij haar broer Richard. Al deze ontwikkelingen hebben grote invloed op Krajicek, die pas 19 jaar jong is. Ze kan zich niet meer stoïcijns op tennis richten. ,,Er gaat zo veel door me heen. Ik wil eigenlijk niet te veel meer nadenken,'' zei ze gisteren.

Ze heeft sinds drie weken steun van een psycholoog, openbaarde ze. Die richt zich niet op haar voorkomen op de baan, maar trekt het veel breder. Krajicek: ,,De eerste vraag de ik kreeg, was: 'Hoe gaat het in je leven?' Het is geen tennisspecialist, maar iemand die me vooral op het andere vlak helpt.''

Vorig jaar bereikte Nederlands hoogst geklasseerde speelster de derde ronde in Parijs en de kwartfinale op Wimbledon. Haar Roland Garros-optreden is dit jaar al voorbij.

Als de nederlagenreeks doorgaat, kan Krajicek dit seizoen zelfs wegvallen uit de top-100. Deelname aan de Olympische Spelen van Peking zit er waarschijnlijk al niet meer in.

Krajicek heeft ondanks de tegenslagen het plezier in tennis nooit verloren, zei ze stellig. Ze zal het grasseizoen gewoon spelen, en op Wimbledon meedoen. ,,Misschien dat ik erna noodgedwongen op kleinere toernooien moet tennissen. Wellicht haal ik daar die overwinning.''

Fred Buddenberg, Trouw, 29 mei 2008

Krajicek is voer voor psychologen

Lijst met nederlagen heeft zorgwekkende lengte gekregen.

Het gaat niet goed met Michaëlla Krajicek. De tennisster wacht nog altijd op haar eerste zege van dit jaar. Ook op Roland Garros ging het mis.

Ze zegt fitter te zijn dan ooit, maar in het hoofd van Michaëlla Krajicek is het een warboel. Veel dingen buiten de baan, zo vertelde ze aan de vooravond van Roland Garros, hebben een negatieve weerslag gehad op haar tennis. Gisteren, na haar tiende nederlaag van dit jaar op rij, onthulde Krajicek dat ze drie weken geleden de hulp heeft ingeroepen van een psycholoog. „Het zit allemaal in mijn hoofd.”

Het leven van de pas 19-jarige Krajicek bevindt zich in een woelige fase. Op weg naar volwassenheid is ze druk doende om op eigen benen te gaan staan. In dat proces heeft ze onlangs een aantal belangrijke beslissingen genomen. Zo gaat ze zich permanent vestigen in Nederland en zegt ze bijna rond te zijn met een fulltime tennistrainer. Door die op haar eigen toekomst gerichte stappen lijken haar gedachten verzeild geraakt in een op drift geraakte achtbaan.

De invloeden van buitenaf hebben haar tennis geen goed gedaan. Het jaar 2008 is al bijna vijf maanden onderweg en nog altijd wacht Krajicek op haar eerste zege. Gisteren verloor ze op een winderige baan 8 van Roland Garros voor de tiende maal op rij. Nota bene van iemand die na een fysieke lijdensweg pas haar eerste grandslamtoernooi in drie jaar speelde. De tengere Sanda Mamic werd driemaal aan haar pols geopereerd, ze werd getroffen door de ziekte van Pfeiffer en ze moest een cyste in haar hoofd laten weghalen.

Na serieuze overwegingen om te stoppen besloot de Kroatische nummer 344 van de wereld er nog één keer vol voor te gaan. Met de winst op Krajicek (6-4 en 6-3) boekte Mamic haar eerste grote succes. Ze was blij met haar spel en had zich verwonderd over het optreden van Krajicek. Het was haar niet ontgaan dat ze zonder een greintje overtuiging en zelfvertrouwen speelde, bijna apatisch. Krajicek bewoog zich onzeker over de baan, met een moedeloze blik in de ogen.

„Het is helaas al zo dat ik tijdens wedstrijden niet meer het gevoel heb dat het goed kan komen”, zei Krajicek na haar dramatische spel, met ondermeer elf dubbele fouten en 28 onnodige fouten. „Het wordt ook steeds moeilijker om mij voor te bereiden en om hele wedstrijden goed door te komen. Het duurt nu echt veel te lang dat ik niet heb gewonnen. Ik moet hier nog dubbelen, maar het liefst was ik nu meteen naar huis gegaan en iets anders gaan doen.”

Een maand geleden meende Krajicek dat het wellicht beter zou zijn een aantal toernooien over te slaan. Om op die manier misschien weer een beetje tot zichzelf te komen. Door mensen in haar omgeving werd ze op andere gedachten gebracht. „Zij zeiden dat het voor het wedstrijdritme beter was om wél te spelen. Dat heeft dus niet goed uitgepakt.” Dat zijn dus van die beslissingen die Krajicek straks beter ook zelf kan nemen.

De lijst nederlagen heeft een zorgwekkende lengte gekregen. Vooral ook omdat haar bedwingers stuk voor stuk geen hoogvliegers waren. Krajicek verloor van Errani (in Auckland), Morigami (Melbourne), Voskoboeva (Indian Wells), Erakovic (Miami), Cornet (Amelia Island en Charleston), Amanmoeradova (Praag), Bammer (Berlijn), Stosur (Rome) en nu dus van Mamic in Parijs, waar ze vorig jaar pas in de derde ronde onderuit ging tegen Serena Williams.

De slechte serie heeft uiteraard gevolgen voor haar klassering op de mondiale ranglijst. Ze begon dit jaar als nummer 34, maar op de eerstvolgende lijst zal haar naam niet meer in de topvijftig voorkomen. Gisteren vreesde ze zelfs voor haar deelname aan de Olympische Spelen. De eis van de Internationale Tennis Federatie is een plaats bij de beste 56 van de wereld op de lijst die na Roland Garros wordt gepubliceerd. Na haar kwartfinale van vorig jaar op Wimbledon heeft ze in ieder geval geen vormbehoud getoond.

Het verval kan volgende maand dramatische vormen aannemen. Op Wimbledon moet Krajicek de 250 punten verdedigen die ze verdiende met het bereiken van de kwartfinale. Mocht ze straks ook in Londen in de eerste ronde verliezen – gezien haar huidige gemoedstoestand en vorm is dat zeker niet ondenkbaar – dan duikelt ze naar een plaats zo rond de 120. De klok wordt dan ruim drie jaar teruggedraaid.

Misschien heeft die terugval wel een heilzame werking op Krajicek. Ze moet zich dan weer melden bij de kleinere toernooien, waar ze dan hopelijk wel een paar wedstrijden kan winnen. „Misschien moet ik wel weer helemaal opnieuw beginnen”, merkte ze zelf op. „En niet over teveel dingen nadenken. Ik leg nu veel te veel druk op mijzelf. Normaal kan ik daar goed mee omgaan, maar nu niet.” Voor haar psycholoog en haar nieuwe tennistrainer, van wie ze de naam nog altijd niet wil onthullen, is er voorlopig genoeg werk aan te winkel.

Noor Tonkens, de Volkskrant, 29 mei 2008

Niets biedt dolende Krajicek houvast

Opgewekt sprak Michaëlla Krajicek zondag in Parijs over een nieuw leven en een nieuwe tenniscoach, die haar weer houvast moet geven. Haar onbeduidende tegenstander in de eerste ronde van Roland Garros mocht een ideale loting worden genoemd. Maar op een bijbaan in het Bois de Boulogne bleek opnieuw dat de 19-jarige Krajicek met een stevige depressie worstelt.

In twee sets (6-4, 6-3) verloor Krajicek kansloos van de Kroatische qualifier Sanda Mamic, de nummer 334 van de wereld. Krajiceks optreden in Parijs was een ware martelgang. Elke bal was een opgave, elke servicebeurt een examen.

Ze leek zelfs met tegenzin op de baan te staan. ‘Ik vind het nog wel leuk hoor’, klonk het niet al te overtuigend na afloop. ‘Anders zou ik de baan niet op gaan, maar verliezen is niet leuk. Dat weet iedereen. Het is gewoon niet makkelijk nu.’

Krajicek was onthutst door haar nederlaag, ze maakte een gebroken indruk. Naast de pijnlijke constatering dat ze dit jaar tien partijen op rij heeft verloren en snakt naar de eerste zege, kan Krajicek door haar slechte resultaten deelname aan de Olympische Spelen van Peking zo goed als zeker uit haar hoofd zetten.

Daartoe moet ze rond de 45ste plaats op de wereldranglijst staan, maar na haar vroegtijdige uitschakeling in Parijs dreigt voor Krajicek een vrije val. ‘Tot vandaag geloofde ik erin dat ik deze neergaande lijn zou kunnen doorbreken, vertelde Krajicek.

‘Maar tien partijen op rij verliezen, is simpelweg te veel. Als ik nu nog meer ga zakken op de wereldranglijst, zal ik kleinere toernooitjes moeten gaan spelen. Misschien is dat niet erg, want dan kan ik daar wellicht een paar wedstrijdjes winnen en op die manier weer terugkomen.’

Zondag filosofeerde Krajicek nog over de nieuwe weg die ze zou inslaan. Ze kondigde de aanstelling van een nieuwe privécoach aan. Krajicek, die de helft van het seizoen bij haar ouders in Praag verblijft en daar ook traint, gaat bovendien naar Nederland verhuizen. Ze gaat in het tuinhuis van haar broer Richard wonen.

Na de ontluisterende nederlaag tegen Mamic vocht de ontgoochelde Krajicek tijdens de persconferentie regelmatig tegen haar tranen. Op de baan leek ze ook al een paar keer in huilen uit te barsten. Haar service, normaal gesproken een wapen, liep niet en leek haar eerder een last.

In tien servicebeurten sloeg Krajicek maar liefst elf dubbele fouten. Ze liet haar hoofd hangen en slenterde uitgeblust over de baan. Ze kreeg ook een waarschuwing van de scheidsrechter over het tergend langzame stuiteren van de bal waarmee ze elke opslag inleidde. ‘Het duurde zo lang dat je een kop koffie kon gaan drinken’, zei Mamic, lachend.

Hoewel Krajicek straks met een nieuwe coach aan haar tennis kan gaan werken, is haar spel niet haar grootste zorg. ‘Het probleem zit in mijn hoofd. Als je vier wedstrijden op rij verliest, denk je het kan nog, maar mijn zelfvertrouwen is nu weg en het wordt steeds moeilijker een wedstrijd door te komen.’

Steeds nadrukkelijker worstelt ze met zichzelf. Krajicek: ‘Ik leg altijd veel druk op mezelf en normaal gesproken ga ik daar goed mee om, maar de afgelopen tijd lukt dat niet meer zo goed. Het belangrijkste is nu dat ik mezelf geen druk meer moet opleggen. Ik moet opnieuw beginnen en rustig voor mezelf gaan spelen.’

Krajicek zit in een diep dal en dat lijkt niet alleen met haar tennis te maken te hebben. Ze praat sinds een paar weken met een psycholoog. ‘Het gaat niet alleen over wat er op de tennisbaan gebeurt. Het begint bij een psycholoog met de vraag hoe het gaat met je leven.’

BN/DeStem, 29 mei 2008

Petr Krajicek praat te veel, Michaëlla wil rust

De soap rondom tennisster Michaëlla Krajicek kreeg gisteren een vervolg. Vader Petr zei na haar nederlaag in de eerste ronde op Roland Garros openlijk dat hij haar conditietrainer Allistair McCaw een 'tennisanalfabeet' vindt en dat het in feite logisch is dat 'Misa' niet meer in staat is om te winnen op de baan.

De strijd tussen de twee mannen in haar leven gaat dus nog even door. De Nederlandse speelster zit er tussen in, terwijl ze maar één ding wenst en dat is rust.

Gisteren verloor de Nederlandse ook de eerste ronde in het dubbelspel en weer kon vader Krajicek het niet laten om wat over zijn dochter en haar fysiektrainer te zeggen.

"Ja Misa is afgetraind, ze heeft geen buikje meer, zoals ik. Dat is prachtig, maar wat heb je eraan? Het is geen modeshow, ze moet tennissen. Tien procent is fysiek, de rest is tennis, dat vindt Richard ook. Die conditietrainer moet in dienst van haar werken en meer niet. Een voetballer neemt toch ook geen tennistrainer?"

De dochter reageerde later weer op zijn woorden.

"Zo is hij, dat weet iedereen inmiddels wel. Ik zou tegen mijn vader willen zeggen: praat twee dagen na een wedstrijd niet meer met iemand. Hij reageert altijd zo emotioneel, helemaal als ik verloren heb."

"Ik vind het jammer dat mijn vader dit soort uitspraken doet. Ik ben het er ook absoluut niet mee eens. Allistair doet het super en het is mijn beslissing om met hem verder te gaan. Ik ga verhuizen naar Nederland, neem een tenniscoach waar Allistair achter staat. En ik wil mijn vader graag om mij heen als steun, maar niet altijd meer."

De Telegraaf, 29 mei 2008

Krajicek en vader definitief uit elkaar

Michaëlla Krajicek maakt een moeilijk jaar door. In het enkelspel verloor het Nederlandse tennistalent maar liefst tienmaal op rij. Tegelijkertijd is zij bezig om belangrijke beslissingen in haar carrière te nemen. Een nieuwe tenniscoach is daarin een eerste stap. Die tennistrainer moet volgens haar wel goed kunnen samenwerken met haar fitnesscoach Allistair McCaw. En één ding moet duidelijk zijn. De uiteindelijke beslissing wordt door Krajicek zelf, en door niemand anders, genomen. " Ik krijg van diverse mensen advies en de mening van vader is belangrijk. Maar dat is mijn eigen mening ook en ik ben inmiddels volwassen genoeg om die te volgen."

Door zelf het stuur van haar loopbaan in handen te nemen, doet Krajicek een eerste belangrijke stap op weg naar volledig eigen beheer van de 'BV Misa Krajicek'. Met haar even rustige als volwassen betoog maakte ze meer dan ooit duidelijk dat haar wegen en die van haar vader - daar waar het de samenwerking op tennisgebied betreft - definitief scheiden. Haar beslissing om van Tsjechië, waar ze bij haar ouders woont, te verhuizen naar Nederland en voorlopig bij broer Richard in te trekken, past in dat scenario. Een scenario dat uiteindelijk moet leiden tot rust in haar hoofd en in haar leven en - als gevolg daarvan - tot de goede tennisprestaties die de wereld tot vorig seizoen van Krajicek gewend was.

"Het liefst zou ik zien dat iedereen in mijn omgeving happy is, maar dat is blijkbaar niet mogelijk", klonk ze erg wijs voor haar leeftijd. " Ik probeer de situatie in mijn omgeving en mijn optreden op de tennisbaan te scheiden, maar dat is niet makkelijk. Daarom kies ik nu, hoe egoïstisch dat ook is, voor mezelf. En voor mij is het belangrijkste dat ik weer goed ga presteren op de tennisbaan."

Fardau Wagenaar, BN/DeStem, 27 mei 2008

Jankovic heeft advies voor Michaella Krajicek

Negen wedstrijden op rij verslagen, maar toch proberen hoopvol te blijven.

Michaella Krajicek heeft het moeilijk, maar hoopt dat ze er klaar voor is om een paar rondes te overleven op Roland Garros.

Vorig jaar haalde de tennisster de derde ronde, vandaag treft ze in de eerste ronde Sanda Mamic, 334e van de wereld.

Jelena Jankovic, die gisteren Monica Niculescu in twee sets versloeg, weet hoe het voelt om in een dip te zitten. In 2006 overwoog de Servische speelster zelfs te stoppen met tennis, maar ze kwam terug. Ze adviseert Krajicek vooral om positief te blijven en te geloven in haar toekomst. "Veel tennissters komen in een slechte tijd terecht. Ik wist niet wat me overkwam. Als junior won ik alles en in het begin van mijn profcarrière ook. Opeens ging het minder, ik voelde me niet lekker en verloor ook negen keer op rij. Ik zat in een flinke dip en overwoog te stoppen, zo was het niet leuk meer. Ik had ook geen idee hoe ik eruit moest komen, maar het lukte, dankzij mijn familie en een sportpsycholoog. Ik was te negatief, ik dacht alleen maar aan verliezen en dan verlies je ook. Het belangrijkste is om positief te blijven en erin te geloven dat je terug kan komen. Dat heeft mij geholpen, ik won weer een keer, voelde me gemotiveerd en sindsdien gaat het alleen maar beter. Ik ben er sterker uit gekomen." Jankovic is nu nummer drie van de wereld, er is dus nog hoop voor Krajicek.

Het Parool, 26 mei 2008

Krajicek op eigen benen - in Nederland

Michaella Krajicek verhuist naar Nederland. De negentienjarige tennisster wil op eigen benen staan. Ze neemt afscheid van haar familie in Praag en trekt binnenkort in een huisje op het landgoed van broer Richard.

''Ik heb me altijd al Nederlandse gevoeld, nu kies ik ervoor in mijn favoriete land te wonen,'' zei Krajicek aan de vooravond van haar eerste wedstrijd op Roland Garros, morgen tegen de Kroatische Sandra Mamic. ''Ik ken Mamic niet en heb haar nog nooit zien spelen. Via via hoorde ik dat ze linkshandig is en agressief speelt. We zullen het zien, ik ga uit van mezelf.''

Vanaf haar negende heeft Krajicek, die altijd wel voor Nederland heeft willen tennissen, voornamelijk in Tsjechië gewoond. ''Maar ik wil zelfstandiger worden en hoop dat Richard me daarbij kan helpen. Het is natuurlijk wel fijn wat familie in de buurt te hebben.''

Krajicek heeft na lang zoeken ook een coach op het oog die met haar zal meereizen naar alle toernooien. ''Het is een Nederlander, meer kan ik er nog niet over zeggen. Ik maak het binnenkort bekend.'' En nee, broer Richard is het niet.

Door de verhuizing en het aanstellen van een coach neemt Krajicek wat afstand van haar vader Petr. Die begeleidde zijn dochter tot nu toe. Krajicek: ''Mijn vader staat achter mijn beslissing, dat vind ik bijzonder, ik ben nog maar een tiener. Maar ik merk aan hem dat hij geen zin meer heeft zo veel te reizen, hij wil meer thuis zijn.''

Krajicek (43ste van de wereld) heeft een slechte periode achter de rug met negen nederlagen op rij. Parijs moet de ommekeer brengen en ze heeft het gevoel op de goede weg te zijn. Krajiceks Zuid-Afrikaanse conditietrainer Allistair McCaw is niet meegereisd naar Roland Garros. Ze koos ervoor alleen te zijn en een beetje met haar vader.

Krajicek: ''Er is geen sprake van een breuk met mijn conditietrainer. We nemen een weekje afstand van elkaar. Ik ben fit en weet welke oefeningen ik moet doen om dat te blijven. Ik wil me niet verschuilen, maar de mindere tijd lag aan dingen buiten de baan, zoals de verhuizing en de zoektocht naar een nieuwe coach.''

Krajicek kiest voor Nederlandse coach

Michaëlla Krajicek staat op het punt een tenniscoach in dienst te nemen. Het wordt een Nederlander, meer wilde ze zondag in Parijs nog niet prijsgeven. "Het is nog niet helemaal rond, dus noem ik zijn naam nog niet", aldus Krajicek.

Haar keuze voor een Nederlander is bewust. "Ik heb besloten in Nederland te gaan wonen. Vanaf mijn negende heb ik meer tijd doorgebracht in Tsjechië maar ik ben tot de conclusie gekomen dat ik me gewoon meer Nederlandse voel", vertelde Krajicek.

Ze treft dinsdag in de eerste ronde van Roland Garros de voor haar onbekende Kroatische Sanda Mamic. Na het toernooi in Parijs vestigt ze zich in Muiderberg, waar ze een huis gaat bewonen op het landgoed van broer Richard.

De nieuwe tennistrainer staat het aanblijven van conditie- en mentalcoach Allistair McCaw niet in de weg. Krajicek besloot op het laatste moment zonder de Zuid-Afrikaan naar Parijs af te reizen, maar ontkende zondag dat de samenwerking voorbij is.

"We hebben de afgelopen maanden constant samen rondgereisd, ik wilde nu even alleen zijn en de komende weken zullen we wat minder intensief samenwerken. Zijn werk was om mij fit te krijgen. Dat is gelukt. In de toekomst ga ik zeker weer dagelijks met Allistair werken. Mijn nieuwe coach zal dus ook met hem overweg moeten kunnen."

Krajicek hoopt in Parijs een einde te maken aan een reeks van inmiddels negen nederlagen op rij. Ze begrijpt dat de buitenwereld vraagtekens plaatst bij de waarde van McCaw.

"Maar het is makkelijk te wijzen naar een coach als het niet goed gaat. Er zijn buiten het tennis veel dingen aan de hand geweest. Ik heb volwassen beslissingen moeten nemen. Dat was niet altijd makkelijk, maar ik ben op de goede weg."

Krajicek op zoek naar zelfvertrouwen

Samen met vader Petr en conditie- en mental coach Allistair McCaw reisde Michaëlla Krajicek vrijdagmiddag per auto af naar Parijs. Met een gunstige loting op zak en in de wetenschap dat ze topfit is en blessurevrij. Nu maar eens een keer winnen.

Krajicek was de afgelopen week in Nederland. “Ik heb veel getennist en ook nog veel aan de conditie gewerkt. Gravel is altijd nog net iets zwaarder.” Broer Richard was er op de tennisbaan steeds bij. “Buiten dat hebben we ook veel gepraat. Hij kan zich goed inleven in mijn situatie, hij heeft veel ervaring en kent me gewoon heel goed.”

Waar het op het privévlak buitengewoon goed gaat met ‘Misa’, viel er op de tennisbaan tot dusverre weinig te lachen in 2008. Krajicek haakte na een mislukt optreden op de Australian Open af vanwege haar polsblessure, maar won sinds haar rentree in maart nog geen enkelpartij. Frustrerend.

“Het is niet fijn dat het vele werk dat je doet zich niet vertaalt in resultaat. Aan de andere kant: ik ben er in feite vier maanden uit geweest door die blessure. Het is logisch dat je dan niet zo maar terug bent op niveau. Maar ik had zeker meer verwacht.”

Het hervinden van haar zelfvertrouwen, daar draait het volgens Krajicek om. “Richard kan me daar ook bij helpen. Maar het zou natuurlijk mooi zijn als ik in Parijs eindelijk die eerste overwinning van dit jaar boek. Vooraf had ik gezegd dat het me niet uitmaakt tegen wie ik loot. Geplaatste speelsters voelen juist de druk als ze tegen je spelen. Nu ga ik ervoor om in ieder geval een rondje door te komen.”

Tegen Mamic zou dat op basis van de cijfers moeten kunnen. De 23-jarige Kroatische is de nummer 355 van de wereld, Krajicek bezet nu de 43e plaats. Ze moet gaan uitkijken niet buiten de top-48 te vallen, een lagere positie kan haar deelname aan de Olympische Spelen kosten. Op Roland Garros heeft ze bovendien punten te verliezen als ze niet tot de derde ronde komt.

“Toch ben ik daar nu niet mee bezig. Die ranking is eigenlijk een zorg van later. Ik heb een hele goede loting, denk ik. Maar verder dan die eerste partij kijk ik nog niet.”

De Telegraaf, 14 mei 2008

Strijdlust Krajicek niet gebroken

Tennisster Michaëlla Krajicek reageert volwassen op de sportieve tegenslagen van de afgelopen tijd: negen nederlagen tegenover nul overwinningen in het enkelspel.

"Het blijft nu eenmaal sport en daarin maak je tijden mee waarin alles omhooggaat en tijden dat het allemaal naar beneden gaat. Ik ben gezond en helemaal fit, dat is op dit moment voor mij het belangrijkste, daar moet ik me nu aan vasthouden. Iedereen komt wel eens in een dip en ik kan je verzekeren dat het niet gemakkelijk is om daaruit te komen. Ik kan alleen maar hard blijven werken, dan komen de overwinningen vanzelf en daarmee ook het wedstrijdritme en zelfvertrouwen. Maar dat gaat helaas niet op commando, ik zal geduld moeten hebben."

"Er zijn geen excuses, ik zal mijn eigen tennisniveau moeten verbeteren" , concludeert ze na de serie verloren wedstrijden van de afgelopen maanden. Nederlagen tegen speelsters die, een enkeling uitgezonderd, allemaal lager op de ranking staan dan Krajicek, deze week de mondiale nummer 42.

"Een plek in de top 20 was dit jaar in eerste instantie het doel. Maar als ik mezelf dat nu hoor zeggen, klinkt dat absoluut niet reëel. Eerlijk gezegd heb ik nu even geen doelen in mijn hoofd. Het gaat erom weer wedstrijden te gaan winnen, eerder heeft het stellen van doelen geen zin. Natuurlijk weet ik dat ik op Roland Garros en Wimbledon veel punten heb te verdedigen, maar daar kan ik op dit moment even niet mee zitten. Of ik na Wimbledon nu de nummer 30 of de nummer 90 ben, het zij zo."

Algemeen Dagblad, 10 mei 2008

’Gezondheid van broer belangrijker dan tennis’

Tennister Michaëlla Krajicek voert het niet als excuus op, maar de levensbedreigende infectie van haar broer Peter heeft zijn weerslag op haar gehad.,,Maar ik zoek de fout altijd bij mezelf.’’

Aan de vooravond van dit tennisseizoen, op 24 december 2007, zit Michaëlla Krajicek in Praag naast een ziekenhuisbed. Haar jongere broer Peter (15) herstelt van een ingrijpende operatie van meer dan drie uur, waarbij een bult en een stuk ader in zijn nek zijn verwijderd.

Een dag later stapt Nederlands beste tennisster alleen op het vliegtuig en reist via Amsterdam naar Australië. Daar speelt ze haar eerste wedstrijd van het seizoen. Ver weg van haar familie, van haar ernstig zieke broer.

,,Peter werd op 18 december opgenomen,’’ zegt Petr Krajicek over zijn zoon. ,,De belangrijkste ader naar zijn hersenen was besmet. De chirurg wilde eigenlijk op dat moment met vakantie gaan, maar zei: ‘Ik ga hem direct opereren’. Er was een kans van dertig procent dat hij het niet zou redden.

,,Na die operatie is hij twee dagen in een kunstmatige coma gehouden. Op 24 december ging het beter en was hij van de intensive care af. We hebben met de familie kerst in het hospitaal doorgebracht.’’

Michaëlla: ,,Opa en oma waren er ook. We konden geen cadeautjes aan Peter geven, omdat die geïnfecteerd zouden raken in het ziekenhuis.’’

Petr: ,,Het was moeilijk voor Michaëlla om een dag erna te vertrekken. Zij houdt verschrikkelijk veel van haar broer.’’

Vader en dochter Krajicek spreken over Peter in Berlijn, een dag na Michaëlla’s nederlaag in de eerste ronde van het prestigieuze toernooi daar. Wéér verloor ze, voor de achtste opeenvolgende keer. Dit jaar heeft ze nog geen wedstrijd in het enkelspel gewonnen.

De verklaring voor haar povere prestaties lijkt gevonden. Het moet slopend zijn voor Michaëlla Krajicek om de wereld rond te reizen terwijl haar broer tegen een levensbedreigde infectie strijdt. Om alle gevoelens opzij te schuiven en zich te concentreren op een tennispartij.

Met alleen haar coach, de Zuid-Afrikaan Allistair McCaw, als metgezel. Petr Krajicek heeft afstand van zijn dochter genomen en vergezelt haar slechts bij wat toernooien in Europa, zoals in Berlijn. Michaëlla heeft een vaste vriend, een Tsjechische tennisser, maar die is geen vaste reisgenoot . Hij blijft meestal in Praag.

,,Ik heb het moeilijk gehad,’’ zegt ze. ,,maar het laatste dat ik wil is de situatie rond mijn broer als excuus opvoeren voor mijn slechte resultaten. Oké, het gaat even minder met me, maar ik zoek altijd de fout bij mezelf.’’

Ze laat weinig emoties toe. ,,Die stoïcijnse instelling is nodig om me staande te houden in de wereldtop,’’ vertelt ze. ,,Ik moet me toch vaak alleen redden.’’

Petr Krajicek: ,,Tennis is een individuele sport en daarom zo hard. Soms onaangenaam zelfs. Je bent afgezonderd van het gewone leven.’’

Michaëlla: ,,Ik moet altijd scherp zijn. De concurrentie is groot bij de vrouwen. Er zijn alleen maar sterke speelsters in de top-50. Iedereen kan van iedereen winnen. Ik gokte laatst voor de grap wie er bij een toernooi ver zouden komen. Ik zat er voor meer dan driekwart naast.’’

Petr: ,,Hard zijn is noodzaak voor Michaëlla. Het is voor haar eigen welzijn. Anders houd je het niet vol. Je kan niet steeds gaan huilen. Dan verzwak je. Dat wordt afgestraft. Je bent snel weg uit de top. Kijk maar naar Amelie Mauresmo.’’

Michaëlla: ,,Een tweevoudig Grand Slam-winnares en voormalig nummer één van de wereld.’’ Petr: ,,Vorig jaar lukte ineens weinig bij haar. Ze kon haar ritme niet meer vinden.’’ Michaëlla: ,,Ik hoop dat ritme weer snel te krijgen. Tennis blijft mijn passie, mijn werk. Dat wil ik goed doen. Ondanks alles.’’

Nadat ze haar familie de dag na kerst heeft achtergelaten, bereidt ze zich aan de andere kant van de wereld voor op haar eerste toernooi van 2008. Ze probeert de thuissituatie van zich af te zetten en negeert een polsblessure.

Haar coach McCaw adviseert haar niet te spelen om de linkerpols rust te geven. Ze luistert niet naar de Zuid-Afrikaan en gaat de baan op. Ze kan haar backhand niet voluit slaan, maar slicet noodgedwongen. Ze verliest logischerwijs.

,,Ik legde druk op mezelf, voelde me verantwoordelijk, wilde ondanks de blessure gewoon tennissen. Ik had er oprecht vertrouwen in, dacht dat ik de klus zelfs met één hand kon klaren.

,,Maar spelen met die geblesseerde pols was een slechte beslissing van me,’’ erkent ze. ,,Een pure fout. Ik ben 19 jaar, dan doe je soms verkeerde dingen. Ik heb er van geleerd. Zoiets overkomt me niet meer.’’

De pols heeft haar drie maanden gehinderd, maar ze heeft er geen last meer van. Krajicek, die al drie WTA-toernooien won, kan ongeremd trainen om terug te keren op haar oude niveau. Rust is daarbij onontbeerlijk, geeft ze aan.

,,Daarom ben ik blij dat ik niet vaak in Nederland ben. Daar heeft iedereen een mening over mij. Ik vertel bewust niet veel over mijn vriendje. Je mag opschrijven dat ik er een heb. Meer zeg ik er niet over. Anders gaan mensen er weer over spreken.

,,Ik lees ook niet al die verhalen over mij. Ik vraag aan mijn broer Richard of hij de positieve stukken bewaart. Ik steek daar wat van op. De rest sla ik over.’’

De ‘Kleine Kraai’ is naar eigen zeggen volwassener geworden in die laatste maanden. ,,Ik heb veel tegenslagen gehad, en kan beter met teleurstellingen omgaan.’’

Ze benadrukt de rol van McCaw in dat proces. ,,Hij is meer dan een conditietrainer voor mij. Hij steunt mij op het mentale vlak en heeft me leren genieten. Ik kan het tennis af en toe van me afzetten en aan iets anders denken. Al blijft elke nederlaag vervelend. Het duurt twee of soms drie dagen voordat ik er overheen ben. Ik wil zó graag het beste uit mezelf halen, en mijn broers, mijn vader en moeder en Allistair blij maken.

,,Het zit er even niet in, het vertrouwen is weg. Ik blijf echter vechten voor dat ene doel: de top bereiken. Ik knok me terug.’’

Vader Petr: ,,Het duurt misschien nog een tijdje, maar Misa komt er bovenop. Daar ben ik van overtuigd.’’

Met Peter Krajicek gaat het inmiddels stukken beter. Een groot litteken, dat van zijn wang tot zijn borst loopt, vormt de herinnering aan die angstige decemberdagen.

Michaëlla: ,,Het is een dik litteken. Hij kan zo piraat spelen. Het belangrijkste is dat de kleine adertjes in de nek het werk van die grote, verwijderde ader hebben overgenomen.

Petr Krajicek: ,,Een andere jongen van 27 jaar had dezelfde infectie. Bij hem hebben die andere aders het niet kunnen opvangen. Het gevolg is dat hij al hoofdpijn krijgt na tien minuten lezen.

,,Die infectie is zeldzaam. Er is een kans van 1 op de 100.000 dat het je overkomt. Ongelooflijk dat die ziekte juist Peter heeft getroffen. We weten niet waar het vandaan is gekomen. Wild vlees eten kan de oorzaak zijn, maar Peter heeft dat helemaal nooit gegeten.’’

,,Gelukkig is de zwaarste tijd voorbij. Hij mocht op 31 december het ziekenhuis verlaten en is de afgelopen maanden aangesterkt. We hebben deze week de uitslag gekregen van de laatste onderzoeken. Met zijn longen en zijn bloed is helemaal niets mis.’’

Michaëlla: ,,Hij is nog zwak, maar mag alles weer doen, fanatiek sporten. Hij tennist niet zo goed als Richard en mij. Hij is beter in basketbal en zit bovendien op het gymnasium.’’

,,Weet je,’’ zegt ze. ,,Peter is natuurlijk belangrijker dan tennis. Dat hij gezond is, is me veel meer waard dan een overwinning.’’

Pim Sedee, Algemeen Dagblad, 9 mei 2008

Krajicek neemt er een coach bij

Michaëlla Krajicek neemt op korte termijn een tweede coach aan. Nederlands nummer één wordt nu begeleid door fitnessexpert Allistair McCaw. De Zuid-Afrikaan krijgt assistentie van een trainer die zich op haar spel zal toeleggen.

Dit seizoen won de 19-jarige Krajicek nog niet één enkelspel en verloor acht keer op een rij. Deze week pakte ze bij de Duitse Open slechts drie games tegen de Oostenrijkse Sybille Bammer. Zij benadrukt dat de zoektocht naar een nieuwe trainer geen verkapte kritiek is op McCaw, die haar vanaf september vorig jaar intensief begeleidt en een contract voor het hele seizoen heeft. ,,Allistair heeft het super gedaan. Ik ben fitter dan ooit en heb behalve een polsblessure nergens last van gehad. Bovendien houdt hij me mentaal rustig. Nu moet ik vooruitkijken en zoeken naar manieren om mijn niveau te verbeteren.’’

Er heeft zich al een aantal kandidaten aangediend. Namen noemt Krajicek niet, omdat de onderhandelingen nog gaande zijn. De trainer wordt waarschijnlijk na Roland Garros vastgelegd. McCaw staat achter het besluit. ,,Ik ben een performance coach, doe meer dan alleen conditiewerk, maar ben niet bijzonder op het tennis gericht. Het is uitstekend dat Michaëlla het team wil versterken, naast haar vader Petr, broer Richard en mezelf.’’

De oud-triatleet heeft zich geërgerd aan de kritiek die opkwam, toen Krajicek met hem ging samenwerken. Oud-prof John van Lottum, die even in beeld was om haar coach te worden, vond alleen een conditiecoach onvoldoende om de top te halen. ,,Van Lottum mag schrijven wat hij wil en misschien heeft hij in sommige aspecten gelijk, maar hij heeft natuurlijk geen zicht op onze samenwerking,’’ zegt McCaw. ,,Ik heb aangetoond dat ik speelsters beter kan maken. Veel toppers maken gebruik van trainers zoals ik. Het was belangrijk voor Michaëlla om fitter te worden. Dat is gelukt.’’

Krajicek tobde wél met een polsblessure. In januari speelde ze door, ondanks die kwetsuur. Een fout? McCaw: ,,Ze wilde zelf per se tennissen. Ik heb dat afgeraden. Ik was net in dienst bij Misa en wilde de situatie eerst aftasten en haar niets verbieden. Van die situatie hebben we allebei geleerd. Tussen ons loopt het nu perfect. Wij gaan ervoor om, binnenkort met een nieuwe coach, snel de weg omhoog in te slaan.’’

Algemeen Dagblad, 6 mei 2008

Krajicek: Het wordt steeds moeilijker

Tennisster Michaëlla Krajicek is opnieuw uitgeschakeld in de eerste ronde van een WTA-toernooi. De Almeerse had maandag in Berlijn weinig in te brengen tegen de Oostenrijkse Sybille Bammer. De partij was na vijf kwartier afgelopen: 1-6 2-6.

Michaëlla Krajicek wacht nog altijd op haar eerste overwinning in het enkelspel in 2008. Ze was gisteren in de eerste ronde van de German Open volstrekt kansloos tegen de Oostenrijkse Sybille Bammer. De 6-1 6-2 nederlaag betekende haar achtste opeenvolgende nederlaag dit seizoen.

Tijdens de confrontatie in Berlijn kwam ze geen moment in haar ritme. Ze sloeg een paar keer gefrustreerd met haar racket op het gravel en zocht vertwijfeld oogcontact met haar trainer Allistair McCaw en haar vader Petr. Na de nederlaag verliet ze zichtbaar aangedaan de baan.

,,Ik liet mezelf te veel gaan tijdens de partij,’’ zei Krajicek. ,,Ik kwam maar niet in mijn concentratie. Ik keek naar mijn vader en Allistair om positieve energie van hen te krijgen. Niets hielp, helaas.’’

De slechte resultaten in het begin van dit seizoen waren verklaarbaar. De ‘Kleine Kraai’ had last van haar linkerpols. Desondanks speelde ze, tegen advies van McCaw in, toch veel wedstrijden. Daarin moest ze haar backhand noodgedwongen slicen, omdat haar krachtige dubbelhandige slag te veel pijndeed. Die pols is inmiddels hersteld, maar overwinningen blijven uit.

Meestal verloor ze van opponentes die beduidend lager staan op de wereldranglijst. De 28-jarige Bammer, die al lang een topspeelster is, staat momenteel 20 plaatsen hoger dan Krajicek. De nederlaag was dan ook absoluut geen schande, al had ze in de voorgaande drie confrontaties twee keer van de Oostenrijkse gewonnen.

De manier waarop ze verloor, was wél ontluisterend. Krajicek: ,,Sybille is erg goed op gravel, maar ik had zeker meer dan drie games moeten pakken.’’

Nederlands beste tennisster speelt dit seizoen voor het eerst zonder de vaste begeleiding van haar vader. Hij steunt haar nog wel tijdens verscheidene toernooien in Europa, zoals in Berlijn, maar heeft verder afstand genomen. McCaw is de enige die voortdurend met haar op pad is.

,,De afwezigheid van haar vader zie ik niet als de reden voor haar terugslag,’’ zegt de Zuid-Afrikaan. Hij heeft een andere verklaring: ,,Ze wil zó graag die overwinning boeken. Daardoor legt ze zichzelf te veel druk op. Ze moet één keer die eerste ronde doorkomen, dan gaat het wellicht weer beter.’’

McCaw is een trainer die is aangenomen om Krajicek, die vorige week in Praag wel de finale van hetdubbelspel haalde, fysiek sterker te maken. Hij is geen specifieke tenniscoach. ,,Sommige critici beweren dat het daarom minder met Misa gaat,’’ zegt hij.

,,Ik denk daar anders over. Tennissen kan ze wel en ik heb haar conditie aanzienlijk verbeterd. Nu is het zaak dat ze mentaal over een drempel heenstapt.’’

De verliespartijen hebben nog niet geleid tot een duikeling op de wereldranglijst. Op de naderende Grand Slams heeft Krajicek, die al drie WTA-toernooien won, wel veel punten te verdedigen. Op Roland Garros bereikte ze vorig jaar de derde ronde, op Wimbledon haalde ze de kwartfinale.

,,Ik voel dat het steeds moeilijker voor me wordt om te winnen,’’ aldus Krajicek. ,,Die eerste overwinning komt maar niet. Dat maakt me onzeker.’’

Haar coach maakt zich geen grote zorgen: ,,Laten we niet vergeten dat ze pas 19 is en al zo veel successen heeft geboekt. Zo’n moeilijke periode hoort er gewoon bij. Ze zal er sterker en volwassener uitkomen. Daar ben ik van overtuigd.’’

Jeroen Mascini, de Gelderlander, 22 april 2008

Krajicek: Geen enkele zege, wel een chihuahua

Het tennisjaar nadert alweer zijn vijfde maand en Michaëlla Krajicek wacht nog steeds op haar eerste overwinning. "Het is niet makkelijk, maar toch blijf ik positief."

De 19-jarige Almeerse is volledig hersteld van de polsblessure die zij in december opliep, maar won nog geen wedstrijd in 2008. Met een pijnlijke pols werd ze meteen uitgeschakeld in Auckland en Melbourne en ook na een flinke rustperiode wil het nog niet vlotten met Krajicek, inmiddels afgezakt naar plaats 45 op de mondiale ranking.

Tijdens haar Amerikaanse trip langs het hardcourt van Indian Wells en Miami en het gravel van Amelia Island en Charleston ging ze steeds in de eerste ronde onderuit. "Ik wist dat die eerste twee toernooien moeilijk zouden worden door het ontbreken van wedstrijdritme", vertelt Krajicek vanuit Praag. "Maar ik had verwacht daarna tegen lager geklasseerde speelsters wel een paar partijen te winnen." De kleine Kraai wanhoopt echter niet. "Het klinkt misschien raar, maar ik denk niet dat ik slecht speel. En ik ben heel blij dat ik niet meer aan mijn pols denk. Ik ben hartstikke gezond. Het is alleen jammer dat die eerste zege zo lang uitblijft. Het heeft volgens mij vooral met ritme te maken. Ik ben er lang uit geweest."

Tijdens haar laatste toernooi n Charleston liet Krajicek haar vader Petr overkomen. "Ik wilde een beetje gezelschap van familie, maar ik wilde hem ook laten zien hoe ik speelde. Zijn mening horen over mijn spel." Ook wilde ze dat haar vader zag dat ze fitter is dan ooit. "Met dank aan Allistair."

Allistair McCaw, de man die met Misa Krajicek de wereld over reist, is vooral een fitnesscoach. "Ik weet zelf welke onderdelen van mijn spel ik moet verbeteren en twijfel ik, dan raadpleeg ik mijn vader of Richard. Ik ben niet op zoek naar een specifieke tenniscoach."

Vanaf maandag doet ze mee aan het WTA-toernooi in Praag. "Daar heb ik voor gekozen, omdat het iets kleiner is. Dan heb ik meer kans op een paar rondjes te winnen. Ik ben ervan overtuigd dat het zelfvertrouwen dan weer komt. Ik hoop dat het de komende tijd tot en met Wimbledon goed zal gaan."

Zeven weken Amerika leverde Krajicek geen enkele overwinning op, maar wel een vriendje. Uit Charleston nam ze Rudy, een chihuahua met een treurige voorgeschiedenis, mee. Rudy, door Krajicek omgedoopt tot Zorro, brak twee van zijn poten toen hij bij het plaatselijke asiel gedropt werd. "Het is een vechter, vandaar die naam. Toen ik hem zag, wist ik meteen: dat schatje wil ik hebben. Ik wilde al heel lang een hondje en omdat hij zo klein is, kan hij mooi mee op reis."

Story of dog with 2 broken legs gets a first class ending

You'll remember Rudy, the sad Chihuahua with two broken legs.

Fortunately, his circumstances have made a drastic improvement.

Here's his back story: Late one night in April 2007, the 5-pound dog was left in the overnight drop pens at Clay County Animal Control. He was found nine hours later by a kennel attendant reporting for work.

The drop onto the pavement had broken his two front legs.

"We felt so sorry for this little dog, that it became our mission to save his life," said Connie Goon, director of animal control.

After a local veterinarian treated the dog, a volunteer rescuer that works with animal control took Rudy to a Tampa specialist for major surgery to reset and cast his front legs. Since then, he has been through months of recovery and rehabilitation, Goon said.

The identity of the person who abandoned the dog remains a mystery.

Fast forward to April 2008.

Rudy attended the recent Bausch & Lomb tennis tournament on Amelia Island with his rescuer and was discovered by tennis player Michaella Krajicek of the Netherlands. Krajicek, who, at 19, is No. 34 on the Women's Tennis Association tour, lost the singles competition in the first round, but gained a pet.

"Michaella Krajicek ... fell insanely in love with Rudy," said Goon.

As a result, the little Chihuahua will be taking on a Dutch accent.

"Rudy is flying to Holland ... first class on Delta, to his new home. What a happy ending," Goon said. "This is just one of the many happy endings that have come from the result of our rescuers over the years. Great ending."

Richard Krajicek, De Telegraaf, 17 april 2008

Geen zorgen over carrière van zusje Michaëlla

Moeten we ons zorgen maken over de carrière van mijn zusje Michaëlla? Het is een vraag die de afgelopen weken nogal eens gesteld is en dus zal ik op deze plek een zo duidelijk mogelijk antwoord proberen te geven.

Om maar direct met een ace te beginnen: over de carrière van Misa hoeven we ons helemaal geen zorgen te maken. Ze is pas negentien jaar en op zo'n jonge leeftijd maak je je alleen zorgen over een carrière wanneer lichamelijke ongemakken of blessures een serieuze bedreiging vormen.

En geloof mij maar, daarvan is bij Misa geen sprake. Voor zover het woord 'bezorgdheid' al juist gekozen is, dan betreft het op het ogenblik alleen de vorm die bij Misa om bezorgdheid vraagt. Ze staat, dat moge duidelijk zijn, niet lekker te tennissen en door het uitblijven van goede resultaten is haar zelfvertrouwen verdwenen.

Dat laatste is een bekend fenomeen in de sport en zeker in een individuele sport als tennis. Het verschil in de top wordt gemaakt door louter psychologische factoren, want goed tennissen kunnen de topspeelsters allemaal. Het mentale aspect gaat dan de doorslag geven en dan is het wel zo lekker om over een gezonde portie zelfvertrouwen te beschikken.

Daar schort het bij Misa op het ogenblik aan. Zelf heb ik haar al een aantal weken niet gesproken - ze krijgt op dit moment al van meer dan genoeg mensen welgemeend advies - maar onze vader is vorige week op verzoek van Misa afgereisd naar Amerika. Ze voelde zelf natuurlijk ook wel aan dat het allemaal niet zo lekker liep en vroeg daarom of hij haar kant op wilde komen.

Het eerste en meest geruststellende nieuws dat mijn vader vanuit Amerika meldde, is dat Misa fitter is dan ooit. De harde arbeid met Allistair McCaw heeft zijn vruchten afgeworpen, dus alle geruchten over sluimerende blessures of onvoldoende fysieke kracht kan ik bij deze naar de prullenbak verwijzen.

Het wachten is simpelweg op een overwinning voor Misa. Die zou de hele situatie zomaar kunnen omdraaien, al is het maar omdat ze nu steeds meer over het uitblijven van een zege gaat zitten tobben. Die eerste overwinning na haar polsblessure - laten we niet vergeten dat ze de eerste maanden van het jaar geblesseerd was - gaat heel belangrijk worden en helaas kan niemand voorspellen wanneer die komt.

Zelf heb ik gelukkig nooit zo'n moeite gehad na een blessureperiode terug te keren en weer te winnen. Ik had nu eenmaal die service waarmee ik me meestal wel door de eerste lastige potjes sloeg. Misa beschikt helaas niet over dat wapen en dus zal ze wat meer geduld moeten hebben voordat het balletje weer de juiste kant op gaat rollen.

Dat balletje rolde de afgelopen week wel de goede kant op voor het Nederlandse Davis Cupteam. Dat maakt, na de overwinning tegen Macedonië en de bepaald niet ongunstige loting voor het promotieduel (in september thuis tegen Zuid-Korea), goede kans komend jaar weer uit te komen in de Wereldgroep.

Het is mooi dat Davis Cupcaptain Jan Siemerink het heeft aangedurfd jonge spelers als Robin Haase en Thiemo de Bakker te selecteren. Het is met Davis Cuptennis eigenlijk zoals Johan Cruijff ooit zei over het nemen van een penalty: 'Je kunt het, of je kunt het niet.' En Robin en Thiemo hebben in Macedonië laten zien dat ze Davis Cuptennis kunnen spelen.

Dit alles onder leiding van Jan Siemerink, die met zijn persoonlijkheid en karakter is uitgegroeid tot een uitstekend Davis Cupcaptain. Al met al een heel positieve ontwikkeling voor het Nederlandse mannentennis, waarover velen nog niet zo lang geleden riepen dat het voorlopig niets meer zou worden. Daar kunnen al die mensen die zich zorgen maken over de carrière van Michaëlla zich voorlopig aan vasthouden.

De pijn in de pols is weg, de lach is terug

Voor haar gevoel heeft ze 'meer dan drie maanden' niet getennist.

Michaëlla Krajicek is volledig hersteld van haar polsblessure en maakt volgende week in Indian Wells haar rentree in het tenniscircuit. "Ik wil heel graag die baan weer op."

Half januari speelde Krajicek, kansloos zonder dubbelhandige backhand, tegen Akiko Morigami haar laatste partij in de eerste ronde van de Australian Open. Toen had ze al ruim een maand last van haar linker pols. Toch deed de negentienjarige Almeerse in december mee aan de Nationale Masters in Rotterdam en begon ze het tennisjaar 2008 met een pijnlijke pols in Auckland en Melbourne. Geen slimme keuze, weet ze nu. "Daarvan heb ik geleerd. Ik had rust moeten nemen."

De lach is terug en de pijn is weg. "Mijn pols is helemaal genezen en ik ben fit. Ik train al drie weken voluit. Mijn backhand is geen probleem meer. Ik denk er al bijna niet meer over na als ik hem dubbelhandig sla. Naast dat mijn pols geen pijn meer doet, is dat het belangrijkste: dat ik zonder na te denken al mijn slagen kan slaan."

Krajicek maakt haar rentree op het hardcourt van Indian Wells, waar ze woensdag of donderdag haar eerste wedstrijd speelt. Gisteren vloog ze al, met haar coach Allistair McCaw, naar de Verenigde Staten. "Ik heb nog een week om me voor te bereiden, maar kan eigenlijk niet wachten tot ik mijn eerste wedstrijd weer speel. Ik kijk er erg naar uit. Wil weer genieten op de baan."

Tijdens haar absentie op de WTA-tour bereikte Krajicek met de dertigste plek op de wereldranglijst haar hoogste ranking ooit, inmiddels staat ze weer 33e. "Ik had weinig punten te verdedigen, maar het is fantastisch dat ik de top dertig heb gehaald. Nu op naar de top twintig, want dat is nog steeds mijn doel voor dit jaar."

Krajicek was tijdens haar herstelperiode afwisselend in Praag en in Almere. Ze trainde zes dagen in de week, maar had ook tijd voor andere dingen. Zo sparde ze op de tennisbaan met haar talentvolle neefje Alec, het zoontje van Richard, was ze te gast in het tv-programma van Paul de Leeuw en haalde ze in Tsjechië haar rijbewijs. Haar sponsor Hyundai deed haar meteen twee auto's cadeau, de een staat in Praag, de ander in Almere.

Michaëlla klaar voor de volgende stap

Gevangen in het publieke oog

Michaëlla Krajicek wil zich na haar polsblessure in de top-20 tennissen. Ze weet ook hoe "Het gaat niet alleen maar om winnen en verliezen". De lessen van Misa

Op een complex waar' het verleden leeft, jaagt Michaëlla Krajicek de toekomst na. Ooit hebben op dezelfde tennisbanen Ivan Lendl en Hana Mandllkova gestaan. Martina Navratilova heeft er, tijdens het Fed Cup-toernooi van 1986, een emotionele terugkeer naar haar geboorteland beleefd. In het restaurant getuigen vergeelde foto's van de vroegere glorie; clubicoon en Grand Stam-winnaar Jan Kades hangt er prominent met een sierlijke volley. Krajicek tennist al vanaf haar tiende op de I. Cesky Lawn-Tennis Klub Praha, gelegen langs de Vltava-rivier aan de rand van Praag. Echt inspirerend wil ze de rijke historie niet meer noemen. "Ik loop hier al zo lang rond." De faciliteiten zijn goed én er is weinig afleiding; dat is het belangrijkste.

Inderdaad: soberheid troef. De indoorbanen liggen in opblaashallen, waar een schaduw overheen valt van de tribunes rond het centercourt. Het stadion, pronkstuk van het complex en enthousiast het Koloseum genoemd, is jaarlijks het toneel van een ATP- en een WTA-evenement, maar in de vijftig weken zonder toernooi oogt het vooral als een vergeten kolos uit een stalen tijdperk Het is een onbedoelde knipoog naar dat wat geweest is en daarom ook een toepasselijk decor voor de revalidatiestrijd van Misa. Krajicek (9 januari 1989, Delft) droomt van de jaren die nog voor haar liggen, maar ze weet dat juist in de geschiedenis nuttige lessen schuilen. "Zeker vorig seizoen was één groot leerproces voor mij. Van nature ben ik heel open en spontaan; die onbevangenheid heeft me in 2007 kwetsbaar gemaakt. Ik heb geleerd dat het niet verstandig is om te veel van mezelf te laten zien."

Afgelopen lente viel Misa ten prooi aan een meedogenloze geruchtenmachine die zich als een pitbull in haar vastbeet. Er werd gespeculeerd over haar seksuele geaardheid en er circuleerden verhalen over een geheimzinnige toeschouwer op de tribune. Het begon allemaal met één opmerking van Misa en een nieuw kort kapsel. "In Rome heb ik in het bijzijn van journalisten laten vallen dat ik privé-problemen had. Meer zei ik niet. Ik wist niet dat daar zo'n big deal van gemaakt zou worden. Daar schrok ik ook van. Het probleem lag in de familiaire sfeer, maar in de media werd het almaar groter gemaakt en op een gegeven moment haalden de journalisten alles door elkaar. Ik zou een vriendin hebben, die op de tribune zou zitten. Onzin, maar wat kon ik nog doen? Ik had kunnen zeggen: nee, nee, het zit niet zo, ik ben niet lesbisch. Maar een reactie kan zo snel verkeerd overkomen. Dan redeneren ze weer: als zij het ontkent, zal het wel waar zijn. Echt boos ben ik niet geweest, wel dacht ik: zo werkt het dus. Natuurlijk heb ik het me aangetrokken. Zoals je kunt zien, heb ik mijn haar weer laten groeien. Het is niet zo dat ik naar de mening van anderen leef, maar ik wilde rust. Het maakt mij niet uit of mijn haar kort is of lang, dus kies ik voor het makkelijkste. Als proftennisster moet je al met zoveel andere stress omgaan: fit zijn, beter worden, er professioneel uitzien, geen domme dingen zeggen. Als er dan zoiets bijkomt, is dat als ik eerlijk ben voor een achttienjarig meisje niet makkelijk."

Als ik eerlijk ben, dat zijn haar stopwoordjes. De toevoeging, die vele antwoorden een lichte aarzeling meegeeft, illustreert het proces waarin Krajicek zich bevindt: de gezellige flapuit leert reserves inbouwen. Tegen wil en dank. "Ik wil ook niet saai gevonden worden." Misa is zoekende naar de juiste balans: welke woorden wil zij voor zichzelf houden, en welke emoties? Tijdens de Australian Open 2007 stond ze na haar verlies in de eerste ronde met de tranen in haar ogen voor de televisie•camera. "Dat was niet echt professioneel. Ik heb me voorgenomen dat nooit meer te laten gebeuren en na die tijd is het ook goed gegaan. Daar ben ik echt in gegroeid. Het hele jaar heb ik meer volwassen interviews gegeven. Ik heb me honderd procent gedragen; nooit heb ik iets van mijn diepste emoties getoond. Maar dat was volgens de buitenwacht ook niet goed. In Melbourne was ik kinderachtig, nu kreeg ik te horen: wat ben je veranderd, is dat wel goed? Zelf ben ik er tevreden over. Kijk naar de speelsters uit de top-20; die praten publiekelijk over een zeer beperkt aantal onderwerpen en ze antwoorden lang niet tot in detail."

Ze glimlacht. Vriendelijk, maar verlegen. Het is duidelijk dat ze niet vaak begrip ontmoet. De spontaniteit twinkelt alleen nog in haar ogen. Dat is ook de rekening van het leven in het vrouwencircuit. "In de kleedkamers is er heus normaal sociaal gedrag; we zeggen elkaar gedag. Maar de mannen zie je soms bij elkaar aan tafel zitten voor een kletspraatje, Dat gebeurt bij ons niet. Ik ben met niemand echt bevriend. Ergens is dat raar. Week-in-week-uit zie je dezelfde meisjes, tegelijk wil je jezelf niet laten kennen. In die zin is het profbestaan wel eenzaam. Je blijft toch omringd door je concurrentes, Die tranen van mij waren ook een verkeerd signaal aan hen. Zij mogen mijn zwakke plekken niet zien." De wetten van het sportsucces moeten zwaar wegen voor iemand als Michaëlla. Het zijn niet de opofferingen die drukken: daar is ze aan gewend. Toen ze drie was, begon haar moeder haar al voor te bereiden op een carrière als tennisster. Paulina Krajicek had gezien hoe haar man tijdens zijn eerste huwelijk Richard had gelanceerd. !n haar ogen had hij dat goed gedaan. Dat wilde ze ook voor haar dochter. Misa ging daarom niet voor de lol naar de speeltuin, maar om alle spieren goed te gebruiken. "Zo bewust dacht mijn moeder daar al over na."

Door de discipline uit haar jonge jaren kost het Misa nu geen moeite om, zoals deze maanden in Praag, iedere dag het eentonige ritme te volgen van één uur conditietraining, twee uur tennissen, lunchen en dan weer van voren af aan beginnen. "Ik heb er nooit over nagedacht dat het anders zou kunnen." Ook zoekt zij, genetisch gestuurd, graag haar eigen grenzen op. "Ik ben heel perfectionistisch. Een echte streber, in alles, Twee dagen geleden moest ik rijexamen doen, dan lig ik de hele nacht ervóór wakker." De wil om de beste te zijn is er altijd. Met het competitie-element van de tennistop heeft Krajicek geen probleem. Integendeel. Wat haar wél zwaar valt, is de wetenschap dat het publieke oog nooit slaapt en altijd oordeelt. Misa houdt van ongedwongen gezelligheid. Daarom ook zou ze liever in Nederland wonen. "De Tsjechen hebben een ander soort humeur. Ze zijn minder open en gezellig. Maar in Praag vind ik in deze fase van mijn leven wel meer rust: ik ben niet het zusje van en word nauwelijks herkend op straat. Dat vindt mijn vader ook belangrijk."

Ze spreekt die laatste zin zonder ongemak uit. Michaëlla is negentien jaar, maar de scheidslijn tussen de kindertijd en de volwassen jaren ligt bij een topsportster minder scherp. Lachend vertelt ze over twee vriendinnen die ze nog van school kent. "Die riepen vorig jaar bij alles ik ben achttien, dus ik kan doen wat ik wil. In een tennisleven gaat dat niet van de ene op de andere dag. Wel begin ik natuurlijk verantwoordelijkheid voor mezelf te krijgen. Ik probeer nu als een volwassene te denken." Daarom ook besloot ze na de mislukte Australian Open haar geïrriteerde linkerpols rust te gunnen. Ze had heel 2008 door kunnen sukkelen, stelt ze, om aan het einde van het jaar het gewricht te laten opereren. "Dat was een keuze die ik moest maken. Een lastige, want voor mij is het heel moeilijk om rust te nemen. Ook nu zou ik zó graag willen spelen, maar ik moet me leren beheersen. Wachten, wachten, wachten. Ik ben al vaak geblesseerd geweest: aan mijn enkels, rug, knie en pols. Topsport is hard. Er zijn zoveel dagen dat het tegenzit. Aan het einde van mijn carrière herinner ik me waarschijnlijk vooral de moeilijke momenten. Natuurlijk was de kwartfinale op Wimbledon geweldig, zeker op dat moment, maar ik denk er niet vaak aan terug. Ik wil meer."

Mentaal wil Krajicek ook stappen vooruit maken. "Op de tennisbaan moet ik iedere keer weer de confrontatie met mezelf aangaan. Ik probeer de negatieve gedachten in mijn hoofd stil te krijgen. Als ik 39 van de 40 ballen goed sla, denk ik alleen aan die ene fout. Daar lijdt mijn
spel dan onder. Je hebt zoveel tijd om na te denken tijdens wedstrijden. Dat maakt tennis ook zo mentaal. Mijn nieuwe begeleider, Allistair McCaw, helpt me hiermee om te gaan. Hij zegt de hele tijd tegen me: geef jezelf complimenten. Dat is voor mij het allermoeilijkste. Mijn vader gaf ze niet zo snel, wat ik prima vond - anders verliezen ze ook hun waarde. Maar misschien dat ik het daardoor zelf te weinig doe, Ik sta nu al anderhalf jaar rond plek 32. De volgende stap, naar de top-20 en hoger, heeft nauwelijks nog met techniek te maken. Die stap is helemaal mentaal. Het is de kunst om je voor elk punt zo positief mogelijk in te stellen en dat gaat mij langzaam beter af. Ik ben al kalmer op de baan. Ook is het zaak om je niet te laten afleiden. Bij de junioren ging het puur om het spel. Nu gaat het om véél meer. Het is werk. Het gaat niet langer alleen om winnen en verliezen. Ik heb nu ook te maken met sponsors en publiek, met bekend zijn en verwachtingen. Ik ben aan het leren om alleen voor mezelf te spelen en om deze problemen op de baan even te vergeten. Wat dat betreft heb ik in 2007 nuttige lessen geleerd. Die ervaring neem ik mee. Ik weet dat ik nu echt toe ben aan de top-20. Mijn wedstrijden tegen Serena Williams en Maria Sharapova hebben me de ogen geopend: ik voelde dat ik kansen had. Voor mij is het nu belangrijk om zonder zorgen te spelen; er meer voor te gaan. Ik weet dat ik nog veel beter kan dan ik heb laten zien."

ff bellen met .... Allistair McCaw

"Ik speelde als junior in Zuid-Afrika, later koos ik voor duurloopsport en was ik de nummer twee in duathlon. Na mijn actieve carrière ging ik sporters begeleiden. Zo heb ik de nummers één en twee in squash gecoacht en tevens gewerkt meteen aantal tennissters uit de top-20."

Was je je ervan bewust dat sommige mensen hun wenkbrauwen fronsten toen jij Michaëlla Krajicek ging begeleiden?

"Iedereen mag denken wat hij wil. Kijk, de band tussen Misaen haar vader bestaat al heel lang en kan niet worden doorbroken. Petr Krajicek is nog steeds belangrijk in technisch en tactisch opzicht. Mijn taak was en is Misa nog professioneler te maken. Het is typisch Nederlands om daar diploma's aan te verbinden,lk weet genoeg van de technische aspecten van tennis,maar goed coachen komt erop neer dat je het beste uit je pupil haalt. En ik denk dat ik daarvoor geschikt ben."

Waar liggen jouw voornaamste aandachtsgebieden?

"Ik wil ervoor zorgen dat ze met meer zelfvertrouwen op de baan staat. Ik ben bezig met haar houding tijdens een wedstrijd. Ze moet positief zijn en blijven. Niet emotieloos, maar die gevoelens moeten gekanaliseerd worden. En wat ze leert op de training moet altijd blijven gelden tijdens wedstrijden.
Ook als het spannend wordt of als het eens mindergaa1. En verder werken we hard
aan haar voetenwerk en proberen we haar lichaam nu en in de toekomst blessurevrij te houden."

Wat verwacht je van Michaëlla de komende zes maanden?

"Na haar polsblessure moet ze weer in het ritme komen. Dan weer zelfvertrouwen krijgen door veel wedstrijden te spelen. En vervolgens proberen te vlammen tijdens de belangrijke evenementen, zoals de Grand Slam-toernooien en de Olympische Spelen."

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 1 februari 2008

Met tips van 'Kraai'

Het regent de hele dag sms’jes langs de tennisbaan in Boedapest. Steeds is het Michaëlla Krajicek, met tips en steunbetuigingen voor het Fed Cup-team. Zelf kan ze door een polsblessure niet tennissen, maar vanuit Praag leeft ze fanatiek mee.

Deze week wordt bewezen dat het Nederlandse vrouwentennis uit meer bestaat dan Krajicek. Oranje behaalde gisteren tegen Bulgarije de derde zege op een rij en speelt vandaag een play-off in de Europees/Afrikaanse zone 1.

De volgende tegenstander is vandaag al Servië, met in de gelederen Ana Ivanovic - nummer twee van de wereld - en Jelena Jankovic - de nummer vier.

De opvallendste stunt kwam gisteren van de 17-jarige Arantxa Rus. Zij won afgelopen weekeinde het juniorentoernooi op de Australian Open en was in Boedapest de Bulgaarse nummer 75 van de wereld Tsvetana Pironkova met tweemaal 6-4 de baas. Eerder op de dag had Renée Reinhard, ook pas 17 jaar, met 6-0 en 6-3 gewonnen van Dia Evtimova.

Captain Manon Bollegraf keek opnieuw met bewondering naar haar pupillen. ,,Ze halen een ongelooflijk hoog niveau. Maar wat nog veel belangrijker is, ze staan zonder angst op de tennisbaan. Daar draait het om in deze sport. Ze gaan de baan op en dan is het daarna lekker timmeren. Ik ben hier superblij mee.’’

Bollegraf weet niet wat ze hoger moet inschatten, het winnen van het juniorentoernooi op de Australian Open of het verslaan van een topper tijdens een landenwedstrijd. ,,Het is allebei indrukwekkend. Arantxa trekt de lijn van Melbourne in elk geval door. Ik vind het moeilijk om te voorspellen of zij en Renée de top-100 gaan halen. Maar wat ze hier laten zien, bewijst dat ze op de goede weg zijn.’’

Vanuit Praag is ook Krajicek complimenteus. ,,Ik vind het knap wat ze doen. Ik was bang dat ik volgend jaar in een lagere divisie zou moeten tennissen. Dit is geweldig. Ik bel de hele dag met Manon, met Nicole Thijssen en Tom Nijssen. Ik heb wat tips gegeven over de meiden van Luxemburg en ook over Pironkova.’’

Zelf komt Krajicek pas in maart, tijdens het toernooi van Indian Wells, weer in actie. ,,Over anderhalve week wordt een nieuwe scan gemaakt van mijn pols. Als het goed gaat, mag ik dan weer backhands slaan. Ik wil eerst weer een goed ritme opdoen, voor ik aan de toernooien begin.’’

Dat ritme hebben Rus en Reinhard duidelijk al gevonden.

Jeroen Mascini , BN/DeStem, 15 januari 2008

Krajicek gefrustreerd en machteloos

Ze wilde genieten van de entourage op showcourt 3 op de Australian Open, maar Michaëlla Krajicek had gisterochtend een van haar meest frustrerende ervaringen op een tennisbaan ooit

Vanaf de openingsgame sjokte de door een polsblessure geplaagde Krajicek machteloos over de baan. De niet eens goed spelende Akiko Morigami won simpel: 6-2 6-2.

Het met coach Allistair McCaw gemaakte strijdplan van agressief spel, sterk serveren en korte rally's kwam totaal niet uit de verf. De service van Krajicek liep niet - ze werd vijf keer gebroken - en op zoek naar snelle punten forceerde ze met haar forehand. Van haar backhand kwamen helemaal geen punten. De Almeerse sloeg slechts één keer dubbelhandig en verder ontzag ze haar gevoelige linkerpols door te slicen. Dat deed ze vaak zo hoog dat Morigami simpel kon volleren.

"Ik wilde er te graag een wedstrijd van maken en daardoor ging ik forceren", zei ze achteraf. "Mentaal had ik het heel moeilijk. Ik heb me in moeten houden om niet gek te worden." Vorig jaar waren er tranen toen Krajicek in Melbourne in de eerste ronde van de Luxemburgse qualifier Anne Kremer verloor. "Van binnen doet deze nederlaag heel veel pijn, maar ik probeer er nu professioneler mee om te gaan."

Velen, onder wie technisch directeur Rohan Goetzke van de tennisbond, vinden dat Krajicek niet had moeten spelen. "Allistair wilde ook liever dat ik me zou afmelden, maar ik wilde het graag proberen en daar heeft hij me in gesteund. Wat anderen ervan vinden, maakt me niet veel uit. Het is niet zo dat mijn blessure is verslechterd. En ik denk dat wel proberen meer waard is dan niet proberen."

Het leverde haar ruim vijftienduizend euro op, maar het was haar niet om het geld te doen. "Dan had ik beter een week eerder naar huis kunnen gaan."

Krajicek dubbelt nu nog in Melbourne met de Poolse Agnieszka Radwanska en daarna volgt een rustperiode van onbekende lengte. "Geen Fed Cup dus. Ik speel pas weer als ik honderd procent fit ben."

De Telegraaf, 15 januari 2008

Krajicek: Ik wilde teveel

Michaëlla Krajicek was na afloop van haar verliespartij op de Australian Open tegen de Japanse Akiko Morigami behoorlijk aangeslagen. De Nederlandse kon niet voluit spelen door een linkerpolsblessure. "Ik wilde teveel."

Krajicek wist van tevoren dat zij alleen haar backhand kon slicen en niet voluit kon slaan. "Ik wilde per sé niet dat Morigami druk kon zetten op mijn backhand, maar daardoor forceerde ik met mijn forehand en service." De wedstrijd ervaarde ze als behoorlijk frustrerend. "Ik moest moeite doen om niet gek te worden op de baan. Dit was mentaal heel erg moeilijk."

Kenners waren van tevoren kritisch over haar gesteldheid en vonden dat de 'kleine Kraai' niet moest spelen. "Het maakt mij niet uit wat anderen denken", zei Krajicek na de partij. "Ik heb het tenminste geprobeerd en mijn pols is er niet slechter van geworden."

Belangrijker is nu dat Krajicek rust neemt, zodat haar pols kan herstellen. Ze zal wél gaan dubbelen in Australië met Agnieszka Radwanska, maar haar deelname de Fed Cup, eind januari, laat ze lopen. "Ik wil wel met het team mee naar Hongarije, maar zal daar zeker niet spelen." Ook laat ze het toernooi in Antwerpen schieten, dat van 11 tot 17 februari wordt gespeeld.

Algemeen Dagblad, 12 januari 2008

Krajicek durft het aan

Met nieuwe tactiek moet linkerpols het houden op de Australian Open

Honderd procent fit is ze zeker niet, maar Michaëlla Krajicek doet wel mee aan de Australian Open, die maandag begint. De enige Nederlandse deelneemster treft in de eerste ronde de Japanse Akiko Morigami, de nummer 48 van de wereld.

De ochtendtraining, net voor de loting bij de Australian Open, gaf gisteren de doorslag. Michaëlla Krajicek sloeg een stuk of tien dubbelhandige backhands en voelde voor het eerst in meer dan een maand geen pijn in haar linkerpols. En dus neemt zij de komende dagen, voor de vierde keer alweer, toch deel aan het eerste Grand Slam-toernooi van het jaar.

,,Ik had natuurlijk nog een paar dagen kunnen afwachten, maar ik wilde per se voor de loting een beslissing nemen. Anders laat je je misschien toch daardoor beïnvloeden. Dan voel je misschien pijn, maar speel je toch omdat de tegenstandster niet zo goed is,'' legde Krajicek op Melbourne Park uit.

,,Ik heb maar even mijn normale backhand geslagen, maar ik voelde mijn pols niet. Dus ik denk dat het kan. Als ik pijn had gevoeld, had ik mij absoluut afgemeld.''

Bij de nationale Masters in Rotterdam deed zij dat niet. Die had ze vorige maand, zo gaf zij toe, beter aan zich voorbij kunnen laten gaan. Maar Krajicek voelde zich te zeer verplicht tegenover de bond en het Nederlandse tennisvolk.

En in Auckland, haar laatste toernooi van vorige week, bleek het geïrriteerde polsgewricht ook niet wedstrijdklaar. Voluit zal zij ook in Melbourne niet kunnen gaan, maar de combinatie van veel punten, veel dollars en veel prestige bij het supertoernooi en het vooruitzicht van eindelijk weer een wedstrijd spelen is te verleidelijk om onverrichter zake huiswaarts te keren.

,,Ik ben zeker niet honderd procent fit. Het doel is ook om zo min mogelijk backhands te slaan. Met (eenhandig geslagen) slice naar het net komen, agressief spelen en de rallies kort houden moet het ook kunnen lukken,'' aldus de Nederlandse nummer één.

,,Ik moet positief denken en dus niet de baan opgaan met de gedachte dat ik geen backhand kan slaan. Door al die eenhandige slice op de training is die slag aanzienlijk verbeterd. En mijn forehand is zeker ook niet achteruit gegaan.''

Voor overdreven optimisme waakte Misa Krajicek - 'Want in een wedstrijd voel je je heel anders dan op een training' - maar enigszins gerustgesteld oogde zij wel. Twee dagen na haar negentiende verjaardag waren er genoeg pluspuntjes te melden. ,,Echt hoor, de rest gaat allemaal heel goed. Ik heb vanmorgen toch tweeënhalf uur prima kunnen trainen.''

Bovendien: met broertje Peter is alles ook weer aan het goed komen. Hij geneest van een infectie aan de keel, die vorige maand in Praag leidde tot een verblijf op de intensive care en enkele hachelijke momenten.

,,Even leek het erop alsof er aderen in zijn keel moesten worden verwijderd, waardoor er tien procent kans was dat hij het niet zou overleven. Dat was echt schrikken. Maar gelukkig gaat het nu weer goed met hem. Hij vindt het nu zelfs wel mooi, dat litteken in zijn nek. Dat staat stoer, vindt hij,'' zo begreep grote zus inmiddels telefonisch.

Ook in dit opzicht komt haar deelname aan de Australian Open 2008 dus niet meer in gevaar.

Grote plannen, maar ook grote zorgen

De Australian Open, maandag in Melbourne, wordt haar eerste grandslam zonder vader Petr op de tribune. 'Ik denk dat ik de kwartfinales moet halen, willen mijn ouders naar Australië komen,' zegt de beste tennisster van Nederland, Michaëlla Krajicek.

De plannen van Michaëlla Krajicek voor 2008 zijn groot, maar voorlopig laat haar lichaam de woensdag negentien jaar geworden tennisster in de steek. Door een zeurende polsblessure begon het nieuwe jaar in mineur. Krajicek verloor haar eerste partij in Auckland en meldde zich daarna af voor Hobart. Ze begint wel aan de Australian Open, zonder verwachtingen. "Ik moet heel voorzichtig zijn."

Het grandslamtoernooi in Melbourne is een van haar vijf piekmomenten dit jaar. Tijdens de vier grandslams én op de Olympische Spelen wil ze op haar best zijn. Maar dan moet Krajicek wel fit zijn, en dat is ze niet geweest sinds ze begin december op een training haar linkerpols blesseerde. "Ik voelde me goed, speelde goed en toen kwam opeens die blessure. Uit het niets."

Krajicek speelde de Nationale Masters met een brace en haalde de finale zonder een dubbelhandige backhand te kunnen slaan. Het lijkt nu niet verstandig te zijn geweest dat zij in Rotterdam heeft getennist. De rustperiode aan het einde van het jaar bleek te kort. Op nieuwjaarsdag verloor Krajicek in Nieuw-Zeeland, vooral vanwege haar pols, van de Italiaanse Sara Errani. "Het deed zo'n pijn dat ik twijfelde of ik de wedstrijd moest uitspelen."

Sinds die nederlaag is Krajicek blijven trainen, de pols werd intensief behandeld. Gisteren sloeg ze voor het eerst weer dubbelhandige backhands. "Dat was niet pijnlijk, maar ik heb vooral slice geslagen, omdat ik mijn pols nog wil sparen."

De blessure moet het Nederlandse tennis zorgen baren. Mocht Krajicek zich terugtrekken en geen Nederlandse man kwalificeert zich, dan is de Australian Open de eerste grandslam sinds 1986 zonder een Nederlander in het enkelspel. Het zegt iets over de rest, maar ook over de halfzus van Richard Krajicek, die in korte tijd de exponent van het vaderlandse tennis is geworden.

Sinds haar debuut in 2005 in Melbourne - net zestien overleefde ze de kwalificatie en haalde de tweede ronde - won 'de kleine Kraai' drie WTA-toernooien en nam ze flinke stappen op de wereldranglijst. Het eindsaldo van 2007 (33ste) was ten opzichte van het jaar daarvoor (35ste) weinig spectaculair. Toch is ze niet ontevreden over 2007, met de kwartfinales op Wimbledon als haar hoogtepunt. "Het was mijn eerste jaar zonder toernooilimiet, ik heb bijna alleen maar grote toernooien gespeeld. Natuurlijk had ik minder vaak in de eerste ronde willen verliezen, maar het is qua ervaring een goed jaar geweest. Ik heb ruim tien maanden over de wereld gereisd, alle toernooien gezien, alle omstandigheden leren kennen. En ik ken nu alle speelsters op de tour en weet dat ik veel kans maak om te winnen. Ik heb in 2007 twee keer tegen Maria Sjarapova gespeeld en beide keren verloor ik close. Waarom zou ik de volgende keer niet winnen?"

Ze is ervan overtuigd dat ze een stap heeft gemaakt dankzij de vele wedstrijden op niveau. "Elke toptennisster heeft het fysiek en de slagen. Het verschil zit in je hoofd. Het mentale aspect is het belangrijkst. Het gaat erom dat ik rustig en geconcentreerd ben, dat ik me thuis voel op de baan."

Een verbeterpunt weet ze wel. "Ik moet meer gefocust zijn aan het begin van toernooien. Ik heb te vaak in de eerste ronde verloren van een meisje van wie ik op papier niet had mogen verliezen. Natuurlijk is het altijd makkelijker voor iemand die lager staat, maar juist zulke wedstrijden winnen is een grote kwaliteit van de toppers."

In haar eerste wedstrijd van 2008 hield Krajicek zich dus niet aan dat voornemen tegen de lager genoteerde Errani. Een jaar geleden begon ze minder gehavend aan het tennisjaar, maar bleek ze niet sterk genoeg. Krajicek verloor toen als titelverdedigster haar eerste partij in Hobart en strandde ook in Melbourne in de eerste ronde. "Ik was te zwak, had te weinig power."

Daar zal het dit jaar niet aan liggen. Sinds de zomer heeft ze Allistair McCaw in dienst. De Zuid-Afrikaanse coach, een expert op het gebied van fitness en voeding, heeft de taak van vader Petr overgenomen. "Ik ben strakker in de spiegel, sneller op de baan en eerder bij de bal," noemt de tennisster de eerste resultaten van McCaws aanpak.

McCaw en Krajicek reisden in het najaar door Europa en zijn nu ook met zijn tweeën aan de andere kant van de wereld. Een nieuwe situatie voor Krajicek, die gewend was met haar vader rond te trekken. "Allistair heeft ervaring op vele vlakken. Hij kan me veel leren. Wat ook belangrijk is dat hij de knop kan omzetten als we van de baan af zijn. Hij is niet alleen maar mijn coach, we zijn ook elkaars gezelschap. We kunnen goed met elkaar opschieten, hebben gelukkig hetzelfde gevoel voor humor, een beetje sarcastisch. We pesten allebei graag."

Dat haar ouders er in Australië niet bij zijn, lijkt Krajicek niet zo interessant te vinden. Of ze vindt het vervelend dat er naar wordt gevraagd. "Ik ben inmiddels aan het gezelschap van Allistair gewend geraakt, het bevalt goed. Het voelt niet apart dat mijn vader niet mee is. Hij blijft ook heel betrokken. Het is niet zo dat ik van hem af ben, dat wil ik ook niet. Ik bel hem nog na elke wedstrijd."

Wimbledon, dat Richard twaalf jaar geleden won, is het mooiste grandslamtoernooi voor Krajicek, maar de Australian Open is een goede nummer twee. "Ik heb in Melbourne mijn debuut gemaakt op het hoogste niveau en al eens de derde ronde gehaald. Het is een relaxed toernooi, Australië is een supermooie plek om te zijn en de ondergrond vind ik fijn om op te spelen. Je hebt meer wind dan elders en je moet leren omgaan met de hitte, maar ik denk dat ik sterk genoeg ben om een wedstrijd onder die omstandigheden in drie sets eruit te trekken."

Als haar pols tenminste voldoende hersteld is, moet in Melbourne een begin worden gemaakt met een opmars richting de beste twintig tennissters van de wereld, het doel dat Krajicek zich voor 2008 heeft gesteld. Op de lange termijn heeft ze nog een hoger doel: "Ik wil een keer de beste van de wereld zijn."

Als Nederlandse, want hoe weinig Krajicek ook in haar geboorteland is, ze zal nooit haar nationaliteit inruilen voor de Tsjechische. Petr Krajicek opperde dat vanwege de druk op zijn dochter in het de laatste jaren niet met toptennissers verwende Nederland. "Mijn vader is een lieve man, maar hij kan soms heel emotioneel zijn. Die uitspraak verwijt ik hem niet. Mijn ouders zijn echt Tsjechisch, maar zelf ben ik echt een Nederlandse. Dat zal ik ook blijven. Na mijn carrière ga ik zeker in Nederland wonen."

Jasper Boks, Sportweek, 11 januari 2008

De 10 van Michaëlla Krajicek

‘Ik moet vaker op mijn tong bijten’

Op 9 januari wordt ze 19 jaar. Haar verjaardag viert de tenisster aan de andere kan van de wereld. Dat begint maandag de Australian Open. Sportweek lege Michaëlla Krajicek tien stellingen voor. “Ik wil de top twintig in’.

1. Het jaar 2007 heeft niet gebracht wat ik ervan had verwacht.

"Eén van mijn doelen was de top dertig halen en dat is niet gelukt, ik eindigde het jaar als 335te. En ik heb te vaak in de eerste ronde verloren, een paar keer wist ik een partij er niet uit te trekken tegen een op papier mindere tegenstandster. Ik ben nog niet constant genoeg. Op Wimbledon haalde ik de kwartfinale, dat resultaat sprong eruit in 2007. Heel speciaal, ben ik erg tevreden mee. Maar ik moet daar ook niet té blij mee zijn, zo bijzonder was het nou ook niet. Laten we wel zijn: de enige speelster uit de top tien die ik daar versloeg, was Anna Chakvetadze. Van de andere tegenstandsters op Wimbledon hoorde ik, gezien mijn ranking, te winnen. Het was jammer dat ik die lijn niet wist door te trekken richting de US Open. Ik had het graveltoernooi in Palermo daarna niet moeten spelen. Het was afgesproken en ik verwachtte niet dat ik het zo goed zou doen op Wimbledon. Doe ik nooit meer: van gras, via gravel naar hardcourt. En toen verzwikte ik in Toronto bij een 4-0 voorsprong tegen Shahar Peer ook nog mijn enkel, waardoor ik een week niet kon spelen. Die blessure heeft veel roet in het eten gegooid. In die periode heb ik een paar keer één overwinning van de top dertig afgezeten. Helaas.
"Als ik terugkijk op 2007, dan zeg ik: veel geleerd en zelfvertrouwen opgedaan. Ik zag in wat ik in bepaalde partijen miste. Dat zie je aan de buitenkant niet, maar dat weet ik dondersgoed."

2. Het is jammer dat mijn vader een stapje terug heeft gedaan.

"Ja en nee. De persoon die mij het beste kent, gaat niet zo vaak meer met me mee. Ik kan hem niet meer zo gemakkelijk om advies vragen, moet het vaker zelf uitvogelen. Mijn vader heeft me zo veel en goed geholpen. En we hadden veel lol. Zijn aanwezigheid gaf mij een vertrouwd gevoel. Ik mis hem.
Maar hij en ik worden ouder. Het is goed om eens van een ander adviezen te krijgen en met iemand anders te reizen. Bovendien moet mijn vader om zijn gezondheid denken en het is goed dat hij er in Tsjechië is voor mijn moeder en broertje.
"Maar het was wel vreemd, hoor, voor het eerst op pad zonder hem. Was na Wimbledon. Ik was de week voor ik wegging erg nerveus, de dag voor vertrek begon ik zelfs te huilen. Voor mijn gevoel sloot ik een deel van mijn carrière af. De tijd zonder mijn vader, die een keer zou komen, was aangebroken."

3. Met achttien jaar ben je als tennisster volwassen.

"Ha, ik huil niet meer zo vaak. Daar confronteerden ze me in het tv-programma Holland Sport mee. Ik word ouder. Maar na sommige wedstrijden móét ik huilen. Als ik in de kwartfinale van Wimbledon sta en ik geef tegen Marion Bartoli een voorsprong uit handen, dan hóren die tranen te komen. Dat emotionele zal blijven.
Natuurlijk ben ik nog niet helemaal volwassen. Het is voor mij net begonnen. Mijn vader zei afgelopen jaar vaak voor de grap dat ik nog juniorentoernooien mocht tennissen. Daar ben ik drie jaar geleden al mee gestopt, maar het mocht nog wel tot mijn negentiende. Vanaf deze week ben ik op papier geen junior meer. Ik begin nu pas echt dingen te beslissen en ik heb ook de macht om besluiten te nemen. Als het om mijn begeleiding gaat, maar ook over sponsorcontracten. Mijn manager regelt die dingen en mijn vader helpt daarbij, maar ik zeg ja of nee."

4. Tsjechië is het mooiste land van de wereld.

"Praag is mooi en Tsjechië heeft een mooie natuur, maar het is voor mij niet het mooiste land. Ik heb al veel landen gezien en vind dat Nederlanders boffen met hun land. Ik voel mij hier thuis, ga na mijn tenniscarrière zeker in Nederland wonen. Als ik in Tsjechië zit, mis ik de Nederlandse taal en de gezelligheid. Voor mijn tennis is het beter dat ik nu de meeste tijd in Tsjechië doorbreng. Daar zijn de faciliteiten beter. Hier heb ik het probleem dat ik niet met veel meisjes kan trainen. Hopelijk verandert dat snel. In Tsjechië kan ik met speelsters als Lucie Safarova en soms Nicole Vaidisova traincn. Er zijn daar veel speelsters die rond of in de top honderd staan. In Nederland is het voor mij beter om met jongens te trainen. Maar jongens vinden het niet zo leuk om tegenover mij te staan. Is in Tsjechië ook zo. Angst? Ik weet niet wat het is. 'Met Michaëlla trainen?' hoor ik dan. 'Maar dat is een meisje!' Als ze me nou helemaal van de baan zouden slaan, dan hebben ze een punt, maar dat is niet zo."

5. Ook zonder een tenniscoach kun je de top tien bereiken.

"Bartoli werkt met haar vader. Elena Dementieva heeft ook nooit een echte tenniscoach gehad. Het is dus mogelijk. Er is veel gezegd en geschreven over mijn coachsituatie. En om eerlijk te zijn heb ik niet alles gelezen. Omdat ik niet vaak in Nederland ben, zeg ik tegen Daphne en Riehard altijd: 'Bewaar de artikelen over mij waar ik wat aan heb.' Soms is het goed om eens iets negatiefs over jezelf te lezen, dat opent de ogen. Als het opbouwende kritiek is, dan kan dat geen kwaad.
"Als het over mijn begeleiding gaat, vind ik dat ik het goed heb opgelost. Voor mij was het belangrijk dat ik een performance coach, zoals Allistar McCaw zichzelf noemt, kreeg. Hij weet alles van voeding en mentale begeleiding en hij is mijn fysieke coach. En hij heeft zelf ook getennist. We, mijn vader en ik, hebben alles op een rijtje gezet en kwamen erachter dat zo iemand voor mij op dit moment in mijn carrière het belangrijkste is. Belangrijker dan een tenniscoach. Daar stonden Richard en de mensen dicht om mij heen ook achter. Dat deed me goed. Wat anderen van mijn beslissing vinden, is voor mij minder interessant. En misschien is de situatie over een jaar weer anders. Als het heel goed gaat, kan ik met Allistar blijven werken en er nog een trainer bij nemen."

6. Ik had veel eerder met een fysieke trainer moeten gaan werken.

"Ik werk al heel lang met een conditietrainer, maar het was nooit iemand die met mij reisde. Had ook met de financiën te maken. Ik reisde met mijn vader en betaalde voor hem alle onkosten. En ik kwam net van de junioren en dan heb je nog niet veel verdiend.
"Toen mijn vader besloot minder te gaan reizen, was het voor mij meteen duidelijk dat een fysieke trainer zijn plaats in moest nemen. Op dat gebied valt voor mij de meeste winst te boeken. Feit is dat ik veel meer spieren kan krijgen. In het vrouwentennis is het fysieke deel de laatste jaren veel belangrijker geworden. Als je de top wilt halen, moet je in de eerste plaats erg fit zijn. Iedereen is afgetraind. En dan zegt iedereen: 'Ja, maar Bartoli dan.' Zij is een uitzondering. Het ziet er niet uit wat ze doet, maar ze is gewoon goed. Ze is op andere vlakken erg goed, vooral mentaal en tactisch. Petje af."

7. Richard heeft altijd gelijk.

"Ha, zo'n groot compliment ga ik hem niet geven! Hij staat altijd voor me klaar als ik advies wil hebben of met hem wil trainen. Hij is belangrijk voor mijn carrière. Ik vind het ook fijn dat hij achter beslissingen staat die ik neem. Daarom ga ik bij hem te rade.

8. Het uiterlijk is voor een tennisster heel belangrijk.

"Tennis is tegenwoordig zo commercieel. Dat brengt met zich mee dat het belangrijk is hoe een speelster zich gedraagt en eruitziet. Neem Maria Sharapova en Ana Ivanovic. Image is everything. Je moet er professioneel en goed verzorgd uitzien als je de baan opstapt. En ook naast de baan is het goed als je er fris en leuk uitziet. Ook voor de sponsors.
"Ik hecht veel waarde aan de kleding die ik draag op de baan. Ik was de afgelopen jaren nog te jong om naar mijn kledingsponsor toe te stappen en te zeggen: 'Zo wil ik eruitzien en die kleding wil ik dragen.' Op dat gebied ben ik nu meer volwassen. Ik weet wat ik wil en vooral wat ik niet wil. Bij mijn kledingsponsor K-Swiss heb ik aangegeven dat ik donkerrood, donkerblauw en zwart mooi vind en dat die kleuren ook het beste bij mij passen. Hebben ze rekening mee gehouden voor mijn kleding tijdens de Australian Open. Onderschat niet het belang van de kleding voor een tennisster. Als je moet rondlopen in kleding die je niet mooi vindt of waar je je niet goed in voelt, dan heeft dat invloed.
"En dan mijn kapsel. Ik wilde afgelopen jaar heel graag mijn haar kort hebben. Praktisch. Ik was dat lange haar gewoon zat. Ik ging in februari naar een haarstudio in Tsjechië waar ze zo'n computer hebben die laat zien hoe een kapsel je staat. Het korte kapsel zag er goed uit, vond ik. Ik dacht: ik doe het. Van mijn familie en vrienden kreeg ik goede reacties. Maar ik ben niet blind en doof, hoorde de reacties die mijn nieuwe kapsel opriep. Ik hoorde over mezelf dat ik lesbisch was. Mijn kapsel werd als reden opgevoerd. Het was niet fijn om dingen over jezelf te horen die niet waar zijn. Ook niet voor mijn ouders. Mijn vader wijde zo graag duidelijk maken dat het niet waar was, heeft hier en daar wat geroepen. Wat een reacties een bezoekje aan de kapper op kan roepen! Het was allemaal niet Ieuk. Dat is ook de reden dat ik mijn haar weer lang laat groeien."

9. Liegen mag als professionele sporter.

Liegen is niet oké. Je kunt cr wél voor kiezen niet alles te zeggen. Dat is iets anders. Ik ben van nature een flapuit. Ik heb dit jaar geleerd dat het soms beter is om niet alles er meteen uit te gooien. Heeft mijn broer mij ook op gewezen. Ik heb aangegeven dat ik rond Roland Garros door privé-problemen een tijdje niet lekker in mijn vel zat. Die opmerking is een heel eigen leven gaan leiden. Werd mijn haar erbij gehaald en weet ik wat allemaal. Er werden allemaal verkeerde conclusies getrokken, niemand begreep wat ik bedoelde. Lekker! En omdat het privé was, wilde ik er verder niets over kwijt. Nou, zoiets doe ik dus niet meer! Moet ik wel op letten, hoor. Ik ben heel open en spontaan, zeg snel wat ik vind en denk. Ik moet vaker op mijn tong bijten en wat langer wachten op het goede moment om dingen te zeggen. Zodoende leer ik elke keer bij."

10. Eind 2008 moet ik in de top twintig staan.

"Dat is mijn doel. Ik ben klaar om die stap te maken. Er zijn geen verrassingen meer voor me, ik heb ruim twee seizoenen meegedraaid bij de profs. Ik kan dat niveau aan. Ik voel mij net zo goed als de andere jonge meiden die rond de twintig staan. Iemand als Agnieszka Radwanska. Zij won op de US Open van Maria Sharapova en toen dacht ik: lekker is dat! Twee weken eerder verloor ik nipt met 6-4 in de derde set van Maria. Als Radwanska het kan, dan kan ik ook van Sharapova winnen.
"Ik voel dat ik steeds dichter bij de echte toppers kom. Nu is het zaak om zulke speelsters te kloppen. Ik moet nog iets meer zelfvertrouwen hebben. Een paar keer had ik bij een belangrijk punt in de derde set een slechte instelling. Wilde ik denken: nu geen fout maken. Maar ik moet denken: ik ga die bal maken, heb er zoveel voor getraind. Wat dat betreft is Allistar McCaw meer dan alleen mijn conditietrainer, hij helpt mij bij dat mentale aspect. Het moet ertoe bijdragen dat ik volgend jaar heel anders op de baan sta tijdens de belangrijke punten. Niet arrogant, maar met meer zelfvertrouwen.
"Maar 2008 voelt nou ook weer niet als het jaar van de waarheid. De top twintig is mijn doel. Daar ga ik voor, dat is de druk die ik mezelf opleg. Als ik het jaar afsluit als nummer 21, dan kan ik daar vrede mee hebben. Weet je wanneer ik minder tevreden ben? Als ik eind volgend jaar nog buiten de top dertig sta en ik kan niet een blessure opvoeren als excuus. Maar ja, mocht dat onverhoopt gebeuren, dan zal ik niet meteen stoppen met tennis, hoor."

De Week van Michaella Krajicek

"Ik reis meestal op vrijdag naar een toernooi, zodat ik zaterdag en zondag kan trainen. Twee uur tennis en twee uur conditie. Is ook afhankelijk van de weersomstandigheden. In Australië train ik vaak wat minder, omdat ik daar erg moet wennen aan omstandigheden als de temperatuur. Dan kun je beter een beetje rondlopen om te wennen. Verder rust ik veel zodat ik fris ben voor de eerste ronde. Tijdens het toernooi kijk ik aan hoe het gaat. Als ik in de eerste ronde goed heb gespeeld, houd ik vast aan mijn schema. Als het niet zo loopt als ik wil, zal ik tijdens het toernooi wat meer trainen.
"Ik kan zeker niet alles eten wat ik wil tijdens een toernooiweek. Je moet juist extra op je voeding letten. Geen snoep, weinig vetten, maar wel veel koolhydraten. Veel pasta eten. Niet te veel brood, want daar eet ik snel te veel van. Je moet er alles aan doen om optimaal voorbereid op de baan te staan. Dat betekent dus ook dat je slaappillen meeneemt, zodat je zeker weet dat je voldoende uitgerust bent. Normaal gesproken ga ik rond tien uur slapen en dan sta ik rond zeven uur op.
"Ik neem altijd een paar dvd's mee en een boek. En muziek. Alle nieuwe Hitzones. Mijn laptop vergeet ik nooit. Met mijn rackets en telefoon is dat het belangrijkste wat ik bij me heb. Ik kan niet zonder. Elke dag bel, mail of sms ik even naar huis.

Jeroen Mascini, BN/DeStem, 10 januari 2008

Krajicek viert haar 19e verjaardag op vliegveld

De organisatie van de Australian Open stond Michaëlla Krajicek woensdag toe om op haar 19e verjaardag een uurtje trainen in de Margaret Court Arena, het derde stadion van het grandslamtoernooi. Of ze meedoet aan het grandslam-toernooi in Melbourne, kon Krajicek gisteren nog niet zeggen. Vanwege haar pijnlijke pols heeft ze sinds nieuwjaarsdag geen dubbelhandige backhand meer geslagen.

Een leuke dag was haar 19e verjaardag niet. Krajicek is er inmiddels aan gewend dat ze haar geboortedag viert op een tennistoernooi aan de andere kant van de wereld, maar dit keer was daar voor het eerst geen familie bij. Krajicek moest het doen met het gezelschap van haar coach Allistair McCaw. Daar kwam bij dat ze heel vroeg op moest én een groot deel van de dag op het vliegveld van Auckland in Nieuw-Zeeland doorbracht. "Omdat we een vroege vlucht hadden, ging de wekker al om half vijf en vervolgens was er vier uur vertraging. Dus ik was vooral erg moe 's avonds."

Inmiddels heeft ze er twee trainingen op zitten in de Australische hitte en de situatie rond haar geïrriteerde linkerpols is nog steeds onzeker. "De zwelling is bijna weg, maar ik heb mijn backhand alleen nog slice geslagen. Ik train elke keer met tape om mijn pols en doe lichte oefeningen om hem sterker te maken. Het gaat beter, maar het blijft afwachten. Ik had me verheugd op de Australian Open, omdat ik geen punten heb te verdedigen en dus een flinke sprong kan maken. Maar als ik denk dat ik de blessure erger maak, ga ik de baan niet op."

Willem Held, De Telegraaf, 10 januari 2008

Spanning loopt op voor Krajicek

Optimisme en bezorgdheid vechten om voorrang in het hoofd van Michaëlla Krajicek. Op de dag na haar negentiende verjaardag kan ze, gezeten op een bankje in het zonovergoten Melbourne Park, nog absoluut niet voorspellen of ze volgende week mee zal doen aan de Australian Open.

Het gaat langzaam beter met de geïrriteerde linkerpols. De zwelling is weg en pijn wordt minder. Maar dat komt ook omdat ze in de afgelopen dagen tijdens de trainingen nog geen backhand heeft geslagen. Toch zal ‘Misa’ die slag in het weekend moeten gaan oefenen. En hoe gaat het dan met deze vervelende kwetsuur? Als het tegenvalt, zal het aantal Nederlandse vrouwen in het hoofdtoernooi tot nul worden gereduceerd.

De blessure kwam in december uit het niets en laat zich moeilijk doorgronden. ,,Omdat het onvoorspelbaar is, wordt je er gek van’’, roept ze in de stad waar alle wereldtoppers zich dezer dagen verzamelen. ,,Ik heb liever een enkelblessure waarvan je precies weet hoe lang die duurt. Ik moet nu erg uitkijken en mag niets forceren. Maar ik wil hier natuurlijk wel heel graag spelen. Toch zal ik de baan niet op gaan wanneer ik denk dat ik het erger zal maken.’’

Haar verjaardag was woensdag bepaald geen grote feestdag. Samen met trainer Allistair McCaw reisde ze van het Nieuw-Zeelandse Auckland naar Melbourne en moest ze al om half vijf in de morgen uit de veren. ,,En toen moesten we op het vliegveld nog vier uur wachten omdat de speakers in het vliegtuig niet werkten of zoiets’’, moppert de nummer 33 van de wereld. ,,Dat was echt balen.’’

Maar in Melbourne waren er toch nog een paar verrassingen voor de jarige. Ze mocht zomaar een uur lang trainen op de fraaie baan met de naam Margaret Court. En haar managementbureau Octagon liet een mooie bos bloemen bezorgen. ,,Ook al was Allistair heel aardig, natuurlijk mis ik mijn familieleden wel op zo´n dag. Maar met hen vier ik mijn verjaardag wel aan andere keer.’’

Willem Held, De Telegraaf, 8 januari 2008

Spannende week voor Krajicek

„We hebben alle medische adviezen opgevolgd”, zegt Allistair McCaw, de nieuwe trainer van Michaëlla Krajicek vanuit het Nieuw-Zeelandse Auckland. „Maar een lichaam volgt toch altijd zijn eigen weg om problemen op te lossen. We kijken per dag hoe het gaat en kunnen nog niet zeggen of we de Australian Open gaan halen.”

Onderwerp van gesprek is de linkerpols van de Michaëlla Krajicek, de enige tennisster met een Nederlands paspoort die volgende week mag deelnemen aan de Australian Open. Robin Haase, Jesse Huta Galung en Matwé Middelkoop kunnen zich vanaf morgen via het kwalificatietoernooi nog plaatsen voor het eerste grandslamtoernooi van het jaar.

Ook al is ’Misa’ rechtshandig, de onwillige linkerpols is belangrijk bij het slaan van de dubbelhandige backhand. En dat is nu net één van haar belangrijkste wapens.

Zonder dat wapen verloor ze eind december de finale van de Nederlandse Masters in Rotterdam en kon ze vorige week in Auckland niet winnen van de Israëlische Sara Errani. „We zijn gebleven omdat we hier in alle rust kunnen trainen”, vertelt McCaw. „Michaëlla kan alles doen, behalve het slaan van een backhand en krachtoefeningen met haar linkerarm.”

McCaw geeft toe dat het herstel van deze blessure veel minder snel gaat dan was ingeschat. „Dat is natuurlijk een tegenvaller, maar Michaëlla gaat hier ondanks de teleurstelling erg rustig en professioneel mee om. Ze wil ontzettend graag spelen en de competitie aangaan met de besten van de wereld, maar ze weet ook dat ze in dit soort gevallen geduld moet hebben. Zoals het er nu uitziet, zullen we pas op het laatste moment beslissen of ze volgende week in Melbourne zal spelen of niet.”

Morgen reizen Michaëlla Krajicek en haar trainer van Nieuw-Zeeland naar Melbourne, op de dag dat de huidige nummer 33 van de wereld haar negentiende verjaardag viert.

Perfectioniste Krajicek werkt hard aan status

Haar voorbereiding wordt gedwarsboomd door een opspelende pols- en rugblessure, toch hoopt Michaëlla Krajicek volgende week bij de Australian Open een eerste stap te maken richting de top-20 van het vrouwentennis.

Zonder vader Petr, die zijn dochter buiten Europa niet meer begeleidt, maar met coach Allistair McCaw, zodat ze niet alleen is in een egoïstische wereld. Drie ontmoetingen met Serena Williams symboliseren de ontwikkeling van Michaëlla Krajicek.

In 2003 maakt ze in Parijs haar debuut als junior bij een grandslamtoernooi en staat ze opeens oog in oog met haar idool. ,,Ik bevroor zo'n beetje. Dat heb ik verder met niemand. Ik vond het vroeger ook raar als mensen zo tegen Richard deden. Dan dacht ik: hé, het is mijn broer maar." Een jaar geleden is er een toevallige ontmoeting in de kleedkamer bij de Australian Open. Krajicek huilt tranen met tuiten na haar onverwachte verlies in de eerste ronde tegen de Luxemburgse Anne Kremer. Serena troost. 'Je bent nog jong, je hebt nog zoveel tijd, trek het je niet teveel aan', zegt ze. ,,Dat vond ik echt geweldig."

In mei 2007 staan ze tegenover elkaar in de derde ronde van Roland Garros. Krajicek maakt in Parijs een einde aan een mindere grandslamreeks en bereikt voor het eerst sinds Australië 2006 de derde ronde. ,,Ze was een klasse beter, nog steeds. Maar ik was ook niet slecht en liet me niet imponeren. Ik wilde alleen teveel, maakte onnodige fouten." Ze gaat eervol ten onder.

Het grote talent van 2003 maakte in de daaropvolgende jaren spectaculaire sprongen, kende een moeilijk voorjaar met blessures en privéproblemen in 2007 en knokte zich uiteindelijk naar plaats 31 op de wereldranglijst. Met als hoogtepunt Wimbledon, waar het sprookje eindigde in de kwartfinales. Het 'zusje van' had definitief een eigen status, met alle aantrekkelijke en minder aantrekkelijke kanten. ,,Beroemd zijn stoort me niet. Neem nou een fotoshoot, welk meisje van mijn leeftijd zou dat niet leuk vinden?"

Maar Krajicek, die woensdag haar negentiende verjaardag viert, sloot het jaar af als nummer 33 van de wereld, slechts twee plaatsen hoger dan een jaar eerder. Dat lijkt op stagnatie. ,,Toch ben ik tevreden. Natuurlijk had ik hoger willen staan, maar vaak zie je bij jonge meisjes die de top-50 binnenstormen dat ze daarna weer ver wegzakken. Dat is mij in ieder geval niet gebeurd."

Geen zelfkritiek? Integendeel. Ze is een perfectioniste, zo is ze opgevoed. ,,Of ik wel eens een compliment van mijn vader krijg? Mwah, hooguit één keer per maand, of zo. Maar dat beschouw ik dan meteen als een eer. Ik snap zijn mentaliteit, ben zelf net zo. Tegen Tsjakvetadze op Wimbledon was ik heel goed maar het kan altijd beter. En het toernooi gaat verder, echt genieten kun je niet."

Ze streeft naar wat meer regelmaat. ,,Ik ga wat minder kriskras reizen. En ik heb het afgelopen jaar heel veel voor mij nieuwe toernooien gespeeld. Dit jaar komen daar na Auckland alleen Doha, Dubai en de Olympische Spelen bij. Bij de andere toernooien weet ik inmiddels hoe het klimaat er is, hoe de kleedkamers zijn, of de ballen. Allemaal dingen waardoor je je meer vertrouwd voelt."

Het moet toch vooral van de omgeving en de begeleiding komen om je als tennisster volgens Krajicek op je gemak te voelen. ,,Het is een individuele sport, ieder gaat voor zichzelf. Er zijn meisjes die je niet eens gedag zeggen in de kleedkamer", beschrijft ze een egoïstische wereld, waarin ze het komende jaar veel minder begeleid wordt door vader Petr en Allistair McCaw meeneemt als 'performance coach.' De Zuid-Afrikaan is meer dan een fitnesstrainer. ,,Hij houdt zich ook bezig met voeding en massages. Op het fysieke gebied is hij keihard, maar dat is alleen maar goed. Dat heb je nodig om je voor te bereiden op de moeilijke wedstrijden." De komst van een specifieke tenniscoach hangt af van de resultaten en de daarbij behorende verdiensten. ,,Ik weet wel twee kandidaten: mijn vader en mijn broer. Maar ze willen allebei bij hun familie zijn."

Met Richard trainde ze de afgelopen maanden desondanks regelmatig. ,,Hij is heel erg op details gericht. Ik neem alles van hem aan, net als van mijn vader. Nu staat mijn fysieke ontwikkeling voorop. Al duik ik niet het krachthonk in. Alles is op tennis gericht. De spieren op de benen en de rug moeten sterker worden. Maar ik hoef geen 'Nadal-armen' te krijgen."

Het is - zeker voor de buitenwacht - even wennen. Krajicek op pad zonder haar vader Petr. De kerst bracht ze nog door bij haar familie in Praag, haar tweede thuis. Sindsdien is ze in het Nieuw-Zeelandse Auckland waar ze verloor in de eerste ronde en traint zonder haar geblesseerde linkerpols te belasten. Het toernooi in Hobart liet ze deze week noodgedwongen schieten. Woensdag of donderdag reist ze naar Melbourne. ,,De pols heeft nu rust nodig, maar buiten mijn backhand kan ik alles trainen. Ik ga er voorlopig vanuit dat ik kan spelen, maar de beslissing neem ik pas een dag voor mijn eerste partij."

Fred Buddenberg, Trouw, 4 januari 2008

Fysiek leed achtervolgt Krajicek

Polsblessure maakt deelname aan Australian Open onzeker

Tijdens de nationale Masters, vorige maand in Rotterdam, deed Michaëlla Krajicek nog bijzonder luchtig over haar polsblessure. Een radioloog in Ede had het gewricht van haar linkerarm onderzocht en hij constateerde geen afwijkingen aan de pezen en de bandjes eromheen. Uit een MRI-scan bleek later wel dat er vocht in de pols zat. Dat duidde op een lichte irritatie, veroorzaakt door overbelasting.

„Het is gelukkig mijn linkerpols”, zei de rechtshandige Krajicek over de kwetsuur. De arts had haar geadviseerd te rusten of in Rotterdam met een brace te spelen. Ze koos voor dat laatste, omdat ze de nationale Masters niet wilde missen en omdat ze een afspraak had met de Nederlandse bond. „Er zijn per jaar maar twee toernooien in Nederland voor mij, Rosmalen en de Masters.”

Na haar eerste partij in het Rotterdam Topsportcentrum had Krajicek ondanks de brace wel hinder ondervonden van de blessure. ,,Ik kan moeilijk doorslaan, vooral met de backhand. Als de pols morgen opgezwollen is, zal ik voor de volgende partij moeten opgeven.” Dat deed ze niet. Ze haalde de finale, waarin ze verloor van Renée Reinhard. Die nederlaag was zonder twijfel een gevolg van de pijn in haar pols.

Achteraf gezien had Krajicek de Masters natuurlijk niet moeten spelen. Nu zit ze Down Under met de gebakken peren. In het toernooi van Auckland verloor ze in de eerste ronde van de onbekende Italiaanse Sara Errani en trok zij zich terug voor het dubbelspel. Inmiddels heeft zij zich ook afgemeld voor het toernooi van Hobart, dat geldt als de laatste voorbereiding op de Australian Open in Melbourne.

Samen met haar Australische fitnesscoach Alistair McCaw heeft Krajicek nog een dag om tien om volledig te herstellen voor het eerste grandslamtoernooi van het jaar. Het zou voor Krajicek, die volgende week woensdag haar negentiende verjaardag viert, een enorme domper zijn als ze zich moet terugtrekken voor de Australian Open. Ze kan in Australië goede zaken doen met het oog op de wereldranglijst. Vorig jaar verloor Krajicek zowel in Hobart als in Melbourne in de eerste ronde. De weg naar de top twintig ligt open, maar dan moet ze wel fit zijn.

Lichamelijk heeft Krajicek al heel wat te verduren gehad. Voor zo'n jonge sportvrouw heeft ze een waslijst aan blessures achter haar naam staan. Deze weken speelt niet alleen de pols haar parten. Tijdens de partij tegen Errani in Auckland moest ze worden behandeld aan haar rug.

Het fysieke leed van Krajicek is ook een streep door de rekening van Manon Bollegraf. Het is hoogst onzeker of de Fed Cupcoach aan het eind van deze maand een beroep kan doen op Krajicek. Dat wordt nog een puzzel voor Bollegraf, die eerder al Elise Tamaëla, de nationale nummer twee, zag afhaken.

Martijn van Beeten, Algemeen Dagblad, 4 januari 2008

Zorgen door polsblessure Krajicek

Michaëlla Krajicek heeft zich teruggetrokken voor het toernooi van Hobart, volgende week. Ook de Australian Open, die een week later begint, is in gevaar. De tennistiener heeft last van een polsblessure die slepend zou kunnen zijn.

Allistair McCaw, de ‘performance coach’ van Michaëlla Krajicek, heeft maar even een rondje gemaakt langs zijn collega’s. En daar werd hij niet vrolijk van. Hij kreeg te horen dat de Russin Vera Zvonareva al sinds april vorig jaar last heeft van de polsblessure die Krajicek nu parten speelt. Ze worstelt er nog altijd mee.

De Thai Paradorn Srichaphan heeft een jaar lopen tobben met een vergelijkbare blessure. Ook Kim Clijsters had er tijden last van.

De rechtshandige Krajicek heeft last van haar linkerpols, waardoor het pijnlijk is om een dubbelhandige backhand te slaan. Dat was vorige maand al zo, maar toen besloot ze met een brace om de pols toch mee te doen aan de Masters. Ze kreeg het advies om af te zeggen, maar vond de afspraak die ze met de KNLTB had belangrijker.

Uiteindelijk verloor ze de finale van Renée Reinhard. ,,Achteraf is dat niet slim geweest,’’ zegt vader Petr. ,,Ze heeft er alleen meer pijn door gekregen.’’

Met tien dagen rust zou de pijn moeten verdwijnen, hoopte Krajicek. Maar in haar eerste partij van 2008, tegen de Italiaanse Sara Errani in het Nieuw-Zeelandse Auckland, ging het meteen mis. Bijna 3,5 uur lang werd haar backhand bestookt en door de pijn kon ze niets anders doen dan de bal enkelhandig, met slice, terugslaan.

De bijna 19-jarige Krajicek trok zich terug voor het dubbelspel en meldde zich af voor Hobart, waar ze op 9 januari traditioneel haar verjaardag viert. Ze heeft 24 uur per dag een brace om de pols. Weer wordt gehoopt dat tien dagen rust voldoende is. ,,We gaan hoe dan ook naar Melbourne,’’ zegt McCaw. ,,Daar bekijken we of de pijn is verdwenen. Nu zou spelen gevaarlijk zijn. Ik vrees dat ze na een harde klap van Davenport of Ivanovic maanden uit de roulatie zou zijn.’’

Krajicek hoeft niet te kniezen op haar hotelkamer, meent McCaw. ,,Ze kan geen dubbelhandige backhand slaan, maar verder is bijna alles mogelijk. Gisteren is ze om zeven uur ’s ochtends opgestaan. Het krachthonk in, daarna gewerkt aan de bovenbenen, ook nog wat zwemmen, serveren, forehands slaan en ’s avonds nog wat snelheidswerk.’’

De ‘Kleine Kraai’ is niet down, zegt haar trainer. ,,Dit is niet haar eerste blessure. Of dit nu een week, twee weken of twee maanden duurt, dat zien we wel.’’ Petr Krajicek laat al doorschemeren dat zijn dochter mogelijk de Fed Cup-week van het Nederlands team laat schieten. Die is meteen na de Australian Open. ,,Ik acht de kans dat ze daar speelt heel klein.’’

Algemeen Dagblad, 3 januari 2008

'Van Persie wordt de ster van het EK'

Wordt het wat met het Nederlands elftal bij het komende Europees kampioenschap voetbal in Oostenrijk en Zwitserland? Het is één van de nijpende vragen over het op voorhand fantastische sportjaar 2008 die elf prominenten voor AD Sportwereld proberen te beantwoorden.

,,Van Oranje verwacht ik weinig, waarom zou ik veel van het Nederlands elftal moeten verwachten?’’ is de duidelijke reactie van ex-voetbalinternational Pierre van Hooijdonk.

Naast Van Hooijdonk is de coach van het Olympisch elftal, Foppe de Haan , de tweede voetbalspecialist in het panel. Wie turen verder in onze glazen bol? Topsporters Michael Boogerd, Michaëlla Krajicek en Erben Wennemars; nog meer coaches, Robert Eenhoorn en Ton Boot , bestuurder André Bolhuis, Studio Sport-presentatrice Dione de Graaff, én een in sport geïnteresseerde politicus, vice-premier en minister van Financiën, Wouter Bos. Paragnost Henk de Gier completeert het elftal van ‘waarzeggers’. ,,Ik ben beter in het voorspellen op korte termijn,’’ zegt hij bij voorbaat.

Ondanks de moeizame kwalificatiereeks en de zware loting voor de EK-eindronde deelt trouwens niet iedereen het pessimisme van Van Hooijdonk over Oranje. Krajicek en Wennemars denken zelfs dat Nederland Europees kampioen wordt. ,,We hebben voldoende kwaliteit in huis,’’ zo vindt de optimistische schaatser.

Wouter Bos verwacht dat Nederland de halve finale bereikt, maar daarin wordt uitgeschakeld. Hij tipt Duitsland als winnaar. Ook Eenhoorn denkt in die richting. Italië is dé favoriet voor de eindzege met drie stemmen. Net als de Duitsers en de Nederlanders worden Frankrijk en Kroatië twee keer genoemd. Niemand heeft titelhouder Griekenland bij zijn eerste vier staan.

Vertrouwen is er wel in Guus Hiddink en zijn Russen. Boogerd denkt zelfs dat Rusland de eindstrijd haalt, drie panelleden voorspellen de ploeg in de halve finale.Op de vraag wie de ster van het EK voetbal wordt, is Robin van Persie als antwoord opvallend populair. Hij wint het onder anderen van buitenlandse toppers als Cristiano Ronaldo en Ribery.

De voorspellers spreken zich onder meer ook uit over de opvolger van bondscoach Marco van Basten na het EK. Twee trainers worden ieder door drie panelleden genoemd: Guus Hiddink en Frank Rijkaard die beiden al eerder coach van Oranje waren. Opvallend is dat Foppe de Haan de naam van Rijkaard laat vallen. ,,Zelf word ik het dus in elk geval niet.’’

Hiddink en Rijkaard lieten overigens eerder al weten niet beschikbaar te zijn. Ook Co Adriaanse en Bert van Marwijk zijn gewild. ,,Het is simpel, iedereen valt af en dan blijft Adriaanse over,’’ zo stelt basketbalcoach Ton Boot.

PSV is de favoriet van het panel voor de landstitel in 2008, maar ook Ajax en Feyenoord worden meermalen genoemd. Excelsior heeft de twijfelachtige eer om veruit de meeste stemmen te krijgen als kandidaat voor de laatste plaats in de eredivisie.

Ook is gevraagd naar voorspellingen van belangrijke sportzaken buiten het voetbal. Het merendeel van het AD-elftal verwacht niet dat Nederland bij de eerste tien van het Olympische medailleklassement van Peking zal eindigen.

Wel denkt bijna iedereen dat Nederland in de buurt van de tiende plaats zal komen. ,,We hebben geweldige sporters,’’ vindt Wennemars die Nederland de topprestatie van de Spelen van Sydney in 2000 (achtste plaats met twaalf gouden plakken) minstens ziet evenaren.

En mag turner Yuri van Gelder, zeker een kandidaat voor goud, naar de Olympische Spelen?

Zes voorspellers denken, tot hun spijt, van niet, vijf van wel. Zij verwachten dat de Brabander de wildcard voor Peking krijgt.

Volgens de meeste voorspellers prolongeert PSV dit seizoen de Nederlandse voetbaltitel.

Vijf van de elf wijzen de Eindhovense club aan als de kampioen van 2008. De komst van Sef Vergoossen als interim-trainer is doorslaggevend, aldus collega-trainer Foppe de Haan. ,,Hij is een goeie, zeker voor een club die behoefte heeft aan rust. In mijn ogen heeft PSV de beste selectie.’’

De andere voetbalexpert in het AD-panel, ex-Feyenoorder Pierre van Hooijdonk, denkt ook dat PSV kampioen wordt. ,,Omdat die ploeg op een gegeven moment weer gemakkelijke overwinningen gaat boeken,’’ stelt de Brabander. ,,Ik verwacht dat Farfán eindelijk eens opstaat en wedstrijden gaat beslissen.’’

Van de zes voorspellers die niet voor PSV kiezen, zet de helft in op Ajax en de andere helft op Feyenoord. ,,Dat moet ik van mijn broer Richard zeggen,’’ onderbouwt Michaëlla Krajicek haar keuze voor Ajax.

Ton Boot: ,,Ik baseer mijn voorspeling op het feit dat Ajax Leonardo en Davids binnenkort weer terug heeft.’’

Uiteraard kiezen fanatiek aanhanger Wouter Bos en Robert Eenhoorn, die zelf bij de Rotterdamse club voetbalt, voor Feyenoord. Net als Dione de Graaff.

Erben Wennemars vindt Feyord een ‘uitstekende ploeg’, maar denkt dat het elftal uit de Kuip de titel net niet wint. ,,Omdat tegen de kleintjes onnodig punten worden verspeeld’’.

Henk de Gier heeft Feyenoord voor dit seizoen op de derde plaats staan. ,,Maar in 2009 wordt Feyenoord kampioen.’’

Bolhuis: 1. PSV, 2. Feyenoord,3. Ajax, 4. Heerenveen

Boogerd: 1. PSV, 2. Ajax, 3. AZ, 4. Feyenoord

Boot: 1. Ajax, 2. Feyenoord, 3. PSV, 4. FC Twente

Bos:1. Feyenoord, 2. PSV, 3. Ajax, 4. FC Twente

Eenhoorn: 1. Feyenoord, 2. PSV, 3. Ajax, 4. FC Twente

De Gier:1. PSV, 2. Ajax, 3. Feyenoord, 4. AZ

De Graaff:1. Feyenoord, 2. Ajax, 3. PSV, 4. Heerenveen

De Haan: 1. PSV, 2. Ajax, 3. Feyenoord, 4. FC Twente

Van Hooijdonk: 1. PSV, 2. Feyenoord, 3. Ajax, 4. AZ

Krajicek: 1. Ajax, 2. PSV, 3. Feyenoord, 4. AZ

Wennemars: 1. Ajax, 2. Feyenoord, 3. PSV, 4. FC Twente

Excelsior wordt veruit het vaakst genoemd als rechtstreekse degradant, vijf keer. VVV (twee keer), Heracles (één) en Willem II (één) zijn de andere clubs die zo’n oneervolle vermelding krijgen. Twee voorspellers willen of kunnen geen keuze maken.

De Haan en Boot kiezen om dezelfde redenen voor Excelsior als de toekomstige nummer achttien. ,,De ploeg met de minste kwaliteit die in de minste entourage speelt. Dat kan een verschil maken,’’ aldus De Haan. Boot: ,,VVV en Heracles hebben een trouwe aanhang die ze kan helpen.’’

Uiteraard kiest Van Hooijdonk niet voor Excelsior. De ex-spits loopt stage als trainer op Woudestein. Hij voorspelt VVV.

Net als Wennemars, van wie Excelsior overigens wel zou mogen degraderen. ,,Drie Rotterdamse clubs in de eredivisie is te veel.’’ De schaatser weet ook al welke club er promoveert: FC Zwolle, waarvan hij aanhanger is. ,,Na de zomer speelt die club weer op het hoogste niveau.’’

Maar één voorspeller, André Bolhuis, denkt dat Willem II, momenteel gedeeld laatste met Excelsior en Sparta, zal degraderen.

Dione de Graaff is fan van de Tilburgse club. ,,Die naam krijg ik niet over mijn lippen. Dat gaat toch echt niet gebeuren. Doe dan maar Excelsior.’’

Na alle affaires en bekentenissen van dit jaar zijn de voorspellers argwanend over het wielrennen en soms zelfs afkerig. ,,Ik heb een hekel aan sportwedstrijden waarbij pas maanden na afloop voor de rechtbank wordt bepaald wie de winnaar is,’’ zegt Van Hooijdonk.

Met vier anderen denkt Boot dat de winnaar van dit jaar, Alberto Contador, ook de Tour van 2008 op zijn naam gaat schrijven. ,,Maar wie weet, is het binnenkort wel heel anders door een nieuw dopingschandaal,’’ stelt de basketbalcoach. ,,De wielerwereld is er één van liegen en bedriegen.’’

De Gier maakt een veelbetekende grap. ,,Ik denk dat de Chinees Do Ping wint.’’

Ook Boogerd, dé kenner in het panel, begint grappend als hem naar de Tour-winnaar wordt gevraagd. ,,Rasmussen, hahaha, want ik geloof dat hij in 2008 weer wil meedoen.’’ Dan serieus: ,,Ik denk dat Contador (foto) de beste papieren heeft.’’

Wennemars is het daar mee eens. ,,Contador was dit jaar een mooie winnaar. Een rustige renner, type-Indurain. Rasmussen en Landis zie ik niet terugkeren.’’ De Haan: ,,Je ziet vaker dat de Tour-winnaar een jaar later weer wint. ’’

Leipheimer en Menchov worden ieder door twee voorspellers genoemd. ,,Ik kies voor Menchov, omdat hij voor Rabo rijdt,’’ zegt Bolhuis.

Bij geen andere vraag zijn de meningen zo verdeeld als bij die van hoe Oranje gaat presteren bij het EK voetbal. Sommigen voorspellen een mooie zomer voor de ploeg van bondscoach Marco van Basten, anderen denken daarentegen dat het helemaal niets wordt met het Nederlands elftal.

Tot die laatste categorie behoort Van Hooijdonk. ,,Waarom zou ik veel van het Nederlands elftal moeten verwachten?’’ stelt de ex-international. ,,Nederland is snel weer thuis,’’ voorspelt ook paragnost De Gier.

De andere voetbalkenner in de groep, Foppe de Haan, heeft Nederland niet bij zijn eerste vier van de uitslag staan. ,,Maar tussen Nederland en Frankrijk is het fifty-fifty. Het land dat de poule doorkomt, haalt ook de halve finale.’’

Vice-premier Bos verwacht ook dat Oranje de laatste vier haalt, maar dat het daarin wordt uitgeschakeld. ,,Seedorf sleept ons door de voorronden, maar mist in de halve finale de beslissende penalty.’’

Twee voorspellers denken dat Nederland wél Europees kampioen wordt: Krajicek en Wennemars. ,,Simpel omdat er voldoende kwaliteit is,’’ legt de schaatser uit.

Ook is er duidelijk veel vertrouwen in Guus Hiddink die de Russische ploeg coacht. Boogerd verwacht zelfs een finaleplaats voor de Russen.

Bolhuis: 1. Kroatië, 2. Spanje, 3. Italië en Nederland

Boogerd: 1. Italië, 2. Rusland, 3. Duitsland en Nederland

Boot: 1. Frankrijk, 2. Spanje, 3. Duitsland en Rusland

Bos: 1. Duitsland, 2. Italië, 3. Nederland en Rusland

Eenhoorn: 1. Duitsland, 2. Kroatië, 3. Italië en Nederland

De Gier : 1. Italië, 2. Frankrijk, 3. Duitsland en Kroatië

De Graaff: 1. Italië, 2. Portugal, 3. Kroatië en Spanje

De Haan: 1. Kroatië, 2. Italië, 3. Duitsland en Frankrijk

Van Hooijdonk: 1. Frankrijk, 2. Duitsland, 3. Kroatië en Turkije

Krajicek:1. Nederland, 2. Tsjechië, 3. Frankrijk en Portugal

Wennemars: 1. Nederland, 2. Italië, 3. Duitsland en Rusland

De namen van grote buitenlandse voetballers vallen: Cristiano Ronaldo, Ribery, Toni. Maar het vaakst wordt een Nederlander genoemd: Robin van Persie. Bolhuis, Boogerd en Eenhoorn rekenen op de speler van Arsenal. ,,Sneijder vind ik wel een goeie, maar Van Persie mag het ook worden,’’ zegt Boogerd.

Eenhoorn over Van Persie: ,,Toen hij die vrije trap van van Hooijdonk afpakte en vervolgens op de kruising schoot, kon je al zien dat hij naast het technische aspect ook de mentaliteit zou hebben om een hele grote te worden.’’ ,,Als Van Persie de ster van het EK wordt, dan doet Engeland ook nog een beetje mee aan het toernooi,’’ stelt Bolhuis.

Twee man, Boot en Van Hooijdonk, kiezen voor de Fransman Ribery, De Gier voor de Italiaanse aanvoerder Cannevaro en Dione de Graaff voor Torres. ,,Spanje komt echt ver.’’

Wennemars noemt niet Van Persie, maar een andere Nederlander. ,,Ruud van Nistelrooy is een klassespits. Hij heeft de capaciteiten om er bij een groot toernooi een stuk of tien in te tikken en waarom zou dat komende zomer niet kunnen gebeuren?’’

Bij de keuze van de voorspellers lijkt de wens vaak de vader van de gedachte. Drie van hen, Boogerd, Bos en Wennemars, noemen Guus Hiddink, terwijl ze toch weten dat de Achterhoeker gaat bijtekenen in Rusland.

Ton Boot zegt het een makkelijke vraag te vinden. ,,Iedereen valt af en dan blijft Adriaanse over. Zo simpel is het. Ik vind het prima, Adriaanse is een vakman.’’ Ook Van Hooijdonk noemt Adriaanse. ,,Dat lijkt me een logische opvolger van Van Basten.’’

Foppe de Haan (‘Ik word het zelf dus niet’) komt met de naam van Frank Rijkaard. Hij is niet de enige die denkt dat de huidige Barcelona-trainer, ondanks eerdere uitspraken, toch zal terugkeren bij de KNVB. Ook De Graaff en Krajicek hebben die verwachting. Bolhuis noemt Bert van Marwijk. ,,Dan kan Van Bommel ook weer meedoen.’’ Bos en De Gier vinden dat Van Marwijk bij Feyenoord moet blijven. ,,Als Kesler eindelijk verstand krijgt, wordt het Martin Jol,’’ aldus De Gier.

Uiteraard vinden alle panelleden dat turner Yuri van Gelder op grond van zijn prestaties op de Spelen thuishoort. Sommigen hebben daar echter een hard hoofd in. Zoals Bolhuis, Boot, Bos en De Haan. ,,De kans is niet groot. Die reglementen zijn zó raar en ingewikkeld,’’ aldus De Haan.

Boot: ,,De turnwereld is zo’n machtsspel dat ik al lang mijn conclusie heb getrokken. Het is natuurlijk de waanzin ten top dat bij turnen, bij uitstek een individuele sport, de nummer twee of misschien wel de nummer een van de wereld niet aan de Olympische Spelen mag meedoen.’’ Anderen zijn optimistischer.

,,Van Gelder gaat die wildcard krijgen dankzij de lobby van het AD,’’ zegt Van Hooijdonk. ,,Die lobbyende kranten vind ik een apart verschijnsel, De Telegraaf heeft er ook een handje van. Volgens mij werkt het ook nog.’’

Ook hier zijn de meningen verdeeld. Vier leden van het panel denken dat Nederland wél bij de felbegeerde top-10 in het Olympische landenklassement eindigt, de anderen denken van niet.

,, We worden achtste,’’ voorspelt Boot. ,,Elke keer merk ik dat wij als klein land een aparte plaats innemen. Ik denk dat we bij zwemmen en baanwielrennen wel zes, zeven medailles kunnen halen.’’

Wennemars: ,,We hebben geweldige sporters. Bos en Vos bij het wielrennen, Anky in de dressuur, Pieter en de meiden bij het zwemmen, de hockeyploegen, het roeien, ik heb er veel vertrouwen in.’’

Onder anderen Boogerd, Bos en De Graaff denken dat Nederland de top-10 niet zal halen, maar dat het niet veel zal schelen.

Michael Boogerd komt met een gevat antwoord. ,,Dat wordt Michael Boogerd, omdat hij in 2008 besluit toch weer te gaan fietsen, hahaha.’’ Ook Michaëlla Krajicek noemt lachend haar eigen naam. Helemaal onmogelijk is dát echter niet.

Bolhuis en De Haan zelf noemen het Olympische voetbalelftal als toekomstige goudwinnaar. ,,We zijn twee keer Europees kampioen geworden, dus het kán!’’, zegt bondscoach De Haan. ,,Brazilië en Argentinië zijn onze grootste concurrenten.’’

Ook Eenhoorn blijft met zijn voorspelling bij zijn eigen sport. ,,De honkballers van Japan winnen goud. Cuba is al jaren dominant en de VS hebben het laatste WK gewonnen, maar ik heb het gevoel dat Japan de sterkste zal zijn.’’

Boot noemt de waterpolosters, Wennemars atleet Rutger Smith. ,,Op welk onderdeel hij goud gaat winnen? Ja, dat is juist de verrassing.’’ De Graaff denkt dat wielrenster Marianne Vos op de baan gaat zegevieren. ,,Of is dat geen verrassing?’’

Het meest ludieke antwoord komt van Wouter Bos. ,,Goud is er voor Louis van Gaal tijdens het polsstokhoogspringen.’’

,,Hij is toch al gestopt?’’ vraagt Boogerd. ,,En anders lijkt het me wel verstandig dat te doen. Of verdient Rintje nog steeds een miljoen per jaar?’’ Meer leden van het panel denken er zo over. Krajicek niet. ,,Ik hoop dat hij niet stopt,’’ zegt de tennisster.

Bolhuis en Van Hooijdonk denken dat Ritsma niet kán stoppen. ,,Hij blijft schaatsen totdat hij een startverbod krijgt.’’ Van Hooijdonk: ,,Volgens mij heeft hij geen idee wat hij anders moet dan schaatsen. De Beer van Lemmer schaatst door tot hij er bij neervalt. Wat maakt het ook uit?’’

Boot: ,,Misschien gaat hij wel verder in het marathonschaatsen.’’ Collega Wennemars zegt dat Ritsma (foto) nooit met schaatsen zal stoppen. ,,Uiteindelijk wel met wedstrijdschaatsen. En dan moeten we hem een groots afscheid geven. Dat heeft Rintje meer dan verdiend.’’

Richard Krajicek, De Telegraaf, 2 januari 2008

Werk aan de winkel voor Michaëlla

Het tennisjaar 2008 is voor mijn zus Michaëlla niet goed van start gegaan; zij verloor in drie sets in de eerste ronde van Auckland. Nu is verliezen al vervelend genoeg – zeker na zo’n enorm lange reis naar Nieuw-Zeeland – maar de problemen die zij ondervond met haar pols en rug zijn een bron van grotere zorgen.

Tijdens een training voor het NK kreeg Michaëlla van het een op het andere moment last van haar pols. Misschien was het beter geweest om het NK te laten schieten, maar Miša wil zich nu eenmaal geen enkele kans laten ontnemen om in Nederland te spelen. Dat siert haar, maar hierdoor was de voorbereiding voor de trip down-under wellicht niet optimaal.

Het lichaam van een profsporter is nu eenmaal een strak afgestelde machine: komt er ergens een kiezeltje tussen, loopt het hele radarwerk in het honderd. Problemen met de pols kunnen zo al snel uitmonden in problemen met de rug, en vaak is rust en gerichte fysieke training het enige wat dan nog helpt. Rust heeft Michaëlla echter niet veel meer, want het toernooi van Hobart én de Australische Open staan voor de deur. Ik ben blij dat fitnesscoach Allistair McCaw nu bij haar is, zodat zij samen met hem een gericht actieplan kan bedenken om de komende weken ongeschonden door te komen. Natuurlijk is dit niet de gedroomde start van Miša’s nieuwe jaar. Ze wil in 2008 doorstoten van haar huidige 33e positie naar de top 20, dus er is werk aan de winkel.

Zeker nu ik zelf heerlijk aan het genieten ben van een vakantie met mijn gezin, realiseer ik me hoe gedreven je moet zijn om profsporter te willen zijn. Tijdens mijn carrière vertrok ik altijd vóór de feestdagen naar Australië om optimaal aan de hitte en het tijdsverschil te kunnen wennen. Op oudejaarsavond lag ik steevast om 22.00 uur in bed, omdat ik de volgende dag gewoon een wedstrijd moest spelen. Michaëlla viert volgende week in haar eentje haar 19e verjaardag, ver weg van familie en vrienden. Op zulke momenten is de ’glamour’ van het internationale tennis ver te zoeken.

In Australië is het ook nog eens ongelooflijk warm. Ik weet nog dat ik op een ochtend de krant van Melbourne zat te lezen. Het Australische KNMI waarschuwde daarin dat het zó warm zou worden dat mensen werd geadviseerd om binnen te blijven en weinig fysieke activiteiten te ondernemen. „Geweldig”, dacht ik. „En ik mag zo meteen een wedstrijd spelen op de Australische Open!”

Dit jaar is op alle banen van Melbourne Park het Rebound Ace als ondergrond vervangen door Plexicushion. Rebound Ace is eigenlijk beter voor de knieën, maar al snel bleek dat het rubber bij zeer hoge temperaturen plakkerig werd. Daardoor gingen heel wat spelers door hun enkels, en dat kon natuurlijk ook weer niet de bedoeling zijn. Plexicushion heeft een lagere stuit dan Rebound Ace, waardoor de baan wat meer op de US Open gaat lijken.

Zijn er verder nog vernieuwingen in het tennis? Nou, de ATP heeft twee Italiaanse spelers, Starace en Bracciali, nu officieel zes weken geschorst wegens het gokken op wedstrijden. In schril contrast daarmee staan de uitgelekte plannen van de Eredivisie cv, het samenwerkingsverband van de Nederlandse profvoetbalclubs, om bij de overheid te gaan hengelen voor een goklicentie tijdens de tv-uitzendingen. Terwijl diverse sportbonden zich druk maken over de toename van het gokken in al zijn vormen, willen de voetbalclubs juist enige tientallen miljoenen extra gaan verdienen aan de tv-kijker. Die, naar Engels voorbeeld, op allerlei zaken kan gaan inzetten, zoals ’wie maakt het eerste doelpunt’.

Terug naar tennis: wie wint het eerste Grand Slam van het jaar? Er is een aantal jonge gasten die steeds luidruchtiger aan zijn poten zagen (denk aan Djokovic), maar eerlijk gezegd zet ik nog steeds mijn geld op Federer. Maar misschien is dat nou net de verkeerde woordspeling in deze tijd van het jaar.

Krajicek: 'Over een jaar sta ik in de toptwintig'

Maëlla Krajicek heeft hoge verwachtingen van het nieuwe tennisseizoen. Onder leiding van haar nieuwe coach Allistair McCaw denkt de 18-jarige Almeerse over een jaar tot de toptwintig van de wereld te behoren. 'Ik denk dat dit een haalbaar doel is,' zegt ze tegenover De Telegraaf.

Afgelopen seizoen steeg Krajicek van de 35e naar de 33e plaats op de wereldranglijst. Ondanks deze kleine stijging is ze wel tevreden. 'Ik ben allang blij dat ik in de topvijftig ben gebleven, want je ziet vaak dat jonge speelsters ineens ver terug kunnen vallen. Nu ik me in fysiek opzicht nog verder ga verbeteren, denk ik dat een flinke vooruitgang mogelijk is. Ik heb in ieder geval ontzettend veel zin in het nieuwe seizoen,' aldus Krajicek.

Met de begeleiding van McCaw wil ze vooral in fysiek opzicht vooruitgang boeken. Maar dat is niet de enige taak van de Zuid-Afrikaan. 'Ik zal vooral ook proberen ervoor te zorgen dat Michaëlla als een echte topsporter leeft. Dan gaat niet alleen over trainen, maar ook over eten, rusten en gezond blijven. En over mentaal sterk blijven uiteraard. Want de belangrijkste spier van een topsporter zit tussen de oren,' laat McCaw weten.

ASB Classic Goes Dutch With Talented Newcomer

At only 18-years-old Dutchwoman, Michaella Krajicek is an undoubted talent with a superb tennis pedigree and the results to match. For the first time her skills will be on display in New Zealand, at the 2008 ASB Classic featuring the Sovereign singles and doubles in late December early January.

The current world No34 has confirmed her appearance in Auckland with the aim of adding the tournament to her three career singles titles - Hobart and ‘s-Hertogenbosch, both in 2006 and Tashkent in 2005.

Her win at ‘s-Hertogenbosch in the Netherlands was particularly pleasing as she beat No3 seed Flavia Pennetta, plus top seed Elena Dementieva in three sets including saving a match point she then accounted for second seed Dinara Safina in the final.

She is currently sitting at her career ranking high after a year which featured a highlight at Wimbledon where she reached her first Grand Slam quarter-final.

The success at Wimbledon was due to a battling victory over Anna Chakvetadze in three sets before an eventual loss to Marion Bartoli in three sets in the last eight.

Another big result of the year was at the Tier I event at Charleston where she defeated top seed Nicole Vaidisova in the second round, then 15th seed Sybille Bammer but lost to ninth seed Vera Zvonareva in the quarters.

It will be Krajicek’s first appearance in Auckland and will add even more depth and talent to the draw to go with the already announced Lindsay Davenport.

“Michaella is going to be a real highlight of the 2008 ASB Classic. She’s new, she’s talented and has already had significant results in her career. She will add an extra dimension to the draw and could well be there as the tournament heads towards its final stages.

“Dutch players traditionally attract some good partisan support here, so we look forward to seeing plenty of orange shirts in the stands at the ASB Tennis Centre,” says ASB Classic tournament director, Richard Palmer.

Krajicek’s father, Petr is her tennis coach while one of her brothers, Richard happens to be the 1996 Wimbledon champion and a former top-five ranked player on the men’s ATP circuit.

As a junior Krajicek was ranked at No1 winning the 2004 girls singles title at the US Open after being a finalist the previous year. She also won the 2004 US junior doubles title with Kiwi, Marina Erakovic and the doubles at the 2003 Roland Garros tournament.

Known for her power-play and constantly changing hairstyle Krajicek also has a pet hamster called Andy.

Willem Held, De Telegraaf, 27 december 2007

Krajicek klaar voor nieuwe jaar

Michaëlla Krajicek heeft nog kerstfeest met haar familie in Praag kunnen vieren. Ondertussen kon haar nieuwe Zuid-Afrikaanse coach Allistair McCaw nog even bij zijn Nederlandse vrouw in Hoofddorp vertoeven. Gisteren vertrok het tweetal naar het verre Nieuw-Zeeland, waar in Auckland voor ’Misa’ het nieuwe tennisjaar zal beginnen. De huidige nummer 33 van de wereld wil over een jaar in de toptwintig staan. "Ik denk dat dit een haalbaar doel is.”

Op 9 januari zal ze aan de andere kant van de wereld haar negentiende verjaardag vieren. Haar vader Petr, die in voorgaande jaren nauwelijks van haar zijde week, is er dan niet bij. McCaw is na een uitgebreide selectieprocedure gekozen tot haar nieuwe begeleider. De man die het woord ’performance coach’ op zijn visitekaartje heeft staan, moet er vooral voor zorgen dat de Nederlandse nummer één in fysiek opzicht een paar stappen vooruit maakt. Krajicek: "Maar als hij in mijn tennis iets ziet, mag hij dat ook wel zeggen, hoor.”

McCaw was ooit de nummer twee van de wereld in de triatlonsport en maakte als trainer verschillende toppers uit de squash- en tennissport fitter en sterker. Zijn huwelijk met een Nederlandse vrouw leidde deze globetrotter naar zijn huidige woonplaats Hoofddorp ("vlakbij Schiphol”). Vanuit die uitvalsbasis zal hij Michaëlla Krajicek naar alle toernooien begeleiden. "Ik ben niet alleen een conditietrainer, maar zal vooral ook proberen ervoor te zorgen dat Michaëlla als een echte topsporter leeft. Dan gaat niet alleen over trainen, maar ook over eten, rusten en gezond blijven. En over mentaal sterk blijven uiteraard. Want de belangrijkste spier van een topsporter zit tussen de oren.”

Michaëlla Krajicek eindigde vorig jaar als nummer 33 van de wereld en is in 2007 dus twee plaatsen gestegen. Dat vindt ze zelf allerminst teleurstellend. "Ik ben allang blij dat ik in de topvijftig ben gebleven, want je ziet vaak dat jonge speelsters ineens ver terug kunnen vallen. Nu ik me in fysiek opzicht nog verder ga verbeteren, denk ik dat een flinke vooruitgang mogelijk is. Ik heb in ieder geval ontzettend veel zin in het nieuwe seizoen.”

Na het toernooi van Auckland speelt Michaëlla Krajicek in de tweede week van januari een toernooi in het Australische Hobart. Vanaf 14 januari staat de Australian Open op het programma.

Michaella Krajicek nummer 1 bij TC WattExtra

De kat is uit de zak: De Nederlandse Michaella Krajicek die op 9 januari 19 jaar word, is de nieuwe nummer 1 bij TC Watt Extra Bocholt. Dat heeft coach, Hartmut Bielefeld, op een persconferentie kort voor de kerst, bekendgemaakt.

We zijn blij met misa, zoals ze door haar vrienden word genoemt, een absolute topspeelster gecontracteeerd te hebben. En ze heeft volgens Bielefeld, gelijk bij het ondertekenen van het contract, de lat hoog gelegd. Ik wil duits kampioen worden. Bielefeld zegt daarover: We zijn gepromoverd, we willen erin blijven en als het even kan ook meestrijden om de bovenste plaatsen. Maar om als gepromoveerde club, gelijk te zeggen: we willen de titel gaat iets te ver.

Michaella Krajiceks broer Richard won in 1996 Wimbledon tegen Malivai Washington (USA) met 6-3-6-4-6-3 (in 94 minuten). Het grootste success van de Nederlander.Misschien kan Michaella, eind 2007 de nummer 33 van de wereld, hem na doen: tenslotte stond ze als 18 jarige, sinds 2003 op de proftour, in de zomer van 2007 in de kwartfinale van het grootste en belangrijkste tennstoernooi van de wereld. In die kwartfnale verloor ze nipt in 3 sets. In 2004 won ze de US Open bij de junioren in zowel het enkelspel, als het dubbelspel. Vanaf 2004 speelt de 1 meter 77 lange rechtshandige in het Fed Cupteam voor haar land, overigens aan de zijde van de ook voor Bocholt spelende, Nicole Thijssen. Het is aan haar te danken dat de beide tennisvriendinnen samen in 2008 in Bocholt zullen spelen. Coach Bielefeld: “Nicole heeft tegenover Michaella heel veel verteld over Bocholt. Toen was het ijs gebroken. Misa heeft gezegd dat ze heel graag met Nicole in een team wil spelen.” Eerder was ze bij TC Moers 08 aangemeld.

Die wens gaat vanaf 9 mei 2008 in vervulling. Dan start Bocholt met een thuiswedstrijd in het tweede avontuur eerste bundesliga tegen TC Zamek Benrath (Vrijdag 9 mei aanvang 13.00 uur, tennisclub TC Blau-Weiss Bocholt).

Dan zal ook Anastasia Yakimova bij het team horen. De 21 jarige Wit-Russische komt over van TC Lintorf en is in Bocholt de nummer 6 van het team. Op de WTA wereldranglijst staat ze op het moment op plaats 129 en heeft al veel toernooien gewonnen. De in Gran Canaria wonende en in Minsk geboren Wit-Russische behoorde in 2004 en 2005 tot het Fed Cupteam en bereikte in 2006 met plaats 69, de tot nu toe beste wereldranglijstpositie. Ze speelde ook al bij alle vier de Grand-Slam toernooien.

2007 was het jaar van Michaella Krajicek

Michaëlla Krajicek (18) moest wel even slikken dat ze niet doorkon naar de halve finale van Wimbledon. Toch beseft ze dat ze in 2007 een geweldige prestatie neerzette: ze klom op naar de 32e plaats op de wereldranglijst

"Ik kan me geen leven zonder tennis voorstellen. Het is zo verweven met mijn bestaan, het is voor mij net zoiets als eten en drinken. Ik heb nog nooit geen zin gehad om te tennissen. Soms ben ik moe, zoals nu. Vanochtend stond ik om vier uur op om vanuit Praag naar Nederland te vliegen en ik heb net een zware training achter de rug. Nu zou ik geen kracht hebben om weer te trainen, maar dat betekent niet dat ik geen zin heb. Ik zou nog best een partijtje willen spelen. Het is een passie. maar net als met bijvoorbeeld hardlopen, komt het geweldige gevoel vooral erna. En dan voornamelijk als ik het beste uit mezelf heb weten te halen natuurlijk.

Uiteindelijk doe ik het om het winnen. Winst motiveert. Maar van verliezen leer ik meer. Als ik van de dertig ballen er één fout sla denk ik alleen aan die foute. Ik ga eindeloos na hoe ik het anders had moeten doen, soms tot slapeloze nachten aan toe. Maar alleen dan kun je jezelf verbeteren. Ik ga voor winnen. Dat zit er van jongs af aan in. Als ik een toernooi had gewonnen - hoe jong ik ook was - zeiden mijn ouders: goed, maar nu weer door. Meteen verder kijken. Na de kwartfinale op Wimbledon ben ik nog dezelfde avond de fitness in gegaan. Dat hoort erbij, steeds doorgaan om beter en sterker te worden. Eerlijk gezegd kon ik in eerste instantie niet genieten van hoe ver ik was gekomen op Wimbledon. lk baalde zo ontzettend dat ik niet door mocht naar de halve finales. Het verlies deed pijn, ook omdat ik wist dat ik had kunnen winnen. Pas dagen later kon ik inzien dat ik ook een mooie prestatie had neergezet. zeker gezien mijn leeftijd.

Mijn doorzettingsvermogen heb ik van mijn vader meegekregen. Hij heeft me altijd gestimuleerd, of het nou met een kaartspelletje is of met tennis. Ik heb geleerd om door te gaan. Niet terugkijken, maar jezelf steeds overtreffen. Mijn vader is meer dan alleen mijn vader, hij is ook mijn coach - twee rollen die we goed kunnen scheiden. Er doen veel verhalen over hem de ronde. Ooit maakte hij een grap over Richard. Hij zei: 'Als Richard verliest, krijgt hij niks te eten.' Achttien jaar later wordt dat nog steeds herhaald alsof hij dat serieus bedoelde. Hij weet echt wel hoever hij moet gaan. Als ik moe ben of me niet lekker voel, gaat hij me niet pushen. Hij is streng in die zin dat hij zorgt dat ik het beste uit mezelf haal. Nee, we hebben bijna nooit ruzie. Misschien begrijpen we elkaar zo goed omdat we op elkaar lijken. Niet alleen qua uiterlijk, ook mijn doorzettingsvermogen en koppigheid heb ik van hem. We hebben veel tijd samen doorgebracht, we kennen elkaar door en door; één blik van hem is vaak genoeg om te weten wat hij bedoelt.

De afgelopen maanden voelde ik me vaak niet goed, ik was vermoeid en veel ziek. Waarschijnlijk heb ik te weinig gerust. Te veel hooi op mijn vork genomen, teveel toernooien gepland. Ik ben streng voor mezelf. Volgend jaar ga ik minder toernooien spelen en meer rust inlassen. En we hebben een fysieke coach aangenomen om te zorgen dat ik lichamelijk sterker word. Ik moet me honderd procent focussen op mijn sport. Ja, dat betekent ook dat ik wat moet opgeven, maar ik vind dat ik er veel meer voor terugkrijg. Ik heb mogelijkheden die andere meisjes van achttien niet hebben. Het reizen is ongeloofiijk, ik heb al zoveel van de wereld gezien. Ik ben bevoorrecht. Contact onderhouden met vrienden is inderdaad moeilijk. Ik moet het heel erg plannen om ze te zien of iets leuks met ze te doen. Binnenkort ga ik met een groepje tennisvrienden op vakantie. Een verdiende vakantie.
Dit is een job die je maar tot je dertigste kunt doen, daarom moet ik zorgen dat ik er de komende twaalf jaar alles uithaal. Er kan natuurlijk altijd van alles gebeuren: een blessure of een moment dat ik een mooie man vind en toe ben aan kinderen. Maar
În principe is mijn doel nummer één worden. Pas als ik nummer één van de wereld ben, ben ik klaar. En dan? Ik wil graag modeontwerpster worden. Tenniskleding ontwerpen."

Beste van 2007: "Kwartfinale Wimbledon"
Slechtse van 2007: "Bezorgdheid over mijn gezondheid; ik ben vaak ziek en moe"
Wens voor 2008: "Een plaats in de top 20"

Met Krajicek compleet

Hartmut Bielefeld, teammanager van TC WattExtra Bocholt heeft het nieuwe team in de damestennisbundesliga voor het komende seizoen voorgesteld. Naast Krajicek behoort ook Anastasia Yakimova tot het team.

De kat is uit de zak: Michaella Krajicek is de nieuwe nummer 1 bij TC WattExtra Bocholt. De 18-jarige Nederlandse heeft het contract getekend bij het team dat tot de dames bundesliga behoort. Weliswaar staat er niet in hoeveel van de zes seizoenswedstrijden ze zal spelen, maar teammanager Hartmut Bielefeld gaat bij het voorstellen van het team voor het nieuwe seizoen ervan uit, dat de op het moment nummer 33 van de wereld twee keer voor TC WattExtra op de baan staat. Dit, omdat het halfzusje van de voormalige Wimbledon winnaar Richard Krajicek, na het ondertekenen van het contract, duidelijke doelen heeft gesteld. Ik wil Duits kampioen worden, heeft ze tegenover Bielefeld gezegt.

Haar tot nu toe grootste succes vierde Krajicek in 2004 met het winnen van de juniorentitel bij de US Open. Het verwondert niet dat haar favoriete ondergrond hardcourt is. In de Bundesliga wordt op gravel gespeelt. “Ik heb haar verteld dat ook speelsters als Kim Clijsters en Patty Schnyder de nodige wedstrijdritme opgedaan hebben en dan ook bij Roland Garros goede resultaten te boeken. Dat was in ieder geval een argument voor haar toezegging”, aldus Bielefeld. Het contact met Krajicek heeft WattExtra-speelster Nicole Thijssen gemaakt, die met Krajicek vanaf haar tiende jaar bevriend is en samen met haar ook in het Fed Cup-team speelt. Michaella wilde graag met Nicole en de andere nederlandse speelsters in een team spelen aldus Bielefeld.

Het Bundesligateam is met het aantrekken van Anastasia Yakimova compleet. De Wit-Russische staat op dit moment op de 129e plaats op de wereldranglijst. Vorig jaar speelde de 21 jarige, toen nog spelend voor TC Lintorf, een spannende wedstrijd tegen de voor Bocholt uitkomende, Lourdes Dominques Lino, dat ze na een hard tegen hard gevecht uiteindelijk verloor. Eind juli 2006 stond ze 31e op de wereldranglijst, en ze is dit jaar tot aan de derde ronde van de Australian Open gekomen. Maar ook in de dubbel is ze beresterk, zegt Bielefeld. In de dubbel heeft zijn team de beste kansen. Ik denk dat ze ook tegen de topteams van de damesbundesliga alle drie de dubbels kunnen winnen, aldus de teammanager.

Dat betekent dat het team van TC WattExtra Bocholt, dat van de Duitse tennisbond nog in orde gevonden moet worden, uit vijf Nederlandse, drie Spaanse, twee Tsjechische en één speelster uit Denemarken, Wit-Rusland, Polen en Montenegro bestaat. Enige Duitse in het team is Anna Winkelmann, die Bielefeld als jeudige speelster als nummer 15 van het team heeft gemeld. Zij behoort evenals Danica Krstsajic, Karolina Kosinska, Amanda Hopmans en Anouk Sterk, tot die speelsters die op alle speeldagen kunnen spelen.

Jeroen Mascini, BN/DeStem, 17 december 2007

Met onweersblik op weg naar Praag

Met haar blik op onweer nam Michaëlla Krajicek gistermiddag afscheid van Nederland. De beste tennisster van ons land was even daarvoor in de finale van de Nationale Masters verrassend onderuitgegaan tegen Renée Reinhard.

De achttienjarige Almeerse die een bloed